संप आणि आशा डायनींग हॉल

बॅंकांचा संप सुरु आहे, प्राध्यापकांचा संप सुरु आहे, हे संपावर आहेत, ते संपावर जाणार आहेत , मग मी का संपावर जावु नये ? आज पासुन "गॅस बंद " आंदोलन सुरु.

राजाभाऊंच्या बायकोने त्यांना निर्वाणीचा इशारा दिला. बायकोचा युक्‍तीवाद नेहमीच बरोबर असतो.

तेव्हा मग राजाभाऊ वाटाघाटी करण्यासाठी संपकऱ्यांना घेवुन "आशा डायनींग हॉल " मधे जेवायला गेले.

काल जेवण सही होते, कोबीची भाजी, वटाणाबटाट्याची आणि चण्याची रस्सेदार भाजी, रसम, वरणभात, चटणी, कोशींबीर आणि त्यासोबत अगत्य व आपुलकी.

हा "आशा डायनींग हॉल" येत्या १५ तारखेला ६१ व्या वर्षात पदार्पण करीत आहे. या साठ वर्षात जवळजवळ १८-१९ वर्षे राजाभाऊ सपत्नीक येथे जेवत आले आहेत.

तेव्हा भेटुया आता १५ ऑगस्ट ला रात्री, आशा डायनींग हॉल मधे, त्याचा वाढदिवसाच्या सोहोळ्यात सहभागी व्हायला.

श्री.विठ्ठ्ल कामत , त्यांनी मनही जिंकले आणि पोटही.

" इडली ऑर्कीड आणि मी " हे श्री.विठ्ठ्ल कामत यांनी लिहिलेले पुस्तक वाचल्यानंतर राजाभाऊंनी त्यांना एक पत्र पाठवले व " इडली ते ऑर्कीड या प्रवासात ते नेहमी त्यांच्या बरोबर होते , त्यांच्या सर्व रेस्टॉरंट्स मधे खाद्यपदार्थांचा आस्वाद घेतला असल्याचे " लिहिले होते.

त्यांना " ऑर्कीड " कडुन लागलीच उत्तराचे पत्र आले, सोबत होते ते पाच पंचधातुंचे पेले. यात पाणी पिणॆ आरोग्यदायी आहे, याचा वापर करावा.

या मिळालेल्या वागणुकींनी राजाभाऊ भारावुन गेले, श्री.विठ्ठ्ल कामतांच्या चाहतावर्गात आणखी एकाची वाढ झाली .

मग ते "ऑर्कीड ’ मधे परत एकदा बुफे जेवायला गेले, सहकुटुंब सहपरिवार.

माहेरचे जेवण, संकॄतीची वाटली डाळ, ओव्या आपल्या राज्याच्या आणि आकाशकंदिल दिवाळीतला

राजाभाऊंच्या बायकोने राहत असलेल्या गॄहसंकुलात एक स्नॅक्स काऊंटर काढला आणि महिनाभरात तो बंद पडला. मराठी माणसांना धंदा करता येत नाही तेव्हा आम्ही आता तो व्यवसाय म्हणुन करायचे ठरवले आहे, याच व्यवसायातील मुंबईस्थित एका यशस्वी उद्योजक दांपत्यांकडुन स्पुर्ती घेवुन.

आता आम्ही ( आम्ही म्हणजे कोण मधले) राजाभाऊंनी आणि त्यांच्या बायकोने चार रेस्टॉरंट्स काढायची ठरवली आहेत.

येथे कोणाला प्रवेश द्यावा याचे सर्व हक्क आम्ही राखुन ठेवत आहोत.
फडतुस *** माणसांनी आमच्या उपहारगृहापासुन लांबच रहावे.
येथे येण्याची तुमची योग्यता आहे का हे जाणुन घेतल्याशिवाय पाय ठेवण्याचे धाडस करायची गरज नाही.
भले तुम्ही भरभक्कम रक्कम , ती पण रोकडा मोजुन जेवायला येत असाल तरी पण येथे कसे वागावे, कसे जेवावे , काय जेवावे, काय बोलावे हे जो पर्यंत तुम्हाला कळत नाही तो पर्यंत तुम्ही तेथे जेवायला येवु नयेत.

भविष्यात आम्ही फार मोठी माणसे होणार आहोत आणि आमच्याकडे फार मोठी प्रतिष्ठीत माणसे जेवायला येणार आहेत हे ध्यानी ठेवावेत.

येथे जर आपल्याला जेवायला यायचे असेल तर खालील नियम पाळावेत.

१. येथे कोणात्याही प्रकारची अजीबात कटकट करायची नाही, कुरबुर करायची नाही, किरकिर करायची नाही. येथे जगावरचा राग बायकोवर काढायचा नाही. आनंदात जेवायचे . स्वःतला अजिबात मोठे समजायचे नाही. दुसऱ्यांकडुन कसे वागावे हे प्रथम शिकुन घेणॆ.

२. जेवल्यानंतर आमच्याकडे तुम्ही आमच्या पदार्थांची स्तुती करणे हे सक्तीचे आहे, अगदी आवडले नसले तरी देखील. तुम्हाला सर्व पदार्थ हे आवडलेच पाहिजेत. आपण पैसे मोजले आहेत तर आपल्याला चांगलेच जेवण मिळावे अशी अपेक्षा करण्याचे काहीही कारण नाही.

३. येथे तुम्ही काही मॅनर्स पाळणे आवश्यक आहे. जेवल्यानंतर सर्व कर्मचारीवर्गाचे तुम्ही वैयक्तीकरीत्या आभार मानायलाच हवेत.

४. आमच्याकडे सर्व माल चोख मिळेल त्या संबंधी कोणत्याही स्वरुपाची तक्रार सहन केली जाणार नाही.

५. तुम्ही आमचे कौतुक करायलाच हवे. आमची दखल घ्यायलाच हवी. आम्ही तुम्हाला खायला घालण्यात फार मोठे कष्ट करणार आहोत, पैसे कमवणे हे आमचे उद्दीष्ट नाही.

६. येथे खुसपटे काढलेली चालणार नाहीत, कोणत्याही गोष्टीला नावे ठेवण्यात येवु नये.

७. बिलाच्या दहा टक्के तुम्ही टिप द्यायलाच हवी.

८. येथे जेवायला येतांना तुम्ही धोतर , सदरा, नऊवारी साड्यांसारखे पारंपारीक वेशभुषा करुन येणे अपेक्षीत आहे.

९. आम्ही केलेल्या विनोदाला तुम्हाला हसावेच लागेल.

१०. आम्हाला आमचा व्यवसाय कसा करावा, कसा चालवावा या संबंधी कोणीही काहीही शिकवु नये.

मै सागर की मस्त लहर तु आसमां का चांद

"मै सागर की मस्त लहर तु आसमां का चांद , मिलन जो कैसे मिलन हो कैसे, मिलन हो कैसे ! "

काल एक वसंत देसाई वर लिहिलेला लेख वाचनात आला. अनेक गाण्यांचा उल्लेख या लेखात केला आहे पण "धुंवॉ " चित्रपटातील या गाण्याबद्दल काहीच लिहिले गेले नाही.

माझ्या मते हे वसंत देसाईंचे सर्वात सुंदर गाणॆ आहे.

गायले आहे अर्थात लतानी.

आज लताची मुलाखात असलेले पुस्तक चाळले. फार सुंदर फोटो यात दिलेले आहे.

सावरे सावरे, काहे मोसे करो जोरा जोरी बैय्या ना मरोडी मोरी दुंगी दुंगी गाली हटो जावो जी

असह्य होत चाललयं , रात्रीचे अडीच वाजले आहेत, डोक्यात अजुनही "अल्लाह भी है मल्लाह भी है, अल्लाह भी है मल्लाह भी है, कस्ती है की डूबी जाती है " घोळतयं. लताचा ओव्हरडोस झालाय.
आता या "दर्दोत्सवाचा" शेवट अश्या एखाद्या गाण्यानी करावा की जे ऐकतांना नाचण्यासाठी मन खुलुन उठावे, गाण्यात जे सांगितले आहे ते द्रुष्य डोळ्यापुढे तरळावे , राधाकृष्णाच्या अनोख्या प्रेमाची अनुभुती घ्यावी.
"अनुराधा" या चित्रपटात पं. रवीशंकरांनी काय सुरेल संगीत दिले आहे.
’
सावरे सावरे, सावरे सावरे जावो सावरे सावरे,

काहे मोसे करो जोरा जोरी बैय्या ना मरोडी मोरी दुंगी दुंगी गाली हटो जावो जी, सावरे सावरे
संग ना सहेली आयी थी अकेली अब ना जात हे मोरे श्याम रोके ना डगर मोरी

सावरे सावरे जावो सावरो काहे मोसे करो जोरा जोरी बैय्या ना मरोडी मोरी दुंगी दुंगी गाली हटो जावो जी, सावरे सावरे

गोपीग्वाले देखनेवाले बीन बिचार कहे सारे पकडी राधा की चोरी ,

सावरे, सावरे काहे मोसे करो जोरा जोरी बैय्या ना मरोडी मोरी दुंगी दुंगी गाली हटो जावो जी, सावरे सावरे

मुरली बजावे गैया चरावो हमरी गैद छोडो हे छैल, मिलो जब आवी होरी , सावरे, सावरे काहे मोसे करो जोरा जोरी बैय्या ना मरोडी मोरी दुंगी दुंगी गाली हटो जावो जी, सावरे सावरे

अनुराधा मधे आणखी दोन गाणी मस्त आहेते. " हाय रे वो दिन क्यु ना आये , जा जा के रुतु " व जाने कैसे सपनोमे सो गयी अखियॉं मै तो हुं जागी , सो गयी सो गयी अखियॉं "
　

इक शमा घीरी है आंधी मे, बुझती भी नही जलती भी नही

एकदा का स्वःतला घायाळ करुन घ्यायचेच असे राजाभाऊंनी ठरवल्यावर त्यांना कोण अडवणार आणि हे काम "लता" शिवाय कोण चांगले करु शकणार ?

"अल्लाह भी है मल्लाह भी है, अल्लाह भी है मल्लाह भी है, कस्ती है की डूबी जाती है

हम डुब तो जायेंगे लेकीन, दोनों ही पे तोहमत आती है

इक शमा घीरी है आंधी मे, बुझती भी नही जलती भी नही

शमशीरे मुहब्बत क्या कहिये, रुकती भी नही चलती भी नही

मजबुर मुहब्बत रह रह कर हर सासंमे ठोकर खाती है

अल्लाह भी है मल्लाह भी है

इक ख्खाब नजरका आया था कुछ देख लिया, कुछ छुट गया

इक तीरे जीगर पर खाया था, कुछ डुब गया कुछ तुट गया, कुछ डुब गया कुछ तुट गया

क्या मौत की आमद आमद है , क्यु नींद भी आयी जाती है,

अल्लाह भी है मल्लाह भी है "

या गाण्यात जो मागे नगारा की ढोल संथपणे वाजत राहिला जातोय तो आपला दिलाला बडवण्याचे काम मुकाटपणे करत राहिलाय.

एकदा डॉ. प्रकाश जोशींनी वाळकेश्वरला त्यांच्या घराजवळील बालाजी मंदिरात सर्व भक्तांना एका उत्सवाला आमंत्रीत केले होते. हे भक्त बालाजीचे नव्हते, ते होते अनिल विश्वासचे, उत्सव होता श्रवणाचा, स्वःत अनिलदांना भेटण्याचा, त्यांच्या तोंडुन गाण्यांचा कथा ऐकण्याच्या, त्यांनी संगीतबद्ध केलेली अजरामर गाणी ध्वनीफितीवर ऐकण्याचा.

श्री.प्रकाश कद्रेकर राजाभाऊंचा हाथ धरुन सोबत त्यांना या स्वरसोहळ्याला घेवुन गेले होते.

"ऐ दिल मेरी वफामे कोई असर रही है

मै मर रही हूं जीन पर उनको खबर नही

मेरी दिलमे ही रह कर मुझपर नजर नही है

ऐ दिल मेरी वफामे कोई असर रही है "

आणि

"याद रखाना चांद तारो इस सुहानी रात को ",

"एक दिल का लगाना बाकी था वो भी लगा के देख लिया ’ व

" मेरे लिये वो गमे-इंतजार छोड गये " ( अनोखा प्यार )

ऑंखोमे चितचोर समाये दर्द जो - मेहमान ,

"कहॉ तक हम उठाये ग़म - आरजू "

या सारखी मधली दर्दभरी गाणी ऐकवण्यासाठी.

　

ये जिंदगी उसीकी है आणि शमशीरे मुहब्बोत क्या कहिये, रुकती भी नही चलती भी नही

शिरीष कणेकरांच्या " गाये चला जा " या पुस्तकामधुन साभार.

"एकाच सुमारास अनारकलीच्या प्रेमकहानीवर दोन चित्रपट निघत होते. एकाचा संगीतकार होता सी.रामचंद्र आणि दुसऱ्याचा अनिल विश्वास. एक अनारकली पूर्ण होवुन लागला व सी.रामचंद्रच्या मधाळ संगीतामुळॆ तुफान चालला. अनिलच्या दुर्दैवाने त्याचा अनारकली पूर्ण होवु शकला नाही.

"अनारकली" ला भिंतीत चिणण्यात येते त्या क्लायमॅक्स सीनसाठी अनिलदाने लताच्या आवाजात एक सुंदर गाणॆ रेकॉर्डदेखिल केले होते. याच प्रसंगासाठी सी.रामचंद्रने "ये जिंदगी उसीकी है " हि चाल दिली होती. अनिलच्या गाण्याचे शब्द होते " अल्लाह भी है मल्लाह भी है , कस्ती है कि डूबी जाती है " ( सर्व काही आहे, पाठीशी परमेश्वर आहे, नावेला नावाडी आहेम पण माझी नाव मात्र बुडायची ती बुडतेच आहे ) ( आता हे गाणे कॅसेट्स मधे शोधुन ऐकल्याशिवाय चैन पडणार नाही) .चित्रपट डब्यात गेल्याने हे अर्थपूर्ण , दर्दभरे गीत बेवारशी झाले. अकेर ते "मान " नामक चित्रपटात वापरून टाकण्यात आले.

याला म्हणतात गाण्याची किस्मत. लताचा काळीज चिरत जाणारा आवाज वा अनिलची धुंदफुंद चाल काही म्हटल्या काही "अल्लाह भी है " ला तारु शकले नाही. "

शिरीष कणेकरांनी अगदी चपखल शब्दात वर्ण्न केलेय. " लताचा काळीज चिरत जाणारा आवाज ".

"ये जिंदगी" पेक्षा " अल्लाह भी है " मधली लता रुलावुन जाते. आणि हि जखम " ये खलीश कहांसे होती जो जिगर के पार होता " करत ठुसठुशीत रहाते.

संपत्तीची मोजदाद

तिरुपती बालाजीच्या मालमत्तेची, संपत्तीची संपुर्ण तपासणी करण्याचे मोजदाद करण्याचे आदेश न्यायालयाने दिले असल्याचे वाचनात आले.

काय फरक पडतो नेमकी संपत्ती किती आहे हे जाणुन घेवुन. देवाच्या मुर्त्तीच्या मालकीची संपत्ती हजार करोड असोत, दहा हजार करोड असोत का शंभर हजार. समाजाला आणि देशाला या कुजत चाललेल्या संपत्तीचा काय फायदा ? उपयोग ?

मग ह्या अफाट संपत्तीचे करायचे काय हा प्रश्न विश्वस्थांना पडल्यामुळे मग मंदिराच्या गाभ्याला दिड हजार कोटी रुपये खर्च करुन सोन्याचे आवरण चढवण्यासारख्या गोष्टी केल्या जातात.

या पैशात संपुर्ण भारत देशातील झोपड्यांमधे ,पदपाथावर राहाणाऱ्यांसाठी कायमस्वरुपी निवारा होवु शकतो.

देव सोन्यात आणि ज्यांनी तो निर्माण केला ती माणसे विपन्नावस्थेत .

ये जिंदगी उसी की है आणि किसी नजरका मस्त इशारा है जिंदगी

सध्या "ये जिंदगी उसे की है " या गाण्याचा संगीत दिग्दर्शनावरुन वाद सुरु आहे, सी. रामचंद्र व रोशन यांच्या वरुन. आज चांदवणकरांनी यावर लोकसत्तामधे लेख लिहिला आहे. मला स्वःताला हे गाणॆ फार ग्रेट आहे असे वाटत नाही. सी.रामचंद्र यांची इतर अनेक गाणी याहुन हजारो पटीने सरस आहेत.

आपल्याला या वादाबद्दल काय करायचे आहे ? आपण दोघांच्याही गाण्यांची मस्तपैकी मजा लुटावी. "ये जिंदगी उसीकी है " ऐकुन रडावे आणि रोशनची "रागरंग" मधील लताची गाणी ऐकुन खुलुन यावे.

रोशनचे , लतानी गायलेले रागरंग चित्रपटातील हि दोन सुरेल, आनंदी गाणे राजाभाऊंना फार आवडतात.

"किसी नजर का मस्त इशारा है जिंदगी,

इक आसमांका टुटा सितारा है जिंदगी

क्या कश्तीयां रहेगीं ये लहरोसे होशीयार ,

गिनती है जिनकी लाट ( हे शब्द निटसे कळाले नाहीत) , उमीदोसें बेकरार

दरियाका इक बहता किनारा है जिंदगी

जीना उसीका है जो जिये और के लिये

आसुं भी दे नसीब तो हस कर उने पिये

दुनियाको ये हमारा खयाल है जिंदगी, इक आसमां का टुटा सितारा है जिंदगी "

आणि

"यही बहार है दुनियाको भुल जानेकी खुशी मनानेकी ....

ये प्यारे प्यारे नजारे , ये ठंडी ठंडी हवा , ये हल्का हल्का नशा , ये कोयलोकी सदा

निकलके आ गयी रुत मस्तीयां लुटानेकी खुशी मनानेकी ॥ "

या सिनेमात आणखी एक तलतनी गायलेले गाणॆ देखील मस्त आहेत.

सामने गली मे मेरा घर है, पता मेरा भुल ना जाना.

लताचा चढत चाललेला ज्वर आता कसा उतरावावा. या वर उतारा काय ? काय आता ऐकावे.

नुरजहां आत्ता नको. मनाच्या एका विशिष्ट भावास्थेत नुरजहां , डेडली.

ऐकावा, एकादा खाडकन लागणारा, खणखणीत, तत्काळ भिडणारा आवाज आणि दिलखेचक ठेका. झोहराबाई अंबालावाली आणि पं अमरनाथ. मिर्झा सायबान मधला. आणि राजकुमारीचा.

"सामने गली मे मेरा घर है , पता मेरा भुल ना जाना.
ओ खिलेंगी तो चांदनी, मिलुंगी ना कामसे
थंडी थंडी सांस सजन भरु तेरे नाम से,
जख्मी जीगर है जमाने का डर है, सामने गली मे मेरा घर है."

"चले गये चले गये हाय दिल मे आग लगाने वाले चले गये - पहले आप, नौशाद .

"ओ ओ मोरी बाली उमरीया सावरिया, देखो मारो ना तिरछी नजरीया

तोरे नैनन मे जादु है ओ बेखबर, यही डर है के दिल पे ना चल ना जाये हल
रही अपनी ना मोहे खबरीया, ओ सावरिया
मिले नैना से नैना जीया खो गया , ये आखोंही आखोंमे प्यार हो गया,
मोरे बाके सजीले सावरीया, ओ सावराया, देखो मारे ना तिरछी नजरीया .. " - नतीजा - रशीद आत्रा "

"कौन जीवन मेरे समाये जा रहा है , कौन बरखा के काली काली रात मे "- हमारा संसार- पं. गोबिंदराम

"समझ लो नजरसे इशारा किसीका की दिल चाहता किसीका "- काश्मीर - हंसराज बहल

परत आता दर्द भरी गाणी ऐकणे नको.

मै तेरी तु किसी औरका ये जलना है जीते जी का

समाधीवस्थेपर्यंत पोचायला म्हणे खुप खडतर मेहनत करावी लागते.

विनोद आणि लता यांना ऐकावे, अनमोल रतन आणि सब्जबाग मधे, श्यामसुंदर ऐकावा बाजार आणि लाहोर मधे, खाडकन समाधी लागेल.


लग्नाआधीच्या काळात राजाभाऊंनी एकदा रंगात आल्यावर तिला

" दुनिया हमारे प्यार की यु ही जवॉं रहे
मै भी वही रहु मेरा साजन जहॉ रहे
दो दिन की जिंदगी ऐ इसे युही गुजार दे
उजडी हुवी ये प्यार की राही संवार दे,
हमतुम रहा न रहे इसका गम नही
लेकीन हमारे प्यार का बाकी निशां रहे "

ऐकवले होते आणि आपल्या होणाऱ्या नवऱ्याचा आटा सटक आहे , आपल्या नशीबी हे काय लिहिले आहे असे तिला नक्कीच वाटले असावे

ही गाणी नुसती घायाळ करुन सोडतात.

"साजन की गलीया छोड चले दिल रोया आसुं बह न सके
ये जीना भी कोई जीना है, हम उनको अपना कह न सके,
जब उनसे बिझडकर आने लगे रुक रुक के चले फिर चल के रुके. "


" सुन लो सजन मेरी बात ,जी की बात
छोड देना कही मेरा साथ , जी की बात
ओ दिन है रसीले, रतीयां सुहानी, ऐसे मे कहले दिलोंकी कहानी
आज दिलोंकी नगरीया बसाले , कलकी झुटी बात , मेरी बात, जी की बात "


हे गाणॆ तर एका वेगळ्याच पातळीवर नेऊन पोहोचवते.

"मोरे द्वार खुले है आनेवाले कब आवोगे
जैसे उगते चांद को देखे धुंडे कोई चकोरा
जैसे पतझडकी रुतु मे भटके है रस का भवरा
जैसे मेरा मन रो रे के गाये प्रितम मोरा
आना है अब आ , मोरे द्वार खुले है...
मै तेरी तु और किसीका ये जलना है जीते जी का, खुली आंख के खेल है सारे सुनलो ................"

व

"तारे वही है चांद वही है , हाय मगर वो रात नही
मै भी वही हुं तुम भी वही हो हाय मगर वो बात नही "
जो मै जानती थी दिल देके दुखी होना है, ये प्रीत सदा का रोना है
ना मेरा दिल भटकता ना मै आज भटकती, बंद जबां, मै कहा वो कहां अब मिलनेकी कोई बात नही , हाय वो रात नही "

पहिली पायरी ओलांडायला सुरवात झाली.

"सजन आये आधी रात बडे गीले बहाने के साथ
ना मै हां बोली ना मै ना बोली, मै चुपके चदरीया तानके मचली हो गयी वो समझे सो गयी
" मुझे इशारे इशारे मे लगे बुलाने, दिल मे क्या था राम जाने हो फिर मन ही मन मे लगे मुस्कुराने, दिल मे क्या था राम जाने, ना मै हा बोली ना मै ना बोली, मै कहु चोरसे छोड चदरिया झुटी नीदंमे सो गयी "

"दर्द मिला है तेरे प्यार की निशानी , ओ देनेवाले तेरी मेहरबानी , हाय "

"हाय मै अकेली रह गयी ना ना बोला ना, हसते हसते बेदर्दीने कर ली .... "

" मेरी बरबादियोसे मुस्कुराने कोई आ गया कोई. मिटाने आ गया कोई, रुलाने आ गया कोई "

" मेरे दिल के तडपनेका तमाशा देखनेवाले, तुझे क्या मिल गया हाय, मेरा तडपना देखनेवाले "

"रोना ही लिखा था किस्मत मे, हम गीत खुषीके गा न सके "

"कागा रे " - वफा

डाउन डाउन अंग्रेजी टोपी, अप अप गांधी कॅप

पुन्हा एकदा ललिता देऊळकर.

१५ औगष्ट जवळ येवु लागले की आपल्या देशभक्तीला भरते येवु लागते.

अश्या वेळी नेमके हाती लागले ते शमशाद बेगम आणि ललिता देऊळकरांनी गायलेले "हैलो हैलो जंटलमन " .
यातली एक ओळ फार मजेशीर आहे
" डाउन डाउन अंग्रेजी टोपी, अप अप गांधी कॅप "

संगीत दिले आहे श्यामसुंदरनी.

वैतरणा पुलावरील हा एक अप्रतिम प्रपात

दुर्दैवाने येत्या दोन तीन वर्षात हा धरणाच्या पाण्याखाली नाहिसा होणार आहे, या पाण्याच्या प्रवाहाने निर्माण केलेल्या घळ्या पाहाता जीव घाबराघुबरा होतो. आणि गंमंत म्हणजे तुम्ही याच्या इतक्या जवळ असता की हात पुढे केला की त्यात जावा.

"अन्नपुर्णा " ,लोकमान्य टिळक रस्ता, सेलेब्रेशन हॉल जवळ, पश्चिम दहिसर रेल्वेस्थानकाजवळ.

राजाभाऊंवर उपाशी रहाण्याची पाळी आले होती. अन्नपुर्णेने त्यांना तारले, नाहीतर आज त्यांच्या बायकोची काही खैर नव्हती. उपाशी पोटी भडकलेल्या माथ्याने त्यांची जी शिव्यांची सरबत्ती सुरु झाली असती, नशिब तिचे, वाचली ती.

त्याचे असे झाले, एक तर हल्ली कोणाकडे घरगुती समारंभाला जाण्याचे ते टाळतात. तरी त्यांना ती जबरदस्तीने घेवुन गेलेली. ( आधीच्या विचित्र स्वभावात आता माणुसघाणेपणाची भर ), त्यात परत ते वातानुकुलीत हॉल, ते जेवण बनवणारे "सो कॉड केटरर्स " रस्तावरुन धडपकड करुन आणलेले ते वाढपी, ते आचारी, त्यांचा तो गलिच्छपणा, ते भयानक जेवण , (नॉट फिट फॉर ह्युमन कंन्झमशन , असे त्यांचे प्रामाणिक मत), नको से होते.

त्यांच्या नजरेतुन जर "अन्नपुर्णा " सुटले असते तर ? शक्यता तशी कमीच. नजर मात्र घारीसारखी हो. तर येथे जे चविष्ट घरगुती खाणॆ मिळाले त्यांनी त्यांचा आत्मा तॄप्त झाला. पोट समाधान पावले.

त्यांनी आधी नुसती "घावने घेतली, (आता समारंभात जेवायचे होते ना ) पहिल्याच घासात पसंतीची पावती मिळाली. तेवढ्यात एका व्यक्तीने "डाळींबी उसळ" मागीतली. मग काय राजाभाऊंना सुद्ध्या "डाळींबी" लागली आणि ती पण तांदळ्याच्या भाकरी बरोबर.

आता तरी त्यांचे समाधान व्हावे , पण नाही, एकादा खाद्यपदार्थ नुकताच केला आहे, गरमागरम आहे असे पाहिल्यानंतर ते वेडेपिसे होतात, मग मऊसुत पुरणपोळ्यांचा फडसा पाडल्याशिवाय ते कसे मागे राहिले असतील ? परत वरती सहा पोळ्या बांधुन घेतल्या.

अन्नदाता सुखी भव.

आता कधीतरी परत वाट वाकडी करुन दहिसरला जायला हवे निवांत पणॆ.

गम की दुनिया रहे आबाद "शकील" मुझ नसींमे कोई जागीर तो है !

या "गम" च्या जागीर मधे विहरायला साथीला असावा, मदन मोहन आणि लता.

"प्रीतम मेरी दुनियामे दो दिन तो रहे होते, हम प्रेमकी सागरमे एक साथ बहे होते ।
अगर मुझसे बिछडना तुझे ओ जालीम, दो बोल मुहब्बतके हमसे न किये होते ॥ "

या एका गाण्यावर जान कुर्बान.

"अब गम को बना लेगें जीनेका सहारा, दिल टुट गया, छूट गया साथ हमारा " - निर्मोही

"हमारे बाद अब महफिलमे ये अफसाने बयॉं होंगे , बहारे हमको ढुंगेगी , ना जाने हम कहा होंगे " - बागी

आणि

" दुखियारे नैना ढूंढे पियाको " निर्मोही.

"सितारोंसे पूछो नजारोंसे पुछो , हम आपकी याद लिये सताये हुवे है " - धुन

दर्द , लता आणि सी.रामचंद्र

राजाभाऊंना वाटले आज आपल्या दिलाला दर्दचा अहसास करुन द्यावा, व्याकुळता, विव्हळता काय असते याची त्याला जाणीव करुन द्यावी, गमचा मजा लुटावा, दर्दचा कैफ दिलात भरुन घ्यावा, मनाची अवस्था बैचेन करुन सोडावी, "दिल तो रोता रहे और आखोंसे आसु न बहे " यातुन त्याला "आखोंसे नीर बहे मुहसे कुछ ना कहे " या अश्या अवस्थेत चटदिशी, चटकन घेवुन जावे. केवळ एकच आवाज दिलाला या स्थित्तीत पोचवायला काफी होता लताचा आणि झांझर मधली सी.रामचंद्र यांची गाणी.

"जी चाहता है अब तो दुनीयासे रुठ जाये । ओठोपे आ रही है मौत की दुवायें ॥

ओ बेवफा जमाने दिल तो लगाके देखा , सब कुछ लुटाके देखा,

अपना समज के उनको अपना बनाके देखा , दिल मे बसा के देखा ,

लेकीन मिली हमे वफा के बदले जफांये , ओठोपे आ रही है मौत की दुवायें ॥

चलते ना तीर बनके दिल न अगर लगाते धोके मे ना आ जाते ,

ये दिन ना देखते , हम आसु ना बहाते, दो दिन तो मुस्कराते ॥ "

व

" बहारे बेच डाली फुक डाला आशियानेको , जरासी राख रखदी बेवफा़ ते रे दिखानेको ।

ये प्यार तेरी दुनीयासे हम बस इतनीसी निशानी लेके चले

एक टुटा हुवा दिल साथ रहा रोती हुवी जवानी लेके चले

आये थे बडॆ अरमान लिये सीने मे कही तुफान किये

अंजाम ये है सीनेमे दबी गम की कहानी लेके चले ॥ "

हाय. ये मायुसी. हा सिलसीला पुढे जारी राहिला.

" ये आरजु थी कभी हम बहार देखेंगे , किसे पता था फि़जा बार बार देखेंगे

करार पाके भी किस्मत मे बेकरारी है , वो और होंगे जे दिल का करार देखेंगे " - बारीश.

"कोई किसी का दिवाना ना बने , ओ तीरे नजर का निशाना ना बने " - सरगम

नशा भिनत राहिली.

"मुझेपे इल्जाम बेवफाई है " - यास्मीन

"छीन सके तो छीन ले खुशीया मेरे नसीब की " - शगुफा

"दर्द जगाके ठेस लगाके चले गये " सिपाहीयां "

"अरे ये क्या किया तुमने , तेरे घर से खुषी मांगी मगर गम दिया तुमने " - हंगामा

"दिलकी दुनीया बसा के सावरीयां " -अमर दिप

"जुल्म तुम्हारे सह ना सके " - नमुना

"जो मुझे भुला के चले गये मुझे उनकी याद सताये क्यु " - संगिता

" ऐसी मुहब्बतसे हम बाज आये " -नीराला

"दिल से भुला दो तुम हमे , हम ना तुम्हे भुलायेंगे " पतंगा

नको , बहुत हो चुका. बस्स.

" ये चांद प्यार मेरा तुझसे ये कह रहा है , तु बेवफा ना होना, दुनीया तो बेवफा हे " खजाना.

नाही. सहन होत नाही. असर कमी कसा करावा ? ज्वर कसा उतरावा ? परत आता दिलाला या अवस्थेतुन बाहेर काढायला काय बरे ऐकावे ?

’ना मारो नजरीया के बाण, अकेली आयी पनीया भरना "

का

"जब दिल को सतावे गम तु छेड सखी सरगम, बडा जोर है सात सुरोमे बहते आसु जाते है थम " - सरगम.

हे सारे त्या "अनामीका" मुळॆ. अण्णा चितळकरांची आठवण करुन दिल्यामुळे.

दाभोसा धबधबा

प्रवासात अवचीत काही अप्रतीम स्थळ सापडुन जातात, आपण त्याच्या मोहात पडतो, दरवर्षी येथे परत येवुच मनाशी ठरवत रहातो, पण जाणे काही होत नाही.

जव्हारच्या जवळील दाभोसा धबधबा पाहिल्याबरोबर देहभान हरपले होते. खुप खुप उंचावरुन खाली खोल दरीत झेपावणारा हा प्रपात वेडेपिसे करुन सोडणारा आहे.

माननीय शिक्षणमंत्री श्री. रामकृष्ण विखे-पाटीलजी,

माननीय शिक्षणमंत्री श्री. रामकृष्ण विखे-पाटीलजी,

सप्रेम नमस्कार,

ऑनलाइन प्रवेश प्रक्रियेत गोंधळ झाल्याचे कबुल करण्यात आपण प्रामाणीकपणा दाखवला, बरे वाटले.

आता जरा लक्ष प्राध्यापकांच्या संपात घातलेत तर फार बरं होईल. मुलगा बरेच दिवस झाले घरी बसुन आहे. ( नाही तरी एरवी महाविद्यालयात जरी जात असला तरी तो लेक्चरना बसत असेलच असे नाही तरी पण).

गेल्या वर्षी अभ्यासक्रम बदललात, पाठ्यपुस्तके महाविद्यालय सुरु झाल्यानंतर त्यानुसार दोन-चार महिन्याने प्रकाशीत झाली. आम्ही काय म्हटल का ? आमच्यापेक्षा तुम्हालाच त्यांची काळजी असावी हे जाणुन गप्प बसलो ना.

पण आता तरी त्यांच्यासाठी सारे सुरळीत व्हावे हो, तेव्हा जरा त्यांच्या कडेपण लक्ष द्या.

I love my India

नागपंचमीलाच नेमके हे घडायलाच हवे होते का ?

ही वाट एकट्याची

निसर्गाची उधळण

निसर्गाची उधळण

वैतरणा पुल

वैतरणा पुल, खोडाळा, देवबांध, सुर्यमाळ आणि दोन निसर्गवेडे

जीव कासावीस होवु लागला, शरीरात उठलेला आंतरीक दाह अधिकाधीक भडकुन उठु लागला. तप्त शरीर आणि तडफडणारे मन, धाव घेवु लागले, ओढ लागली , सह्याद्रीची, निसर्गाची, पावसाचे रुप पाहाण्याची, मनमुराद भटकण्याची.

औषध "न" लगे मजला.

चित्रपटात आपण अनेकदा एक प्रसंग पाहातो, बंद दरवाजा उघडुन पलिकडे जातो, आणि अचानक एकदम दृष्य पालटते, समोर येत ते काही निराळेच असते. अगदी तस्सेच. गाडी कसाऱा घाटात डावीकडे कसारा- जव्हार रस्तावर वळली , आणि अचानक निसर्गाच्या कुशीत प्रवेश झाला. एक अप्रतीम परिसर. निसर्गाने काहीही हातचे न राखता सारे काही उधळुन दिलेले, नुसती नयनरम्य लयलुट.

केवढे निसर्गाचे वैभव येथे पहायला मिळते.

या नदीवर धरण होवु घातलय. वेंतरणा पुलाकडचा सारा परिसर दोन तीन वर्षात पाण्याखाली नाहिसा होणार आहे

स्वागताला आला तो विहीगावचा एक भलामोठाला धबधबा. पण यात फारसे गंतुन पडायचे नव्हते. या धबधब्यापाशी दोन-चार गृप आले होते. आमचे खरे लक्ष लागले होते ते पुढे असलेल्या वेंतरणा पुलाजवळील महाभयानक अविष्काराकडे, पाण्याच्या रौद्रस्वरुपाकडे, महाभयंकर वेगात खाली बेभान होवुन झेप घेणऱ्या पाण्याच्या प्रवाहाकडे, आपल्या वेगाने बलदंड खडक कोरुन त्या भयानक घळीतुन उद्दामपणे आपल्या मस्तीत धावणाऱ्या , कल्लोळ करणाऱ्या प्रपाताकडे.

पाय काही निघवत नव्हता.पण हा सारा परिसर येवढा निसर्गाने भारावला आहे हे ध्यानी घेता रस्तावरुन पुढे चालत निघालो. जेथे दृष्टी जाईल तेथे केवळ हिरवा शालु, त्यावर तांबडी जरीबुट्टी, सोबत सतत लागणारी वेंतरणा, ओढेनाले, धबधबे कधी खोडाळ्याला पोचलो कळालेच नाही.

आता वेध लागले होते ते देवबांध चे. वेंतरणा नदिच्या किनारी येथे राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाद्वारे लोकोपोयोगी अनेक उपक्रम चालवले जातात, एक गणपती मंदिर आहे, आणि मुख्य म्हणजे हा चार कि.मी. चा रस्ता , अप्रतीम. जातांना बस मिळाल्यामुळे बसनी गेलो पण येतांना मात्र डोंगरातुन पायवाटांनी चढत आलो, तेवढे थ्रिल.

या वाटेत मधेमधे जबरदस्त मोठाले धबधबे आहेत, पहात पहात, चवीचवीने आनंद लुटत परत खोडाळ्याला , हा रस्ता पुढे जव्हारला जातो, या रस्तानी परत कधीतरी प्रवास करायला हवा ही खुणगाठ मनाशी बाळगत परतलो.

आता जायचे होते ते सुर्यमाळला. खोडाळा-वाडा रस्तावरचे हे आणखीन एक वेडापिसा करुन सोडणारे ठिकाण. स्वागताला ढग खाली उतरले होते, आता आम्ही उंचीपण बऱ्यापैकी गाठलेली, पठार, हिरवीगार कुरणे, शितल पवन, आल्हाददायक वातावरण, काश ती पण सोबत असती.

अप्रतीम परिसर. परत परत जावुन पहाणासारखा.

पुढे वाड्याला जाण्यासाठी काय वहान मिळेल का नाही याची शाश्वती नव्हती, बऱ्याच वेळाच्या प्रतिक्षेनंतर परत माघारी खोडाळ्याला फिरणाच्या दुख:द निर्णय घेतला , अपुर्णतेच गोडी असते अशी मनाची खोटी समजुत घालत.