शबरी

शबरीचे नाव घेतले कि आठवते प्रभुरामचंद्राला आपली उष्टी बोरे देणारी वनवासी भक्त.
तिची बोरे जशी गोड लागली तसेच या तुकाराम पादुका चौकातील, घोले रोड व फर्गुसन रोड वरील "शबरी" या उपहारगृहातील थाळी. मग या दिवसात दोनदा तेथे भोजनाच्या निमित्ते जाणे झाले.
गरमागरम वाग्यांचे भरते, पिठले काय, सिताफळ रबडी काय , ज्वारी, बाजरीच्या भाकऱ्या काय , छोले, रस्सेदार बटाटा भाजी, बटाटे वडा, भजी, तोडीं लावयाला मिरचीचा ठेचा, पचडी,
हाण गणप्या हाण. त्यात परत सारे काही अवघे रु. १३५ /= . मग गणप्या कशाला मागे बघतो ?

Gibberish

ए. बी. नी आयुष्यभर या ना त्या प्रसिद्धीमाध्यमातुन सतत दर्शनाचा लाभ देत पिडपीड पिडले आता त्यांची गादी ऐस. के. चालवायला लागला आहे.
२०-२५ वर्षाची नायीका व तिच्या समोर ४०-४५ चा नायक , जरा अतीच झालय.
धर्म हि अफुची गोळी आहे - कार्ल मार्क्स - म्हणुन काय धर्मरक्षकांनी ती घ्यावी ?
आपला नवरा रॉकफेलर चा वंशज आहे असे बायकोला वाटावे ?
आपले स्वप्न करोडो रुपये खर्च करुन , चित्रपट तयार करुन अजाण प्रेक्षकांच्या माथी मारायचे ! मग बॉग काय वाईट ? फुकटचा मिळाला आहे, हवा तो धिंगाणा झाला.
आयुष्यभर बाटा चे चप्पल , बुट, सॅंडल वापरुन झाले आता पोराच्या नादाने लॉयल्टी बदलुन परदेशी कंपन्याच्या नादायला लागायचे ?
दिवाळीसाठी फराळाचे करायचे व ऐन दिवाळीत ते कोणीच खावु नये ?

इडा पिडा टळो, बळीचे राज्य येवो

"इडा पिडा टळो, बळीचे राज्य येवो " हि आज, बलीप्रदाच्या दिवशी नव्या संवत्सराचे स्वागत करताना भल्या पहाटे करावयाची प्रार्थना.

या बळीराजाचे स्मरण फक्त याच एके दिवशी. हा बळी राजा कोण त्याचे राज्य परत का यावे या बद्द्ल तसे अज्ञानच.

बऱ्याच वेळा मला एक प्रश्न पडतो, दक्षिणेकडच्या राजांना देव म्हणुन का मान्यता मिळाली नाही ?

फटाके आणि भान

ऐ पागल ! बाजुमे लगाव. रात्री मी जीव खावुन बेंबीच्या देठापासुन जोरात ओरडलो. देवानी सर्वकाही दिले पण दोन पैशाची अक्कल द्यायला तो विसरला.

रस्त्याच्या मधे लावलेला फटाक्यातील सुतळी बॉम्ब अगदी टॅक्सी जवळ फुटला. याच वेळी जवळुन

ऐखादा मोटरसायकल स्वार जात असता तर ? तो वेगात जात असता तर ? गॅस सिलेंडर असलेल्या टॅक्सी खाली या फटाका फुटला असता तर ?

भर रस्तात, भर वाहतुकीच्या मधे फटाके लावु नयेत येवढे सुद्धा भान नसावे ?

शमा

शमा ने जल कर कहा ये परवाने से
रात भर मै भी जली हूं तेरे जल जाने से ।
- कराम़त फातमा बेगम.


आणि आता पर्यंत आपण फक्त "परवाना" ची बाजु ऐकत आलो आहोत.

स्टेटस - नरीमन पॉइंट

दिपावलीत घरात चुल म्हणुन पेटवायची नाही, असे आमच्या हिटलरनी ठरवले असावे. (तरी बर घरी जेवण करावयास "कुक" आहे ). कालच्या "मचाण" च्या धक्कातुन माझा खिसा सावरतोय न सावरतोय, जड पेशावरी जेवणानंतर पोट परत लेव्हलला येतय तोच नवा फतवा निघाला " आज आम्ही ठरवलय की सकाळी आपण "स्टेटस " मधे जेवायला जायचे आहे. नो अपिल.

पोटात लिंबुरस, "आले" मारकेचा उतारा घेवुन स्वारी निघाली नरीमन पॉइंट वरील या शुद्ध शाकाहरी हॉटेलात. लक्ष्मी पुजनाच्या निमित्ते आज सकाळी महाप्रचंड गर्दी येथे उसळली होती. अश्या वेळी उपहारगृहे टाळायला हवीत , पण हे सांगण्यासाठी मुळातच अंगात धाडस असायला लागते ना. मग जे काही पदरी पडते ते चवदार , रुचकर मानुन खायला लागते. तस बघायल गेल तर हे आमच्या आवडीचे ठिकाण. येथे डोसा ईडली , उत्तप्पे आधी दाक्षिण्यात्य पदार्थ ही चांगले मिळातात. परत वरती सांबार,चटणी हवी तेवढी.
परत आज काजु मलई मटार.पनीर तिक्का मसाला, चना मसाला , कुलचे या जड पंजाबी भाज्यांचे , पोटावर अत्याचार झाले. भाज्या आज खुपच तेलकट व मसालेदार होत्या. परत वर केशर पिस्ता कुल्फी.
गेल्या आठवडया पासुन मी रजेवर आहे. या रजेच्या काळात जे काही श्रम झाले आहेत त्या श्रमपरिहारा साठी परत रजा घ्यावीशी वाटणार आहे वाटते.

"मचाण" व "ब्रेडटॉक"

दिवाळ काढते ती दिवाळी. "शॉप टील यु डॉप डेड" या म्हणीचा अक्ष्ररशा शब्दशाः अनुभव घेत आहे. खरेदी पेक्षा बाहेर खाण्याचेच बिल जास्त.

काल रात्री जंगलात जेवायला गेलो होतो, मचाणवर बसुन, हत्ती, बाघ, जिराफ, माकडे, बिबळॆ यांच्या सोबत भोजनाचा आस्वाद घेतला. मालाड ला लिंक रोड वर, क्रोमा या शोरुम वर आठव्या मजल्यावर "मचाण" नामक हॉटेल आल्याचे वाचले होते. क्रोमा मधे आय पॉड आणायला गेलो होतो म्हटले चला आज दिवाळीची ऐश या ठिकाणी जेवण करुन करुया.

थीम वर आधारीत असल्यामुळे ही जागा तशी महागडीच आहे. खऱ्याखुऱ्या जंगलात रमणारा मी , या प्लॅस्टीकच्या जंगलात तसे मन लागणे कठीणच. जेवण चवदार होते, पण मन कॄत्रीम वातावरणात जरासे खट्टु झाले होते. मात्र या ठिकाणी बाहेर उघडयावर , गच्चीत तंदुरी, व बर्बेक्यु चे खास पदार्थांची व्यवस्था केलेली आहे. या सहीत बुफे जेवणाची किंमत आहे जवळाजवळ रु. ४२५.००. थंडीच्या दिवसात एखाद्या चांदण्या रात्री याचा आस्वाद घ्यायला यायला हरकत नाही.
जेवणात आम्ही टॉमेटो शोरभा, शाही तरकारी बिर्यानी, पनीर बटर मसाला, व्हेज. कोफ्ता, दाल सारीस्का, कुलचे आदींचा आस्वाद घेताला. जंगलात असल्यामुळॆ प्रत्येक पदार्थाच्या नावात जंगलांची नावे असणे क्रमप्राप्त होते.
"ब्रेडटॉक" , इन औरबीट मॉल मधे याच संध्याकाळी आम्ही न्याहारी करायला गेलो होते. हे एक पाव, पेस्टीज, केक आदी बेकरी प्रौड्क्ट्स मिळण्याचे आंतरराष्ट्रीय दर्ज्याचे अती उत्तम स्थळ आहे. फ्रेशली बेक्ड क्रियेशनस. येथे आम्ही ब्लु बेरी मुस, फ्रेंच गार्लीक पिज्झा, पिज़्ज़ा ब्रेड, चौकलेट क्रांसे, मुर्ग ला चीज, चा आस्वाद घेतला.
दिवसभराचा फिरण्याचा व खादाडीचा खर्च जवळजवळ २५०० रुपये झाले आणि प्रयोजन होते छोकऱ्याला रिबॉकचे शुज घेण्याचे. ते काही हवे तसे मिळालेच नाही.
सर्व काही अक्क्ल खाती जमा.

सूरप्रभात

तीच दिवाळी पहाट, तेच सुगंधी उटणे, तोच म्हैसुर सॅंडलवुड साबण , तेच अभंग्य स्नान , पण त्यातला गोडवा ना जाणे कोठे हरवला आहे ही काहीशी हुरहुर मनी बाळगत, भल्या पहाटे , आज मी रंगस्वर यशवंतराव चव्हाण केंद्र आयोजीत, "सूरप्रभात" या सुरमयी कार्यक्रमास पोहोचलो ते प्रसन्नचित्ती, हसऱ्या, प्रभावी व्यक्तीमत्वाचा डॉ. संगीता शंकर यांचे व्हायोलीन ऐकायला.

मियांकी तोडी ऐकताना, भान हरपताना, ना जाणे ही मनाला आलेली मरगळ केव्हा दुर झाली व दिवाळी प्रभात "सूरप्रभात " केव्हा झाली हे कळलेच नाही. त्या नंतर मन रिझवायला जी काही सुरवात झाली त्यात भर पडली ती पं, संजीव अभ्यंकर यांच्या गायनाने. आज प्रथमच मी जयवंती तोडी ऐकली.

काल रात्री आम्ही पुण्यावरुन मुंबईस परतलो. खर म्हणजे आज पहाटे पुण्यात राहुल देशपांडे यांचा कार्यक्रमाला जायचे होते पण म्हटले नको आज डॉ. संगीता शंकर यांचे व्हायोलीन ऐकुया.

आज मला वाटले की काही क्षण, काळ, वेळ, कलावंत हे स्वतःसाठी म्हणजे आपल्या आंतरीक आवाजासाठी, ओढीने, (मला काय म्हणायचे ते नीट लिहीता येत नाही) गात असावेत व त्या नंतर केवळ श्रोत्यांसाठी. अर्थात मी काही यातला जाणकार नाही तरी पण मला असे जाणवले.

आता वाट पहाणे उद्याच्या आकाशवाणीतील अरुण दाते , पद्मजा फेणाणी यांच्या कार्यक्रमाची. सकाळी सहा वाजण्याची.

ऐका हो ऐका

डुम डुम डुम,ढांग ढींग ढांग ! ऐका हो ऐका ! समस्त पुणेकरांनो ऐका ! डुम डुम डुम ! आमचे , बेडेकरांचे मिसळीचे दुकान, डुम डुम डुम, आज उघडे आहे हो .. ऐका हो ऐका , समस्त खादाडांनो ऐका, आज आम्ही मिसळ भरपुर केलेली आहे हो ! संपलेली नाही हो ! डुम डुम डुम ! आज दुकान सुरु आहे. तेव्हा ज्या कोणाला मिसळ खाण्याची इच्छा आहे, त्यांनी, डुम डुम डुम, आज जरुर आमच्या दुकानात विनासंकोच, बेशलक. कोणतीही शंका मनात न बाळगता दिवसात केव्हाही मिसळ खाण्यासाठी जरुर येणे, सर्वांसाठी भरपुर मिसळ उपलब्ध आहे हो.

दवंडी पिटवणार- काल चौथ्यांदा बेडेकरांकडे मिसळ खाण्यास खास गेलेला एक पागल माणुस. जावुन ऐवुन दिड तासाचा प्रवास व एका वेळी जवळ जवळ रिक्शाला १५०-२०० रुपये लागत असुन सुद्धा, व तेथे गेल्या नंतर एकतर "संपली" हा शब्द ऐकावा लागणार किंवा दुकान बंद असणार हे ठावुक असतांना देखील केवळ बेडेकरांची मिसळीची चव कशी असते हे जाणुन घेण्यासाठी जाणाऱ्या माणसास व त्याच्या बायकोला पागल नाही म्हणायचे तर दुसरे काय बोलायचे ?
काल दिनांक ०६.११.२००७ रोजी संध्याकाळी ५.३० वाजता उपहारगॄह बंद होते. मग आम्ही "श्री" मधे मीसळ खायला गेलो.

Flower Show in Pune

Transliteration button

After few days experiments with Transliteration button for the posts to translate English into Hindi , I have reached to the conclusion that's "It's a Pain to use this service ".

I will better stick to Baraha.

Unfortunately in the Cyber Cafe, once does not have any other alternative.

Improvement in certainly required.

या २१ व्या शतकात देखील ?

अजुन पर्यत ? या २१ व्या शतकात देखील आम्ही अद्यापि याच बाह्य कर्मकांडांत गुतुंन पडलो आहोत ?

"गुरुवायुर येथील मंदिरात महिलांना "सलवार-कमीज ' घालून येण्यास परवानगी दिल्यामुळे भगवान श्रीकृष्ण नाराज झाले आहेत! त्यामुळे मंदिरात आता पुन्हा पारंपरिक वस्त्रे परिधान करून येण्याचा नियम लागू होण्याची शक्‍यता आहे। "

भक्तिचा, पवित्राचा आणि उत्तरे कडल्या या योग्य त्या वेशभुषेचा संबध काय ? सलवार-कमीज' परिधान केल्याने पावित्र कसे काय भंग पावते हे केवळ मनमानी नियम करणारे देव व भाविक याच्या मधले मध्यस्थच जाणोत।

भाविकांना मंदिराच्या परंपरांमध्ये बदल करण्याचा कोणताही अधिकार नाही असे या मंदिराच्या रखावालादाराचे म्हणणे आहे। परतु कालाबाह्या झालेल्या रुढी, परंपरां मधे बदलत्या कालानुसार सुधरणा व्हायलाच हवे। भाविकांची सोय गैरसोय हिच प्राथमिकता हवी । किती काळ हे मध्यस्थ आपला मनमानी कारभार चालवणार ? या शुल्लक गोष्टीत कालव्यपय करण्या पेक्षा या श्रीमंत देवस्थानांनी समाज उपयोगी कार्यात आपल्या अफाट संपत्तीचा योग्य तो विनीयोग करावा.

जग देश, विश्व याच्या सीमारेषा ओलांडून आंतराळात पोहोचले तरी आम्ही अजुन पर्यंत पुराण काळात वावरत आहोत। नशीब तरी नववारी साड्यांचा आग्रह हे लोक धरत नाहीत.

पाकिस्तानात आणीबाणी

पाकिस्तानात मधे आणीबाणी की मार्शल लाँ ? हां प्रश्न च फजुल आहे। या देशाचा इतिहास लक्षात घेता येथे लोकशाही कधीच रुजली नाही। ज्या पद्तीने येथे घटना घडत होत्या त्या वरुन आज तेव्हा उद्ध्या हे होणारच होते।जेव्हा आपले आसन ड़ळमळीत झाले तेव्हा हुकुंमशहांनी हाच मार्ग स्विकारालाय। एकाधिकारशाही येथे नेहमीच राहिली आहे। लष्कर नेहमीच राज्य करीत आले आहे। पंतप्रधान पद हे नुसतेच नावाला आहे। गेले काही दिवस जनरल मुशर्रफ यांच्या कठीन होत चाललेल्यां परिस्थिति बद्दल वर्त्तमान पत्रात वाचायला मिळत होते। सत्ता आपल्याचा ताब्बात ठेवण्याची ही त्यांची केविलवाणी धडपड केवढा वेळ चालेल हे काळ ठरावेल।

आपल्या देशा बरोबराच जन्मलेल्या या देशात लोकशाही फार थोडा काळ होती। तिला सुद्धा लोकशाही म्हणता येईल काय ?

आणीबाणी आणि पाकीस्तान

पाकीस्तान मधे आणीबाणी की मार्शल लाँ ? हां प्रश्न च फजुल आहे। या देशाचा इतिहास लक्षात घेता येथे लोकशाही कधीच रुजली नाही। ज्या पद्तीने येथे घटना घडत होत्या त्या वरुन आज तेव्हा उद्ध्या हे होणारच हुकुम्शः जेव्हा आपले आसन दळमळीत झाले तेव्हा hukumshah

संपादकांनो ज़रा जपून

बघा बघा आपल्या बायकोसाठी लोक काय काय करतात ते ! कसे लाड पुरवतात ते ! शिका शिका कायतरी त्यांच्या कडून ! कुठे ते नाहीतर कुठे तू। बायकोची एक साधी इचछा पूरी करता येत नाही । बायकोचे मन ओळखुन स्वताःहुन एखादी गोष्ट आणून देणे तर दुरच पण दाताच्या कण्या केल्या तरी मागितलेली वस्तु काहीतरी सुनावल्या शिवाय आणलेली नाही।

अग पण आज अचानक तुला झाले तरी काय ?

आयुष्य भर मला यामाहा वरुन फिर फिर फिरवालेत, मी कधी काही बोलली काय ? लोक बघा कसे आपल्या बायकोला कश्या कश्यातुन फिरवून आणतात। ते काही नाही , आत्ताच्य्या आत्ता उठा , यंदा दिवाळीला मला काय आणनार ते सांगा ।

अगपण कोठे इंद्राचा ऐरावत , आणि कोठे श्यामभटाचा तट्तानी ! चल आपण शबरीत जेवायला जावू या ।

(काल्पनिक )

संपादकांनो ज़रा जपून बातम्या दया। मेहरबानी खातिर। नाहीतर असे संवाद घरो घरी होवू शकतात।

सकाळ मधून
मुंबई, ता. - तुमच्या-आमच्यासारख्यांचे पत्नीवरील प्रेम किती असेल? तिला एखादा ड्रेस किंवा दागिना घेण्याइतपत! पण थोरा-मोठ्यांचे प्रेमही तेवढेच महान(ग)! लाख कोटी डॉलर संपत्तीच्या मालकाचे "धनी' असलेल्या मुकेश अंबानी यांनी पत्नी नीता यांना त्यांच्या व्या वाढदिवसानिमित्त भेट म्हणून दिले जेट विमान! त्याची किंमत आहे 2 अब्ज 40 कोटी रुपये (फक्त)... ......

संपादकांनो ज़रा जपून

बघा बघा आपल्या बायकोसाठी लोक काय काय करतात ते ! कसे लाड पुरावतात ते ! शिका शिका कायतरी त्यांच्या कडून ! कुठे ते नाहीतर कुठे तू। बायकोची एक साधी इचछा पूरी करता येत नाही । बायकोचे मन ओळखुन स्वताःहुन एखादी गोष्ट आणून देणे तर दुरच पण दाताच्या कण्या केल्या तरी मागितलेली वस्तु काहीतरी सुनावल्या शिवाय आणलेली नाही।

अग पण आज अचानक तुला झाले तरी काय ?

aayushybhar

स्वर्ग अवतरलाय कृषि महाविद्यालयात !

है अगर जन्नत तो यही है ! यही है ! यही है !! कृषि महाविद्यालयात आहे। (पुणे )

नंदनवन पहाण्यासाठी स्वर्गात जाण्याची , काश्मिरात , युरोपात जाण्याची गरजच काय ? सुरेख, विलोभनीय, रंगभरी, फुले, ओर्चिड , पहाण्याची इछा आहे तर सरळ कृषि महाविद्यालयात जावे, प्रदर्शन भरले आहे। देशाविदेशातुन जी काही फुले, ओर्चिड येथे आली आहेत त्याची सजावट पहावी , रुप न्याहाळावे , रंग, गंध, डोळ्यात , मनात भरून घ्यावा , स्वताःच्या सौख्याचा हेवा करावा, तृप्त मनाने , जड़ पावलाने परतावे। (आजचा शेवटचा दिवस )

(फोटो घरी परतल्यावर )

Westside

My son is very very happy for all the Diwali Shopping done at Westside in Pune . (Of cource me also )

It was a very good deal.

Every year I receive 20% discount coupon on my birthday during October from Westside. This year they have come out with a nice scheme. If you buy goods worth Rs.4000.00 , then you get Gift Voucher for Rs. 1000.00 for free of cost.

Initially I bought Cloths worth approx. Rs. 8200.00 . Net amount after 20 % discount was around Rs. 6550.00 . The person across counter suggested me to buy goods for another say Rs. 1900 , so that, I can avail of another gift voucher of Rs.1000.00, which I gladly listened to.

The end result was heart full of joy, hands full of bags, hole in a wallet with Rs. 8000.00 but half filled with Gift vouchers Rs. 2000.00

One more reason to visit Westside.

Thanks Westside for making our Diwali joyous.

होल्मस धूमकेतु

आज प्रथमच होल्मस धूमकेतु चे दर्शन झाले। ययाति तारकासंघाच्या बीटा तारया खाली ५ -१/२ वाजताच्या पोजिशन मधे हां होल्मस धूमकेतु दिसला। चार पाच दिवस वातावरण ढगाळ होते, आजा निराभ्र झाले। महोदयानी मस्तपैकी दर्शन दिले। अजुन त्याला शेपुट फुटलेले दिसत नाही। नुसताच पाढुरका ठिपका नुसत्या डोळ्याने सुद्धा दिसतो।

संपली ! शटर डावुन।

संपली।, आ ? अहो आत्ताशी कोठे सहाच वाजताहेत । दुकान तर आत्ताचे सुरु झाले , बंद व्हायला फार अवकाश आहे ना।
हो। पण मिसळ संपली।

मिसळ संपली हे ऐकायाची आजची तीसरी वेळ । (कशाला मी या बेडेकरांच्यां नादाला लागतो देव जाणे। )

अहो आम्ही खुप लांबुंन येतो, खास मिसळ खाण्यासाठी। तीसरी वेळ ही परत जाण्याची । प्रत्येक वेळी जाण्या येण्या साठी आमचे जवळ जवळ 150-२०० रुपये रिक्श्या साठी जातात , परत दोन तिन तास सहज मोडतात।

काहीच प्रतिक्रिया नाही।

आम्ही भुकेल्या पोटी परत।

सर्व प्रथम आम्ही एकदा रविवारी सकाळी ११ वाजता मुद्दामुन जगप्रसिद्ध मिसळ खायला बेंडेकरांकडे गेलो होतो, तेव्हाही हाच अनुभव घेतला होता।

मी सहजच बोललो, या पुणेकरांना " संपल" हां शब्द ऐकवायाला मोठे भूषण वाटते।

झाले। मालकांना त्यांच्या ग्राहकांना चार खडे बोल सुनावायाला एवढे शब्द पुरेसे होते।

कानाला खडा परत जाणार नाही।

न्याय

आता रात्री आपण बाहेर जेवुया का ?
नको ग ! सतत बाहेर जेवुन कंटाळा आला आहे , घरी करतेस का ?
बर पिठाले भाकरी बनावते - ती
..................
ही भाकरी घेवु का ?
नको । का बरे ? ती कड़क झाली आहे , मी खाईन।
अरे वा ! हां कुठला न्याय ? नवराल्यां तेवढे चागले सुरखे व आपण मात्र वाट्टेल ते ? आण ती येथे ।
( हे कळायला किती वर्षे जावी लागली ? )

जमेना

काही काही जागांचे, दुकानाचे, माणसांचे आपल्याची जमतच नाही. सबळ कारण असेलच असे नाही. पण नाही जमत.

गिरीजा, सिंहगड रस्तावरील मराठीमोळ्या पदार्थाचे उपहारगृह. नेहमीच खुप गर्दी असते. बहुदा रुचकर पदार्थ मिळत असावेत.

मागे कधीतरी पाहुण्यांना पिठलेभाकर आवडते, आवर्जुन घेवुन गेलो, संध्याकाळाची वेळ, उपहारगृहात धुपाच्या अगरबत्या जाळलेल्या. सर्वत्र धुर भरुन राहीलेला. वातावरण काहीसे उदासी, त्यांचे काही मन रमेना. न खाता बाहेर पडलो.

परवाचीच रात्र. उपहारगृहात दुरुस्तीचे काम चाललेले. स्वच्छते, अस्वच्छ्तेकडे जरासा कानडोळा ,
आज मला वाग्यांचे भरीत खावेसे वाटते. ती .
वाग्यांचे भरीत नाही. बर, भरली वांगी आणा, ती देखील नाहीत. वांग्याचे पदार्थ नाहीत.
काय खावु बरे, बर, मटकीची उसळ आणा.
ती सुद्धा नाही.

तेव्हढ्यात एक गॄहस्थ आले. तुम्ही त्या कोपऱ्यात बसता का ?
कुठे ? ते त्या तिथे . (त्या मेजा जवळ्च दुरुस्तीचे काम चाललेले. निवांतपणाच नाही. दुसरे ही कोणीच बसायला मागत नव्हते. अगदीच अडचणीची जागा )
नको हो.
हे टॆबल आम्हाला मोठा गॄप आल्यावर त्यांना द्यावे लागणार आहे. ( हे आधीच सांगता येत नव्हते. येथे बसु नका म्हणुन . जरा थांबा, जागा झाल्याबरोबर देतो म्हणुन, परत बाजुला इतर जण बसु शकत होती की )

तो, वैतागुन उठुन बाहेर निघुन आला, दुसऱ्यांदा, न जेवता. उपाशीपोटी, भुक मनात ठेवुन.

बर झाले , ती म्हणाली , तरी मी मनात म्हणात होते, येरवी स्वच्छतेचे भान पाळणारा तु . परत तुला काही बोलायची सोय नाही. म्हटले जावु दे, काय खातो ते खावु दे .

संवाद

काय ग तुझ्या मनात आपल्या नवऱ्याविषयी सर्वात जास्त प्रेम केव्हा उचंबळुन येते ?

त्याने विचारले .

खर सांगु, जेव्हा जेव्हा तु माझ्याशी चांगला वागतोस ना तेव्हा . ( क्वचीतच तो बरा वागत असावा)

आणि काय रे ! तिने विचारले, तुझी बायको स्वयपाकघरात काम करीत असताना, तिला बघताना तुला बरे वाटत असेल ना रे ? ( तिच्या स्वताच्याच स्वयपाकघरात ती मुक्क्तहस्ते, दडापणाशीवाय, क्वचीतच वावरत असावी )

मधे एक बोलका मुक संवाद.

शुक्रवार ते रविवार मजेत जातील रे , पण मधला हा काळ !

जान तेरे लिये ।

तेरे बिना जीना, नाकाबिले जीने का तसव्वुर है ॥