हं, तर मग काय "पुराने दिन का प्राईज’ राजाभाऊंना काल "हिचकी" नामक रेस्टॉरंट मधे खेचुन घेऊन गेले.
काही ठरावीक खाद्यपदार्थांवर १९९० साली जे दर होते तेच दर आता लावले आहेत, दर मंगळवारी.
पण राजाभाऊंना काल कंटाळा आला, किती वेळा १९९० साली जायचे ? बास झाले आता.
पुर्वी केव्हातरी रामाश्रय मधे लाल पोहे ठेवायचे. ते काळेकाकुंच्या आवडीचे. अचानक ते येथे मिळतात ह्याचा शोध लागलेला.
मग काय पोहाउपमा मिक्स, पोहाशीरा मिक्स
जुनी पोस्ट.
केव्हा केव्हा राजाभाऊंना आहारनियंत्रणाचे झटके येतात. दुर्दैवाने ते आत्ताच यावेत ?
भगवंतांनी म्हटले आहे , जेव्हा सारे झोपलेले असतात तेव्हा संयमी माणुस जागा असतो. हाच संयम त्यांनी काल दाखवला. आजुबाजुला मस्त मस्त खाद्यपदार्थ असतांना, खमंग वास सुटला असतांना मनावर ताबा ठेवणे तसे कठिण होते, पण मुश्किल नव्हते.
राजाभाऊंसाठी काहीच नाही, अगदी मॉकटेल सुद्धा.
निभावले कसे तरी.
घरुन निघतांनाच त्यांच्या साठी वालपापडीची भाजी जी बनवली होती ती खावुन निघाल्यामुळे काहीसे सुसह्य झाले होते खरे.
पण.
ठिक है, बचेंगे तो कभी और भी खायेंगे.
Repost.
परत एकदा
पहिला दिवस आहारनियंत्रणाचे प्रयोग पुन्हा एकदा सुरु केलेला
पहिला दिवस संध्याकाळी कार्यालयातुन विलेपार्ले रेल्वेस्थानकावर वजन कमी करण्यासाठी चालत जाण्याचा.
पण सुभाष रोड वरील"फुड पॉईंट " मधे जाण्याची ही पहिलीच वेळ नव्हे.
राजाभाऊ तरी त्याला काय करणार , हे "फुड पॉईंट" वाटेतच लागते ना.
Excellent
गुरुवारी उपवासाच्या कचोरीचा पहिलाच घास घेतला आणि अगदी हाच शब्द राजाभाऊंच्या मनात उमटला.
जास्त नको म्हणुन फक्त एकच.
चुलीवर वाळूत भाजलेले गरमागरम शेंगदाणे.
बस और क्या चाहिये जीने के लिये
यह कॉंम्बिनेशन कुछ जचता नही है भाई , साथमे लिंबु मिरची ?
काही काही रुढी, परंपरा या मोडीत काढायलाच हव्यात नाहीतर मनुष्य तिकडच्या तिकडे घुटमळत रहातो. पण हे ही खरं की काही काही सवयी त्या मोडल्या जावुच नये.
पुण्याकडे जातांना पहिला थांबा माटुंग्याला घ्यायचा, राम आश्रम मधे जायचे आणि नीर डोसा खायचा ही एक परंपरा, आणि आपण जेथे एकटे (जे सहसा कधीच होत नाही ) किंवा दुसऱ्यांबरोबर जेवायला, खायला गेलो असू तेथे नंतर काळेकाकूंना जेवायला/खायला घेवुन जायचेच जायचे ही राजाभाऊंची सवय.
आज राजाभाऊंनी परंपरा मोडली पण आपली सवय नाही. मग मुद्दामुन वाट वाकडी करुन राजाभाऊ पोचले "पूर्णिमा रेस्टॉंरंट " मधे, जेथे ते गेल्याच शनिवारी एकटॆच गुपचुप जावुन रवा डोसा " खावुन आले होते
नाही म्हणजे सुरवातीस जरा मनात धागधुक होतीच, हे उपहारगृह, त्यात मिळणारे खाद्यपदार्थ त्यांच्या पसंदीला उतरेल की नाही. पण आपल्याला वाटणारी भिती ही निरर्थक आहे हे जेव्हा फ्रुट हलव्याचा पहिला घास तोंडात गेला तेव्हाच राजाभाऊंच्या लक्षात आले. आणि मग सेट डोसा खातांना तो आवडल्याचे पाहुन त्याच्यावर शिकामोर्तबच झाले म्हणायचे.
सेट डोसा मस्त होता आणि त्या सोबत आलेली भाजी देखील टॉपच होती.
आज राजाभाऊंनी किती वाट्या गरमागरम "रसम" प्याल्या याची मोजदाद ठेवली नाही. पण त्याने काय झाले पोटात तेवत असलेला अग्नी अधिकच प्रज्वलीत झाला, जणु अग्नीत तुपच.
शुद्ध, सात्विक अन्न. तीन भाज्या, सहा पुऱ्या, रसम, सांबार, पापड, ताजे बनवलेले लोणचे, दही, आणि हवी असल्यास स्वीट डिश (त्याचे वेगळे पैसे) अर्थात हे झाले मर्यादीत थाळीत. पण थाळीत भाज्या कोणत्या आहेत ते कधी फार कळत नाही. एकमात्र खरं त्यांची चव अप्रतिम असते
येथे केळीच्या पानावर अमर्यादीत भोजन देखील मिळते, पण मर्यादीत जेवणातच पोट एवढे भरते की बोलायची सोय नाही.
ता.क. आंब्याचे श्रीखंड अफलादुन होते.
जेवणाची सांगता दोन "बीडा" खाऊन झाली.
दोन प्रश्न. दोघांना पडलेले दोन प्रश्न. दोघांना पडलेले वेगवेगळे दोन प्रश्न.
वेगवेगळे दोन प्रश्न पण ते एकाच्याच संदर्भातले.
"आपल्या नवऱ्याला घराबाहेर तो पडला रे पडला की महाभयानक भुक कशी लागते ? "
आणि त्याला पडलेला प्रश्न
" अरे आपण या विभागामधे गेल्या हजारदिड हजार वर्षात लाखो वेळा आलेलो असु, पण एकदाही ह्या जागी आत शिरावेसे ह्या आधी कधीच कसे का वाटले नाही ? "
"पूर्णिमा रेस्टॉरंट"
पुर्वी कधीतरी ह्या उपहारगृह कम भोजनालयाबद्दल राजाभाऊंनी त्यांच्या एका स्नेह्यांकडुन तेथल्या जेवणाची तारीफ ऐकलेली. त्याच वेळी राजाभाऊंनी ठरवले होते जेव्हा केव्हा आपण "बॉम्बे हाऊस " कडे जावु तेव्हा ह्या उपहारगृहास जरुर भेट देवु. तेथे जाणे झाले खरे पण आत जाणे काही जमले नाही. सोबतच्या कोणाला तरी " याझदानी" मधे जावुन बनमस्काचहा खाण्यात जास्त दिलचस्पी जी होती आणि राजाभाऊंचे काय दिवस भरले आहेत का की त्या इच्छेविरुद्ध वागायचे ?
तर आज " जहांगीर " मधे भरलेल्या एका चित्रप्रदर्शनाला जातांना अचानक राजाभाऊंच्या मनानी अचानक उचल खाल्ली व ते डोसे खाण्यासाठी "मधेच बसमधुन उतरुन "पूर्णिमा रेस्टॉरंट " मधे गेले.
छोटेसे आणि साधेच पण अगदी स्वच्छ असलेले हे उपहारगृह राजाभाऊंना खुप भावले. रवा डोसा ही खुप आवडला व सांबार देखील. त्यांना जसा हवा असतो अगदी तस्साच तो डोसा होता. अनेक खाद्यपदार्थ राजाभाऊंना मोहवत होते विशेष करुन "मिक्स फ्रुट हलवा ". पण त्यांनी आपल्या मनाला आवरले.
आता पुढच्या वेळी मुद्दामुन, ठरवुन साऊथ इंडीयन मिल्स खाण्यासाठी येवु असे मनात ठरवुन राजाभाऊ बाहेर पडले.
https://www.zomato.com/mumbai/poornima-fort
Re-post
काही काही रेस्टॉरंटमधे गेल्यानंतर मनात एक प्रकारची अस्वस्थता येते. येथे जेवु नये असे वाटते. भले त्याची अंतर्गत सजावट चांगली असली तरी.
काल राजाभाऊंच्या बाबतीत असच झाले. सेनाभवनच्या समोरच्या कोहीनुर स्वेयर मधल्या वेस्टसाईडमधे कपडे खरेदी करायला जायचे व तेथे अनेक रेस्टॉरंट आली आहेत तेथे कोठेतरी जेवायचे असा बेत ठरला.
शिरल्यासमोर "लॅडमार्क" नामक रेस्टॉरंटचा बोर्ड दिसला. डीनर बुफे रु.५४९/=.
राजाभाऊ खुष झाले. आनंद गगनात मावेनासा झाला. आधीच बुफे परमप्रिय त्यात परत किंमतही माफक.
राजाभाऊ मनोसक्त खरेदी केल्यावर "लॅंडमार्क" मधे पोचले.
"चालत नाही म्हणुन बुफे लावत नाही. हवे तर टेबलावर बुफे सर्व्ह करु"
राजाभाऊंच्याने हे लॉजीक काय आहे हे समजले नाही. तेथुनच नर्व्हसपणाला सुरवात झाली. एखादी पंजाबी डिश खाऊ असे मनाशी ठरवले खरे पण तेथे जेवावेसे वाटतच नव्हते.
मग काय राजाभाऊ तेथुन निघाले ते समोरच्या "आस्वाद" मधे थाळी खायला.
