नियम म्हणजे नियम - ४

आज वाचकांची पत्रे - म.टा. मधे १६ नोव्हेंबर २००७ श्री. मंदार मोडक यांनी फार चांगला मुद्दा मांडला आहे,

ते म्हणतात - अनेकदा देवादिकांच्या चित्रात त्यांना व्याघ्राजीन वा मृगाजीनावर बसलेले दाखवले जाते. चित्रात असले तरी ते चामडेच ना? ते देवाला बरे चालते! शंकराचे डमरू चामड्याशिवाय बनेल? मग ज्या चामड्याच्या बुटांशिवाय उभेही राहता येणार नाही असे बूट काढण्याची अट घालणे माणुसकीला धरून आहे का?

जराशी गंमत -
काही देवळात तर पैश्याचे पाकिट, घड्याळ, व अगदी कमरेचा पट्टा सुद्धा काढायला लावतात. हे जरा अतीच झाले.

माझ्या सारख्या जाडजुड , पोटाची ढेरी असलेल्या माणसाची किती तारांबळ उडत असेल यांची या विश्वस्थांना कल्पना आहे काय? आधीच सैलसर कपडे घालावे लागतात, त्यात पोटावर पॅंट धरुन ठेवणारा पट्टा लावायचाच नाही म्हणजे ?

देवा तुझ्या दर्शनासाठी काय काय दिव्य करावी लागतात रे !

The Black Beauty

Heritage Railway Engine at Heritage Building of Western Railway H.Q. at Churchgate.

The Beauty to admire and to praise for.

210 C Coffee & Cakes

It’s time to change loyalty, from Gaylord Cake shop to 210 C Coffee & Cakes at Samrat , Churchgate.

I was quite disappointed with my all time favorite Gaylord on the last two occasions. I ordered Birthday Cakes and they were not up to the mark.

210 C Coffee & Cakes is a quite decent shop at outskirts of Samrat Restaurant at Churchgate.

Very famous among the young crowd of college students as well the office goers and it’s so closed to my office.

No wonder day by day my weight is going up and up.

नियम म्हणजे नियम - ३

पंजाबी ड्रेस (घालणॆ यात वाईट किंवा चुकीचे काय आहे ? ) घालुन तुम्हाला आत प्रवेश करता येणार नाही, बाहेर थांबा.

स्थळ - शिवसॄष्टी, देरवण, चिपळुन जवळ.

मुद्दामुन वाकडी वाट करुन आम्ही गेलो ते प्रवेश नाकारुन घेण्यासाठी.

पुरुषांनी, साहेबाच्या देशातुन आलेले शर्ट, पॅण्ट घातलेले त्यांना चालतात. ( त्यांना धोतर, सदरा, बंडी, वगैरे नको का ?)

बायकांनी पाचवारी साड्या नेसलेल्या चालतात ( त्यांनाही पारंपारीक नववारी साडी नेसल्यासच प्रवेश का देण्यात येवु नये ? )

नियम म्हणजे नियम - २

जिद्दीने आपल्या पायावर उभ्या असणाऱ्या अपंगांना वास्तविक पहाता आपण माणुसकीच्या द्रुष्टीकोनातुन मानाची वागणुक देणे अपेक्षीत आहे, त्यांच्या भावनेची कदर करत, ते जगत असलेले कष्ट्मय जीवन त्यांच्यासाठी सुसह्य करणॆ हे आपले प्राथमीक कर्तव्य आहे. त्यांच्या यातनांची जाणिव सर्वांनी ठेवायला हवी.

सात, सात किलो वजनाचे जडशिल बुट घालुन, ते सांभाळत, त्यामुळे होणाऱ्या वेदना हसऱ्या मुद्रेने सहन करत, वावरतांना, आयुष्य जगतांना , त्यातल आनंद मिळवण्याचा प्रयत्न करीत असतांना, त्यांना नसत्या भ्रामक कल्पना उराशी बाळगत आडकाठी करुन आपण स्वतःलाच परमेश्वरापासुन दुर करत आहोत.

या पुढे या सर्व श्रीमंत, मोठाल्या देवस्थानांने त्यांच्या सोईसाठी व्हील चेयर्स ची सुविधा उपलब्ध करुन द्यावी, जेणे करुन लांबलांबुन आलेल्यांना देवदर्शनापासुन वंचीत रहावयास लागणार नाही.

नियम म्हणजे नियम

गोव्याच्या एका मंदिरात अपंगांना प्रवेश नाकारला. चामडयाच्या कॅलिपर बुटांना विश्व्स्तांचा आक्षेप.
हे बुट काढले तरच मंदिरात प्रवेश दिला जाईल. हे बुट म्हणजे जणु आमच्या शरीराचा एक भाग आहे, ते काढल्यास आम्हाला उभेही रहाता येणार नाही असे सांगुनही विश्वस्थांनी ते मान्यच केले नाही. परत काही देवळात आम्हाला यावर कपडा गुंडाळुन प्रवेश देतात त्या प्रमाणे येथेही देण्यात यावा हि विनंती ही अमान्य करण्यात आली. - म.टा. दि. १४.११.०७.

नो कॉमेंटस.

नियम म्हणजे नियम. आम्ही करु ते नियम. ते तुम्ही पाळलेच पाहिजेत. मग त्यात काहीच सुट नाही. कोणत्याही परिस्थितीत त्यात बदल होणे शक्य नाही. नियम हे माणसा साठी असावे, माणसे नियमासाठी नाहीत या वर आमचा काडीमात्र विश्वास नाही. मग आमच्या धर्मातील अनीष्ट प्रथा आम्हाला सोयीस्कर रित्या चालतात, पण नियम म्हणजे नियम ते पाळलेच पाहिजेत. अपवादात्मक स्थिती असु शकते हे देखील आम्हाला मान्य नाही. सरसकट सर्वांना एकच न्याय.

वास्तविक पहात पादत्राणचा संबंध हा स्वच्छतेशी असतो. ( पण हि चर्च मधे चालतात,ही चर्चेस किती भव्यदिव्य व स्वच्छ असतात, त्यातले वातावरण ही किती शिस्तबद्ध असते.)

चामडे नको, पण चामडया आतला पशुचा देह आम्हाला चालतो. तो आम्ही ताव मारत खाणार. या पशुंचे आम्ही देवतांपुढे बळी देणार, त्याचा नेवेद्य देवाला देणार.

महामानवाचा एक नवा पराक्रम

जगात अवघे ३६०० वाघ शिल्लक - लोकसत्ता - दि. १२.११.२००७.- .

तस बघायला गेल, तर हे पराक्रम प्राचीन काळा पासुनच महामानव करत आला आहे. वन्य श्वापदांची केवळ शौक साठी शिकार करण्यात त्याला फार मोठा पुरुषार्थ वाटतो. त्याचीच हि परिणीती. प्रचंड प्रमाणात जंगले तोडायची, प्राण्यांच्या जागेत आपण अतीक्रमण करायचे, अती प्रमाणात अंधश्रद्दा उराशी बाळगत वाघांच्या अवयवासाठी प्रचंड किंमत देत त्यांची शिकार करवुन घ्यायची.

अनेक जाती, प्रजाती त्याने बिनडोक पणे नष्ट केल्या उरलेल्या नष्ट होण्याच्या मार्गावर आहेत. त्याला ना खेद न खंत.

हि पृथ्वी केवळ आपल्याला रहाण्यासाठी आहे या गैरसमजुतीनेच त्याने , स्वतःच्या स्वार्थासाठी , सुष्टीच्या जिवनचक्राचा विचार न करता केवळ संहार आरंभला आहे.

त्यात परत हे जग समस्त मानवालासाठीच रहाण्यासाठी आहे असाही त्याचा उद्देश नाही , तर हे केवळ आपल्याच संकुचीत विश्वात असणाऱ्यांसाठीच असावे असे त्याला वाटते, जसे की निव्व्ळ आपला समाज, आपला धर्म, आपला देश, मग त्यातुन फोफावतो तो दहशदवाद, आपापसातील युद्धे, आणि संहार.

या निसर्गसाखळीतील आपण ही एक कडी आहे हे तो शक्तीच्या कैफात विसरला आहे, पण निसर्ग हे विसलया आहे काय ?

शेवटी न्याय करणारा व करतो तो निसर्गच.

कळतनकळत

आयुष्य जगत असतांना आपल्या हाती बऱ्याच वेळा कळतनकळत अनेक व्यक्ती दुखावल्या जात असतात. आपल्या मस्तीमुळे, रुबाबामुळे, जाणीव नसल्यामुळे, स्वतःला शहाणा समजत असल्यामुळे, इतरांना तुच्छ लेखल्यामुळे, कधी जाणुनबुजुन, तर कधी अजाणातेपणे, दुर्लक्ष केल्यामुळे,लक्षात न आल्या मुळे, गॄहीत धरल्यामुळे, एक ना अनेक कारणामुळे आपल्या हाती दुसऱ्यांवर अन्याय होत असतो.

कधी तरी , केव्हातरी मग ही दुखवलेली माणसे , प्रसंग आठवतात, वाईट वाटते, वाईट वाटुन घ्यायला तसा खुप उशीर झालेला असतो. आणि नसतो ही. अजुनही मी त्यांच्या पाशी दिलगिरी व्यक्त करु शकतो.

धन्यवाद, मुंबई पोलीस.

मुंबई पोलीस करत काय आहेत ? झोपले आहेत काय ? का जाणुनबुजुन दुर्लक्ष करतात ? हा प्रश्न मला नेहमीच सणासुदीच्या काळात पडतो. कोर्टाने रात्री दहा वाजतची दिलेली कालमर्यादा पाळण्याचे भान फारच थोडया अतिउत्साही कार्यकर्त्यांना व अजाण नागरीकांना असतो. रात्री दहा नंतर मिरवणुका काढायला, फटाके फोडायला यांना ऊत येतो, चेव येतो. समाजातील काही मुठभर घटक नेहमीच शांतताप्रिय लोकांना वेठीस धरत आलेले आहेत. यांना पोलीस आवरत का नाहीत ?

( आमच्या सिंहगड रस्तावर अभिरुची बाहेर भर रस्तावर नवरात्री निमित्ते बांधलेला मंडप. अर्धा रस्ता अडवुन बसलेला मंडप दिवाळीत , टप्पा टप्पाने, सावकाशीने सोडवायला घेतला गेला)

काल रात्री सव्वा दहा वाजता आमच्या विभागात पोलीस अधिकाऱ्यांनी गस्त घालत या सणप्रेमीच्या बेलगाम अतिउत्साहाला वेसण घातली. फटाके फोडायला मनाई केली.

धन्यवाद, मुंबई पोलीस, आपल्या वर नेहमीच या सणाच्या दिवसात कामाचा अतिरिक्त ताण पडत असतो. आपल्या घरातील सणवार बाजुला ठेवुन आपण आपले कर्तव्य बजावत असतात.

गिरगाव रंगावली ग्रुप व रंगावली प्रदर्शन

for details please log in to

http://www.girgaonrangavaligroup.com/

आज रंगावली प्रदर्शन पाहाताना," अप्रतीम, सुरेख, मस्तच, टॉप, व्हाव, उत्तम, सर्वोत्तम, सर्वश्रेष्ठ, सुंदर, छानच, लव्हली, झकास, सही, वा, सुपर्ब, मार्व्हलस, मान लिया " आदी, एकादी अद्वितीय कलाकृती पाहिल्यानंतरच्या बघणाऱ्यांच्या जेवढ्या जेवढ्या जगात उत्स्फुर्त प्रतिक्रीया होत असतील त्या सर्व ऐकु येत होत्या. कशी काय काढली असेल ? कित्ती मेहनत आहे ही रांगोळी काढतांना ! या साऱ्या रांगोळ्या बघतांना भानच हरपायला होते ! हे कलावंत किती उत्कॄष्ट निर्मीती करत असतात! यांच्या कडुन हे सारे कोण करवुन घेत असेल ? दिल खुश हुवा !

केवळ आपला हा छंद , कला लोकांपर्यंत पोहचवायला, त्यांना नितळ आनंद द्यायला, निव्वळ आपल्या आंतरीक समाधानासाठी हे अवलीया कलावंत या दिवाळीच्या दिवसात देहभान हरपुन सतत दोन दोन दिवस या रांगोळ्या काढत असतात. त्यांचे कौतुक करावे तेवढे थोडेच. परत या मधुन व्यावसाईक लाभ काहीच नाही. केवळ सारे कले साठी. या अजरामर कलाकृतीचे आयुष्य ही क्षणभंगुर, केवळ दहा बारा दिवस. पण हे दहा बारा दिवस साऱ्या वर्षासाठी पुरतात.

दर वर्षी दिवाळी आली की सर्व प्रथम आठवण होते, ओढ लागते ती या रंगावली प्रदर्शनाची. गेली अठरा वर्षे "गिरगाव रंगावली ग्रुप " , भीमाबाई राणॆ म्युनिसिपल शाळा, सेंट्रल प्लाझा समोर, गिरगाव येथे रंगावली प्रदर्शन भरवत आहेत. यंदा १४ नोव्हेंबर पर्यंत हे प्रदर्शन खुले आहे. हे जर का पाहीले नाही तर जीवनातील एका अमुल्य अनुभुतीस आपण मुकु.

वास्तविक पहाता येथे फोटो काढण्यास मनाई आहे. लोक फोटो काढुन त्याचा गैरफायदा घेतात. संयोजकांनी मला एक दोन फोटो घेण्यास परवानगी दिली त्या बद्दल मी त्यांचा आभारी आहे. स्पष्ट सुचना लिहीलेल्या असतांना सुद्धा कॅमेरा बाहेर काढण्याचा प्रमाद माझ्या हातुन घडला, खर म्हणजे मी आधीच संयोजकांची परवानगी घ्यायला हवी होती. मी चुकलो.

"गिरगाव रंगावली ग्रुप " याच्या शब्दात सांगायचे झालेच तर
गिरगांवातील रंगवल्लीचा असणारा हा "गिरगाव रंगावली ग्रुप " म्हणजे विविध क्षेत्रातील नामवंताचा रांगोळीतुन घडवलेला साक्षात्कार. कर्तुत्वातुन सौदर्य अविष्कार दाखवून सामान्यांना सॄष्टीतील दॄष्ट्री दाखविणारा व दिपावलीची नेत्रसुखद भेट देणारा.

विविध नवोदित कलावंताना कलाशैली तंत्राचा वापर करुन मानसीक आनंद प्राप्ती , ज्ञान व वास्त्वता, एकाग्रता, कौशल्यासाठी प्रयत्नशील असा हा गॄप, व्यक्तीचित्रासाठी व वास्तववादी चित्रासाठी आग्रहशील. यंदाच्या १९ वर्षी ह्या ग्रुपने रंगावली प्रदर्शनात वर्षभरातील महत्वपूर्ण घटना - शैक्षणीक , कलात्मक, सामाजीक इ. क्षेत्रातील विषयांची रांगोळीतुन मांडणी केली आहे. प्रदर्शन पहाताना प्रदर्शनाची आखणी, रांगोळीसाठी हवाबंद हॉलमधील व्यवस्था रंगावली चित्रावरील कल्पक शीर्षके यामुळे सर्व कलारसिकांना ही रंगावली चित्रे पाहायला मिळतात.

यंदाच्या प्रदर्शनात रंगरेखाटनाद्वारे ३ कलाकॄती निर्माण झाल्या आहेत. "

शबरी

शबरीचे नाव घेतले कि आठवते प्रभुरामचंद्राला आपली उष्टी बोरे देणारी वनवासी भक्त.
तिची बोरे जशी गोड लागली तसेच या तुकाराम पादुका चौकातील, घोले रोड व फर्गुसन रोड वरील "शबरी" या उपहारगृहातील थाळी. मग या दिवसात दोनदा तेथे भोजनाच्या निमित्ते जाणे झाले.
गरमागरम वाग्यांचे भरते, पिठले काय, सिताफळ रबडी काय , ज्वारी, बाजरीच्या भाकऱ्या काय , छोले, रस्सेदार बटाटा भाजी, बटाटे वडा, भजी, तोडीं लावयाला मिरचीचा ठेचा, पचडी,
हाण गणप्या हाण. त्यात परत सारे काही अवघे रु. १३५ /= . मग गणप्या कशाला मागे बघतो ?

Gibberish

ए. बी. नी आयुष्यभर या ना त्या प्रसिद्धीमाध्यमातुन सतत दर्शनाचा लाभ देत पिडपीड पिडले आता त्यांची गादी ऐस. के. चालवायला लागला आहे.
२०-२५ वर्षाची नायीका व तिच्या समोर ४०-४५ चा नायक , जरा अतीच झालय.
धर्म हि अफुची गोळी आहे - कार्ल मार्क्स - म्हणुन काय धर्मरक्षकांनी ती घ्यावी ?
आपला नवरा रॉकफेलर चा वंशज आहे असे बायकोला वाटावे ?
आपले स्वप्न करोडो रुपये खर्च करुन , चित्रपट तयार करुन अजाण प्रेक्षकांच्या माथी मारायचे ! मग बॉग काय वाईट ? फुकटचा मिळाला आहे, हवा तो धिंगाणा झाला.
आयुष्यभर बाटा चे चप्पल , बुट, सॅंडल वापरुन झाले आता पोराच्या नादाने लॉयल्टी बदलुन परदेशी कंपन्याच्या नादायला लागायचे ?
दिवाळीसाठी फराळाचे करायचे व ऐन दिवाळीत ते कोणीच खावु नये ?

इडा पिडा टळो, बळीचे राज्य येवो

"इडा पिडा टळो, बळीचे राज्य येवो " हि आज, बलीप्रदाच्या दिवशी नव्या संवत्सराचे स्वागत करताना भल्या पहाटे करावयाची प्रार्थना.

या बळीराजाचे स्मरण फक्त याच एके दिवशी. हा बळी राजा कोण त्याचे राज्य परत का यावे या बद्द्ल तसे अज्ञानच.

बऱ्याच वेळा मला एक प्रश्न पडतो, दक्षिणेकडच्या राजांना देव म्हणुन का मान्यता मिळाली नाही ?

फटाके आणि भान

ऐ पागल ! बाजुमे लगाव. रात्री मी जीव खावुन बेंबीच्या देठापासुन जोरात ओरडलो. देवानी सर्वकाही दिले पण दोन पैशाची अक्कल द्यायला तो विसरला.

रस्त्याच्या मधे लावलेला फटाक्यातील सुतळी बॉम्ब अगदी टॅक्सी जवळ फुटला. याच वेळी जवळुन

ऐखादा मोटरसायकल स्वार जात असता तर ? तो वेगात जात असता तर ? गॅस सिलेंडर असलेल्या टॅक्सी खाली या फटाका फुटला असता तर ?

भर रस्तात, भर वाहतुकीच्या मधे फटाके लावु नयेत येवढे सुद्धा भान नसावे ?

शमा

शमा ने जल कर कहा ये परवाने से
रात भर मै भी जली हूं तेरे जल जाने से ।
- कराम़त फातमा बेगम.


आणि आता पर्यंत आपण फक्त "परवाना" ची बाजु ऐकत आलो आहोत.

स्टेटस - नरीमन पॉइंट

दिपावलीत घरात चुल म्हणुन पेटवायची नाही, असे आमच्या हिटलरनी ठरवले असावे. (तरी बर घरी जेवण करावयास "कुक" आहे ). कालच्या "मचाण" च्या धक्कातुन माझा खिसा सावरतोय न सावरतोय, जड पेशावरी जेवणानंतर पोट परत लेव्हलला येतय तोच नवा फतवा निघाला " आज आम्ही ठरवलय की सकाळी आपण "स्टेटस " मधे जेवायला जायचे आहे. नो अपिल.

पोटात लिंबुरस, "आले" मारकेचा उतारा घेवुन स्वारी निघाली नरीमन पॉइंट वरील या शुद्ध शाकाहरी हॉटेलात. लक्ष्मी पुजनाच्या निमित्ते आज सकाळी महाप्रचंड गर्दी येथे उसळली होती. अश्या वेळी उपहारगृहे टाळायला हवीत , पण हे सांगण्यासाठी मुळातच अंगात धाडस असायला लागते ना. मग जे काही पदरी पडते ते चवदार , रुचकर मानुन खायला लागते. तस बघायल गेल तर हे आमच्या आवडीचे ठिकाण. येथे डोसा ईडली , उत्तप्पे आधी दाक्षिण्यात्य पदार्थ ही चांगले मिळातात. परत वरती सांबार,चटणी हवी तेवढी.
परत आज काजु मलई मटार.पनीर तिक्का मसाला, चना मसाला , कुलचे या जड पंजाबी भाज्यांचे , पोटावर अत्याचार झाले. भाज्या आज खुपच तेलकट व मसालेदार होत्या. परत वर केशर पिस्ता कुल्फी.
गेल्या आठवडया पासुन मी रजेवर आहे. या रजेच्या काळात जे काही श्रम झाले आहेत त्या श्रमपरिहारा साठी परत रजा घ्यावीशी वाटणार आहे वाटते.

"मचाण" व "ब्रेडटॉक"

दिवाळ काढते ती दिवाळी. "शॉप टील यु डॉप डेड" या म्हणीचा अक्ष्ररशा शब्दशाः अनुभव घेत आहे. खरेदी पेक्षा बाहेर खाण्याचेच बिल जास्त.

काल रात्री जंगलात जेवायला गेलो होतो, मचाणवर बसुन, हत्ती, बाघ, जिराफ, माकडे, बिबळॆ यांच्या सोबत भोजनाचा आस्वाद घेतला. मालाड ला लिंक रोड वर, क्रोमा या शोरुम वर आठव्या मजल्यावर "मचाण" नामक हॉटेल आल्याचे वाचले होते. क्रोमा मधे आय पॉड आणायला गेलो होतो म्हटले चला आज दिवाळीची ऐश या ठिकाणी जेवण करुन करुया.

थीम वर आधारीत असल्यामुळे ही जागा तशी महागडीच आहे. खऱ्याखुऱ्या जंगलात रमणारा मी , या प्लॅस्टीकच्या जंगलात तसे मन लागणे कठीणच. जेवण चवदार होते, पण मन कॄत्रीम वातावरणात जरासे खट्टु झाले होते. मात्र या ठिकाणी बाहेर उघडयावर , गच्चीत तंदुरी, व बर्बेक्यु चे खास पदार्थांची व्यवस्था केलेली आहे. या सहीत बुफे जेवणाची किंमत आहे जवळाजवळ रु. ४२५.००. थंडीच्या दिवसात एखाद्या चांदण्या रात्री याचा आस्वाद घ्यायला यायला हरकत नाही.
जेवणात आम्ही टॉमेटो शोरभा, शाही तरकारी बिर्यानी, पनीर बटर मसाला, व्हेज. कोफ्ता, दाल सारीस्का, कुलचे आदींचा आस्वाद घेताला. जंगलात असल्यामुळॆ प्रत्येक पदार्थाच्या नावात जंगलांची नावे असणे क्रमप्राप्त होते.
"ब्रेडटॉक" , इन औरबीट मॉल मधे याच संध्याकाळी आम्ही न्याहारी करायला गेलो होते. हे एक पाव, पेस्टीज, केक आदी बेकरी प्रौड्क्ट्स मिळण्याचे आंतरराष्ट्रीय दर्ज्याचे अती उत्तम स्थळ आहे. फ्रेशली बेक्ड क्रियेशनस. येथे आम्ही ब्लु बेरी मुस, फ्रेंच गार्लीक पिज्झा, पिज़्ज़ा ब्रेड, चौकलेट क्रांसे, मुर्ग ला चीज, चा आस्वाद घेतला.
दिवसभराचा फिरण्याचा व खादाडीचा खर्च जवळजवळ २५०० रुपये झाले आणि प्रयोजन होते छोकऱ्याला रिबॉकचे शुज घेण्याचे. ते काही हवे तसे मिळालेच नाही.
सर्व काही अक्क्ल खाती जमा.

सूरप्रभात

तीच दिवाळी पहाट, तेच सुगंधी उटणे, तोच म्हैसुर सॅंडलवुड साबण , तेच अभंग्य स्नान , पण त्यातला गोडवा ना जाणे कोठे हरवला आहे ही काहीशी हुरहुर मनी बाळगत, भल्या पहाटे , आज मी रंगस्वर यशवंतराव चव्हाण केंद्र आयोजीत, "सूरप्रभात" या सुरमयी कार्यक्रमास पोहोचलो ते प्रसन्नचित्ती, हसऱ्या, प्रभावी व्यक्तीमत्वाचा डॉ. संगीता शंकर यांचे व्हायोलीन ऐकायला.

मियांकी तोडी ऐकताना, भान हरपताना, ना जाणे ही मनाला आलेली मरगळ केव्हा दुर झाली व दिवाळी प्रभात "सूरप्रभात " केव्हा झाली हे कळलेच नाही. त्या नंतर मन रिझवायला जी काही सुरवात झाली त्यात भर पडली ती पं, संजीव अभ्यंकर यांच्या गायनाने. आज प्रथमच मी जयवंती तोडी ऐकली.

काल रात्री आम्ही पुण्यावरुन मुंबईस परतलो. खर म्हणजे आज पहाटे पुण्यात राहुल देशपांडे यांचा कार्यक्रमाला जायचे होते पण म्हटले नको आज डॉ. संगीता शंकर यांचे व्हायोलीन ऐकुया.

आज मला वाटले की काही क्षण, काळ, वेळ, कलावंत हे स्वतःसाठी म्हणजे आपल्या आंतरीक आवाजासाठी, ओढीने, (मला काय म्हणायचे ते नीट लिहीता येत नाही) गात असावेत व त्या नंतर केवळ श्रोत्यांसाठी. अर्थात मी काही यातला जाणकार नाही तरी पण मला असे जाणवले.

आता वाट पहाणे उद्याच्या आकाशवाणीतील अरुण दाते , पद्मजा फेणाणी यांच्या कार्यक्रमाची. सकाळी सहा वाजण्याची.

ऐका हो ऐका

डुम डुम डुम,ढांग ढींग ढांग ! ऐका हो ऐका ! समस्त पुणेकरांनो ऐका ! डुम डुम डुम ! आमचे , बेडेकरांचे मिसळीचे दुकान, डुम डुम डुम, आज उघडे आहे हो .. ऐका हो ऐका , समस्त खादाडांनो ऐका, आज आम्ही मिसळ भरपुर केलेली आहे हो ! संपलेली नाही हो ! डुम डुम डुम ! आज दुकान सुरु आहे. तेव्हा ज्या कोणाला मिसळ खाण्याची इच्छा आहे, त्यांनी, डुम डुम डुम, आज जरुर आमच्या दुकानात विनासंकोच, बेशलक. कोणतीही शंका मनात न बाळगता दिवसात केव्हाही मिसळ खाण्यासाठी जरुर येणे, सर्वांसाठी भरपुर मिसळ उपलब्ध आहे हो.

दवंडी पिटवणार- काल चौथ्यांदा बेडेकरांकडे मिसळ खाण्यास खास गेलेला एक पागल माणुस. जावुन ऐवुन दिड तासाचा प्रवास व एका वेळी जवळ जवळ रिक्शाला १५०-२०० रुपये लागत असुन सुद्धा, व तेथे गेल्या नंतर एकतर "संपली" हा शब्द ऐकावा लागणार किंवा दुकान बंद असणार हे ठावुक असतांना देखील केवळ बेडेकरांची मिसळीची चव कशी असते हे जाणुन घेण्यासाठी जाणाऱ्या माणसास व त्याच्या बायकोला पागल नाही म्हणायचे तर दुसरे काय बोलायचे ?
काल दिनांक ०६.११.२००७ रोजी संध्याकाळी ५.३० वाजता उपहारगॄह बंद होते. मग आम्ही "श्री" मधे मीसळ खायला गेलो.

Flower Show in Pune

Transliteration button

After few days experiments with Transliteration button for the posts to translate English into Hindi , I have reached to the conclusion that's "It's a Pain to use this service ".

I will better stick to Baraha.

Unfortunately in the Cyber Cafe, once does not have any other alternative.

Improvement in certainly required.

या २१ व्या शतकात देखील ?

अजुन पर्यत ? या २१ व्या शतकात देखील आम्ही अद्यापि याच बाह्य कर्मकांडांत गुतुंन पडलो आहोत ?

"गुरुवायुर येथील मंदिरात महिलांना "सलवार-कमीज ' घालून येण्यास परवानगी दिल्यामुळे भगवान श्रीकृष्ण नाराज झाले आहेत! त्यामुळे मंदिरात आता पुन्हा पारंपरिक वस्त्रे परिधान करून येण्याचा नियम लागू होण्याची शक्‍यता आहे। "

भक्तिचा, पवित्राचा आणि उत्तरे कडल्या या योग्य त्या वेशभुषेचा संबध काय ? सलवार-कमीज' परिधान केल्याने पावित्र कसे काय भंग पावते हे केवळ मनमानी नियम करणारे देव व भाविक याच्या मधले मध्यस्थच जाणोत।

भाविकांना मंदिराच्या परंपरांमध्ये बदल करण्याचा कोणताही अधिकार नाही असे या मंदिराच्या रखावालादाराचे म्हणणे आहे। परतु कालाबाह्या झालेल्या रुढी, परंपरां मधे बदलत्या कालानुसार सुधरणा व्हायलाच हवे। भाविकांची सोय गैरसोय हिच प्राथमिकता हवी । किती काळ हे मध्यस्थ आपला मनमानी कारभार चालवणार ? या शुल्लक गोष्टीत कालव्यपय करण्या पेक्षा या श्रीमंत देवस्थानांनी समाज उपयोगी कार्यात आपल्या अफाट संपत्तीचा योग्य तो विनीयोग करावा.

जग देश, विश्व याच्या सीमारेषा ओलांडून आंतराळात पोहोचले तरी आम्ही अजुन पर्यंत पुराण काळात वावरत आहोत। नशीब तरी नववारी साड्यांचा आग्रह हे लोक धरत नाहीत.

पाकिस्तानात आणीबाणी

पाकिस्तानात मधे आणीबाणी की मार्शल लाँ ? हां प्रश्न च फजुल आहे। या देशाचा इतिहास लक्षात घेता येथे लोकशाही कधीच रुजली नाही। ज्या पद्तीने येथे घटना घडत होत्या त्या वरुन आज तेव्हा उद्ध्या हे होणारच होते।जेव्हा आपले आसन ड़ळमळीत झाले तेव्हा हुकुंमशहांनी हाच मार्ग स्विकारालाय। एकाधिकारशाही येथे नेहमीच राहिली आहे। लष्कर नेहमीच राज्य करीत आले आहे। पंतप्रधान पद हे नुसतेच नावाला आहे। गेले काही दिवस जनरल मुशर्रफ यांच्या कठीन होत चाललेल्यां परिस्थिति बद्दल वर्त्तमान पत्रात वाचायला मिळत होते। सत्ता आपल्याचा ताब्बात ठेवण्याची ही त्यांची केविलवाणी धडपड केवढा वेळ चालेल हे काळ ठरावेल।

आपल्या देशा बरोबराच जन्मलेल्या या देशात लोकशाही फार थोडा काळ होती। तिला सुद्धा लोकशाही म्हणता येईल काय ?