पखाल.

 

ओपन सॅंडवीच

 

ओपन सॅंडवीच. गिरगाव चर्च समोर.

मस्त टेस्ट लागते. साई सॅडवीच असं काहीसं नाव असलेले दुकान 

राजाभाऊंना परमप्रिय असणारा नीर डोसा. राम आश्रय, माटुंगा मधे

 

राजाभाऊंना परमप्रिय असणारे उकडीचे मोदक.

 

सखी उद्योग गृह

 काळेकाकु उगीचच नाही कावत, भडकत.

"काय रे तुला घराच्या बाहेर  पडल्यापडल्या भुका कश्या लागतात? "

आता लागते खरी, त्याला काय करायचे !

आज पुन्हा एकदा "सखी उद्योग गृह " . गिरगाव चर्च शेजारी.

उत्तम ढोकळा आणि अळुवडी खाण्यासाठी. सोबत मस्तपैकी चटणी.

या ठिकाणी चविष्ट गुजराती खाद्यपदार्थ मिळतात. 

हे सारे खाल्यानंतर लक्ष सफेद ढोकळ्याकडे गेले. 

पुन्हा केव्हातरी त्यासाठी.

योको सिझलर्स

 कालचीच गोष्ट.

दुपारी राजाभाऊंना एक पदार्थ खाण्याची अनावर उर्मी झाली होती. कॅंटीन मधे तो पदार्थ बनवण्यात आला होता. पण त्यांनी मन कठोर करतं तो मोह टाळला. डब्यातली गवारीची भाजी जर का खाल्ली नसती ना तर मग कठीण होते. 

काही काही वेळा एखादी इच्छा झाली असेल तर ती नंतर का होईना पण ती अनपेक्षितरीत्या अवचीत पुर्ण होते खरी.

संध्याकाळ. चायनीज जेवायला " फॅंट कॉंग "मधे जायचे ठरलेले. मधेच कधीतरी मग जागा बदलली. "डायनेस्टी "मधे मग चायनीज जेवायला जाण्याचे ठरवले. काळेकाकूं खुष झाल्या. येथले जेवण त्यांना आवडते, मग या बाबतीत आपल्या नवऱ्याशी त्यांचे मतभेद का असेना. 

पण ही जागा अनेक वेळा त्यांना हुलकावण्या देत आली आहे.

बिच्चारी, 

काल पण "डायनेस्टी " च्या दारात पोचुन पण आत जाणे झाले नाही, जाणे झाले ते बाजुच्या "योको सिझलर्स " मधे दुपारी न खालेले "सिझलर्स " खायला. 

युवराजांनी राजाभाऊंना बेक्ड बिन्स असलेले सिझलर्स मागवले.. मजा आली. 

गंमत म्हणजे ह्या योकोचा बेत त्यांनी ठरवला नव्हता.

ग्रॅंड सरोवर. मालाड.

 ठेवला बाबा कंट्रोल कसाबसा.

ग्रॅंड सरोवर. मालाड.

हिन्दु विश्रांती गृह

 मेरे प्यारे घरवासीयों , मै आज आपको एक मेरे "मन की बात कहने" जा रहा हुं. 

रविवार सकाळ. राजाभाऊ नऊ वाजता उठले. उठल्याउठल्या त्यांनी घरच्यांना आपल्या मन की बात सांगायला सुरवात केली.

"चलो आज चलते है , एक  नयी राह पर, एक नई दिशा लेकर, एक नई मंझील की तलाश मे , एक ऐसी जगा जहां पर कोई भी आदमी भुकाप्यासा ना रहेगा. उसे समाधान मिलकर ही रहेगा " 

"चल आज सकाळी पोळा मिसळ खायला जावु , मग दुपारी कोठेतरी बाहेर जेवु , संध्याकाळी मग "विनय हेल्थ होम " मधे उसळपाव, पातळभाजी पाव खावु "

जरा भावनेच्या भरात वहावुन गेलेल्या राजाभाऊंना मग उमजले, अरे आज आपण जरा जास्तच आश्वासने देत बसलो आहे. आपल्या ट्रेझरी मधे तर खडखडाट आहे आणि आपण तर काकुंच्या अपेक्षा भलत्याच वाढवुन ठेवल्या. 

काकुंनाही हा सारा दिवसभराचा बेत ऐकुन तेवढे बरे वाटले असेल, आजचा दिवस अच्छा दिन आहे म्हणायचे. चलो आराम करते है.

मग हळुहळु काकुंचा चांगल्या दिवसाच्या स्वप्नांचा चक्काचुर होवु लागला.  पैश्याचे निमित्त पुढे केले गेले. त्यांनी ही मग ते समजुन घेतले. होता है. होता है. असे तर नेहमीच होत असते, आता तर त्याची सवय झाली आहे.

पण आज राजाभाऊ फार दुष्टाव्याने वागले. ते एकटेच आज "हिन्दु विश्रांती गृह" मधे पोळा मिसळ खायला गेले, काकुंना "मिस्ती" ला सांभाळण्यासाठी बाहेर गाडीत बसवुन..

अखेरीस "पेट की बात" खरी.

सखी उद्योग गृह

 अबकी बार

पाव किलो खांडवी चटणी सोबत आणि दोनच थेपले.

थेपले एका मिरची बरोबर.

मिरची बरोबर खाल्याचा परिणाम आज नाही  जाणवणार.

बार बार लगा तार, हर बार 

"सखी उद्योग गृह " 

गिरगाव चर्च शेजारी.

कामदार स्विट्स

 तसं बघायला गेले तर राजाभाऊंचे गुजराती खाण्याबद्दलचे प्रेम पार पुर्वीपासुनचे , पण अलीकडच्या काळात हे प्रेम जरा जास्तच,  फार फार उतु लागले आहे ही ही गोष्ट तेवढीच खरी.

काल संध्याकाळी त्यांनी ऐकायचे ठरवले, आपल्या मनाचे ऐकायचे ठरवले , आपल्या जाग्या झालेल्या मराठी बाण्याचे  ऐकायचे ठरवले, बास झाले हे बार बार , रोजचेच गुजराती खाणे ,  यंदाच्या वेळी ,  येणाऱ्या उद्याच्या रविवारी  "मी मराठी ,असावे माझे खाणे मराठमोळं,  असा मनसे विचार केला.

रविवार उजाडला, सकाळ झाली . मनाच्या सिंहासनावर, पोटावर राज्य करण्यासाठी राजाभाऊंनी आज विनयच्या उसळपाव व मिसळपावचा घाट घातला खरा पण त्याला मोडता घातला तो एका मराठी माणसांनेच. त्यांच्या अगदी जवळच्या माणसाने, त्यांच्या एका नातलगाने.  खुद्द काळेकाकुंनी. कधी नव्हे ते त्यांचे जिलेबी फाफडा विषयीचे प्रेम अती उफाळुन आले. 

आता वरुनच हुकुम आल्याने मग राजाभाऊंचा नाईलाज झाला, ते जे म्हणतील तेच करायचे ठरवले पाहिजे.  

जिलेबी पापडयाच्या युतीलाच आज त्यांनी आपले मत देण्याचे ठरवले आणि मग ते पोचले " कामदार स्विट्स " मधे. पपईची चटणी नेहमीच सोबत असते खरी पण आज या युतीमधे आणखीन एकाची भर पडली, पातळ पातळ चटणी, जी काय आहे हे त्यांना कळलेले नाही.

ओये काके

 राजाभाऊंच्या पोटात कधी कोणते खाणे जाणे असेल ह्याची त्यांना पण कल्पना नसेल.

आज सकाळी बाहेर पडले तेव्हा त्यांच्या मनाशी ठाम निश्चय  झाला होता. काही हो होवो आज "उडपी "ला भोजन करायला जायचे म्हणजे जायचेच. 

पण हा विचार करतांना मनात कुठेतरी खोल तळात त्यांना ही ठावुक होते की हे शक्य नाही, कदापी शक्य नाही. आणि मग झालेच तसे. नेहमीप्रमाणे " मोडता " आड आलाचं. 

चल गं सखे वृदांवनी जावु, सात्विक आहार करु, इस्कॉन मधल्या "गोविंदा " मधे भोजन करावयासी.  रामा नाहीतर नाही निदान कृष्णाचे दर्शन तरी घेऊ.

"गोविंदा" मधे अपेक्षेप्रमाणेच तुफान गर्दी. गुर्जर भाई आणि भाभींची. नुसता कलकलाट, आरडाओरडा, गोंधळ आणि गोंधळ. ही माणसं कधी शांतपणे बसुन की बसुन शांतपणे जेवत नसतील काय ? त्यात परत टेबल मिळाले ते अगदी दरवाज्याकडचे. वय झाले, आता राजाभाऊंना आवाज सहन नाही होत.  तेथुन राजाभाऊ उठले आणि गुजरातला पोचले. गुजराती थाळी खाण्यासाठी "सम्राट" मधे. दरवाजाबाहेरील तोबा गर्दी. ही लोकं कधी घरी जेवण करतच नसतील काय ? एकीकडे भुक सहन होईनाशी झाल्यामुळॆ मराठी (आपले नावालाच) आमदारनिवासात पण जेवायला जायची तयारी , दुसरीकडे गुजराती भोजनाची पडलेली भुरळ. 

गाडी वळली डंकन रोडला "आदर्श महाल" च्या दिशेने. 

अचानक रस्त्यात फर्माईश आली. 

"चलो अमृतसर चलते है " . 

"वाहे गुरु की, यस मॅडम , आपल्या आज्ञाचे पालन केले जाईल, आपण आज्ञा करावी आणि ह्या सेवकानी ती पाळावी (नाहीतर पोट उडवले जाण्याची भीती.)"

"ओये काके " 

.

अमृतसरी शुद्ध शाकाहारी भोजन मिळण्याचे एक  उत्तम ठिकाण.  

हे जेव्हा नुकतेच सुरु जाहले होते तेव्हा तेथे राजाभाऊ सहपरीवार जेवायला गेलेले. तेव्हा खुप आवडले होते. पण त्या वेळेपासुन का कोण जाणे परत जाणे नव्हते जमले. आज हा योग जुळुनी यावयाचा होता 

नाहीतरी बरेच दिवस झाले "छोले कुलचे " खायचेच होते, ओय ठिक है, चलो आज वो भी खाके देखते है । पण झाले भलतेच. कुलचे मागवले कोणी आणि पोटात गेले कोणाच्या ? मग राजाभाऊंना काळेकाकुंनी मागवलेले कोफ्ते खायला लागले, जे काकुंना अगदी मनापासुन आवडले होते. कोफ्ते छानच होते. आणि त्यात परत आलुकुलचा सोबत छोले. 

क्या कहना. बढीया. दिल और पेट दोनो खुष हो गये. फतेह करुनच ते दोघे समाधानाने बाहेर पडले.

जेवण झाल्यावर वरती ग्लासभर लस्सी पिण्याचा विचार होता पण पिणे नाही झाले. 

मनाला शेवटी शेवटी का होईना राजाभाऊंनी आवर घातला.

सिझलर्स

 राजाभाऊंच्या स्वयपाकघरातील फेऱ्या अचानक वाढल्या. पोटात वडवानल पेटला आहे.

हिन्दु विश्रांती गृह

 हिन्दु विश्रांती गृह

आहे अगदी साधेसे उपहारगृह, येथली पोळामिसळ फार प्रसिद्ध आहे

सप्रे

गेल्या शनिवारी अगदी अगदी नक्की ठरवलं होते, या खेपेस "सप्रे" कडे बटाटवडा आणि त्यांची "ती" चटणी अजिबात खायची नाही. दुसरे काहीतरी चाखायचे.

खरं म्हणजे मागवला होता उसळपाव, पण काहीतरी समजुतीचा घोटाळा झाला आणि मिसळ समोर आली.

जरी मिसळ आवडली असली तरी तो चटणीचा मोह टाळणे शक्य झाले नाही, मग त्या चटणीसोबत बटाटवडा.

सखी उद्योग गृह

 काळेकाकु उगीचच नाही कावत, भडकत.

"काय रे तुला घराच्या बाहेर  पडल्यापडल्या भुका कश्या लागतात? "

आता लागते खरी, त्याला काय करायचे !

आज पुन्हा एकदा "सखी उद्योग गृह " . गिरगाव चर्च शेजारी.

उत्तम ढोकळा आणि अळुवडी खाण्यासाठी. सोबत मस्तपैकी चटणी.

या ठिकाणी चविष्ट गुजराती खाद्यपदार्थ मिळतात. 

हे सारे खाल्यानंतर लक्ष सफेद ढोकळ्याकडे गेले. 

पुन्हा केव्हातरी त्यासाठी.

योकोचा बेत

 कालचीच गोष्ट.

दुपारी राजाभाऊंना एक पदार्थ खाण्याची अनावर उर्मी झाली होती. कॅंटीन मधे तो पदार्थ बनवण्यात आला होता. पण त्यांनी मन कठोर करतं तो मोह टाळला. डब्यातली गवारीची भाजी जर का खाल्ली नसती ना तर मग कठीण होते. 

काही काही वेळा एखादी इच्छा झाली असेल तर ती नंतर का होईना पण ती अनपेक्षितरीत्या अवचीत पुर्ण होते खरी.

संध्याकाळ. चायनीज जेवायला " फॅंट कॉंग "मधे जायचे ठरलेले. मधेच कधीतरी मग जागा बदलली. "डायनेस्टी "मधे मग चायनीज जेवायला जाण्याचे ठरवले. काळेकाकूं खुष झाल्या. येथले जेवण त्यांना आवडते, मग या बाबतीत आपल्या नवऱ्याशी त्यांचे मतभेद का असेना. 

पण ही जागा अनेक वेळा त्यांना हुलकावण्या देत आली आहे.

बिच्चारी, 

काल पण "डायनेस्टी " च्या दारात पोचुन पण आत जाणे झाले नाही, जाणे झाले ते बाजुच्या "योको सिझलर्स " मधे दुपारी न खालेले "सिझलर्स " खायला. 

युवराजांनी राजाभाऊंना बेक्ड बिन्स असलेले सिझलर्स मागवले.. मजा आली. 

गंमत म्हणजे ह्या योकोचा बेत त्यांनी ठरवला नव्हता.

साई पॅलेस

 राजाभाऊंच्या अंगात कालपासुन भलताच उत्साह संचारला होता.

"महाराजा भोग" ऑबेरॉय मॉल, गोरेगाव येथे गुजराती, राजस्थानी थाळी जेवायला जे जायचे होते. गेली हजार दिड हजार वर्षे तेथे ते जेवायला गेले नव्हते. पुर्वी अंधेरीला कार्यालय असतांना तेथे वरचेवर जाणे व्हायचे.

पण नियतीला ते मंजुर नव्हते. अर्थात जे काही होते ते चांगल्याकरताच. 

हा सारा पोरांचा चावटपणा. दुसरे काय ?

गाडी फिरवली मालाडच्या "साई पॅलेस" कडे. बुफे जेवायला.

साई पॅलेसचा बुफे फार छान असतो. गेल्याच वेळी राजाभाऊंना तो आवडला होता.

अर्थात राजाभाऊंची ही सुप्त इच्छा होतीच " साई पॅलेस" मधे जायची. जेवण मस्तच होते हे काही वेगळे सांगायला नकोच. काय खाऊ नी काय नाही असे झाले होते. स्टार्ट्रसच एवढे चविष्ट होत की त्यावरुन पुढची कल्पना आली होती.

मजा आली. जीव तृप्त झाला.