राहीले दुर घर माझे

वेडापीसा झाला जीव

ये कौन है जो दिल मे समा गया, मन मे बसा गया, छा गया. वेडापीसा करुन सोडलय या अमुल्य अमलताशाने, बहावाने, वीशुने. अनपेक्षीत रीत्या समोर उभ्या रहाणाऱ्या या आनंदनिधीने होणारा आनंद काहीसा अवर्णनीय असतो.

माझी सुखाची कल्पना

वैशाख वणवा. ग्रीष्माची काहीली. भर उन्हात. प्रखर सुर्याचा तडाखा, तपन लागी ये धारा. दुपारचे अंगावर येणारे जेवण, डोळ्यावर येणारी सुस्ती.

नजरेस पडावा हा भर शेतातला आम्रवॄक्ष, बहरलेला, डवरलेला, भरगच्च सावली देणारा, मंद वारे, वाळ्याचे पाणी, सुखद थंडावा, हवाहवासा गारवा.

मस्त पैकी ताणुन द्यावे या सावलीत, धरतीमातेच्या कुशीत, निद्रादेवतेच्या साम्राज्यात विहरण्यासाठी. सोबतीला हवा शुद्ध सारंग.

किंवा मग दिसावा छान पैकी पार असलेला वटवॄक्ष. निद्रा घेण्यासाठी.

बस और क्या चाहीये जीने के लीये ?

सर्वात सुंदर रस्ता

जगातील सर्वात सुंदर रस्ता मला माझ्या घरा कडे घेवुन जातो. दुतर्फा काय गुलमोहर बहरुन राहीलाय.

पारावरच्या चर्चा

धाकल्यान बाजी मारली ? राव राहणार की जाणार ? पाटलांची लई भारी भानगड दिसतय !

पिधान युति

येत्या शनिवारी १० तारखेला आकाशात एक मजेशीर खेळ खेळला जाणार आहे। चंद्र व मंगळाची पिधान युति आहे।

पहायला विसरु नका।

मंगळ

सद्ध्या रात्रीच्या आकाशात एक सुंदर मनवेधक दृश्य दिसतेय । मंगळ , स्वर्गाच्या द्वारात (गेट ऑफ हेवन ) अर्थात पुनर्वसु नक्षत्राच्या उंबरठ्यावर उभा आहे। लवकरच तो स्वर्गाच्या द्वारात प्रवेश करेल।
मंगळ , कँस्टर व पोलेक्स हे तिन्ही एका रांगेत आलेले आहेत।

दूसरे छांनसे दृश्य म्हणजे सिंह राशीतल्या मघा जवळ शनि महाराज बिराजमान आहेत त्याचे ।

गुरुचे दर्शन घ्यायचे असला तर रात्री २-३ वाजता उठावे, सर्वप्रथम दक्षिणैकडे वृषिकेचा वेध घ्यायचा, त्याचे पसरलेले रूप तुडुंब डोळ्यात साठवून मग पुढे धनु राशी कड़े वळायचे, तेजस्वी गुरु नजरेस पडतो।

चित्रा व स्वाती पण काय मस्त दिसताहेत ।

धाड

आयकर खात्यावर धाड टाकायचा विचार करतोय.

नेहमी रेड काय फक्‍त आयकर खात्यांनेच टाकायच्या काय ?

चर्चगेटला असलेल्या आयकरखात्याच्या इमारतीच्या आवारातील दोन आंब्याची झाडे मस्त पैकी फळांनी लगडलीत. आंबे तोडायला धाड टाकायची म्हणतोय.

लढाई महागाई विरुद्ध सुरु

सकाळ झाली मोरु उठला. वर्तमानपत्र वाचायला हाती घेतले. बिग बझारची "लढाई महागाई विरुद्ध सुरु, २०% सवलत " ही जाहीरात वाचुन आनंदाने नाचु लागला. मोरुच्या बायकोला कळेना काय झालय ? आता पर्यंत तर ठिक होता.

मोरु, मोरुच्या बायकोला म्हणाला, चल तयार हो, आत्त्ताच्या आत्ता खाली उतर. नेहमी कोकलत असतेस महागाई , महागाई करुन. पेपर फडकवत पुढे म्हणाला, हे घे, वाच वाच, तेथे लढाई सुरु झाली आहे महागाई विरुद्ध, आणि तु ! तुला काय खबरच नसते. नुसती आरामात लोळत बसली आहेस.

त्या दिवशी फुड बजार मधे खरेदी करतांना कसे मन प्रसन्न होते. कारण ही जीवनमरणाची लढाई होती. २० % सवलतीचा प्रश्न् होता. सदैव कावणाऱ्या, हे कशाला घेतलेस, याची काय गरज ? म्हणणाऱ्या मोरुने त्याच्या बायकोला संपुर्ण स्वातंत्र दिले. कर कर खरेदी कर , अगदी मुक्‍तहस्ते खरेदी कर , मनासारखे काय हवे ते घे, मी तुला कधी काही म्हणालय का ? नको हा शब्द कधीतरी उच्चारला आहे काय ?

मग काय दोघे ही तुटुन पडले महागाई नामक शत्रुपक्षावर. एकेक वस्तु घेतांना जणु काय आपण शत्रुपक्षाचा एक एक सैनीक गारद करी आहोत हा अविर्भाव.

मग वेळ अंतीम वेळ आली. बील बनवण्याची.

मराठे युध्यात जिंकले पण तहात हरले.

संपुर्ण अटी नीट पणे, डोळसपणे न वाचल्यामुळे हाती आलेला २० % सवलतीचा प्रदेश परत करावा लागला.

"बिग बाजार मधे अमुकच तमुकच खरेदी कराल, तर तुम्हाला सवलतीची कुपने मिळतील, ती घेवुन तुम्ही फुड बजार मधे जा व त्या तेथे केलेल्या खरेदी वर सुट मिळवा."

भरल्या हातांनी व रिकाम्या खिश्यांनी मोरु व मोरुची बायको घरी परतली. हरलेल्या मनस्तीतीत.

ब्युटी क्वीन - १९२९ सालातली

हार्दीक अभिनंदन

हार्दीक अभिनंदन.

मंगेश पाडगावकर व नानासाहेब धर्माधिकारी यांचे. महाराष्ट्र भूषण' या सर्वोच्च मानाच्या पुरस्कारासाठी निवड झाल्याबद्द्ल.

अखेर महापौर- नेत्यांची परदेशवारी रद्द

मुंबई, ता. ३० - ऐन पावसाळ्यात परदेश दौऱ्यावर जाणाऱ्या महापौरांसह पालिका नेत्यांना "मातोश्री'वरून तंबी मिळाल्यानंतर अखेर जून व जुलैमधील दोन्ही परदेशवाऱ्या रद्द करण्यात आल्या असल्याचे पालिकेच्या सूत्रांनी सांगितले."महापौर, नेत्यांची परदेशवारी...' या आशयाचे वृत्त "सकाळ'ने नुकतेच प्रसिद्ध केले होते. महापौर, उपमहापौरांसह पालिकेतील गटनेत्यांचे वऱ्हाड ऐन पावसाळ्यातच सिंगापूर व जर्मनीच्या अभ्यास दौऱ्यावर जाणार होते.

पण का ? नेहमीच महापौर, नगरसेवकांनी परदेशवारी ठरवली की त्यावर टिका होते. का पण का ? मी तर म्हणतो, यांना परदेशात अभ्यासक्रमासाठी पाठवाच, जरुर पाठवा, नुसतेच त्यांना कार्यशाळेत डांबुन न ठेवता, रस्तांवरुन फिरवा, लोकांमधे मिसळवा, जाणवुन देत ना त्यांना फरक परदेशातल्या शहरांमधला व आपल्या मुंबई-पुण्यामधला.

येवुन देत ना त्यांना परत भारावुन जावुन, पेटुन, ध्यास घेवुन, तेथली प्रगती, स्वच्छता, शिस्त, वाहतुक, निटनेटकेपणा, आखीवरेखीवपणा, सर्व, सर्व पाहुन , जाणुन घेवुन.

या साऱ्या गोष्टी मी आपल्या शहरात परत गेल्यावर राबवीनच याचा ढ्रुढनिश्चय करुनच त्यांना परत येवुद्यांना. त्यांच्या द्रुष्टीकोनात, काम करण्याच्या विचारात, पद्धतीत नक्कीच फरक पडेल, बाहेरचे जग पाहील्या नंतर. नक्कीच जाणीव होईल त्यांना आपण किती जगाच्या मागे आहोत याची.

जगात काय आहे, काय चाललय, काय होत आहे, आणि मुख्यतःहा कसे होत आहे हे पाहिल्यानंतर, शिकल्यानंतर, जाणुन घेतल्यानंतर, ते परतल्यावर या साऱ्या चांगल्या गोष्टी आपल्या कडे १०० टक्के राबवतीलच.

त्यांनी परदेशवारी करण्यात आपलाच फायदा आहे.

"
पावसाळ्यापूर्वीची नालेसफाईची कामे आहेत, ऐन पावसाळ्यातच महापौरांसह पालिकेतील सर्वच नेते परदेश दौऱ्यावर जाणे उचित ठरणार नाही." - बातमी

नकारात्मक विचार करायचाच झाला तर म्हणावेसे वाटते, ही सारी मंडळी असली किंवा नसली तरी काय मोठासा फरक पडतो ? ते येथे असल्यांने सारे काय चकचकीत होत असते ? तसे असते तर जगातील इतर शहरातील महापौरांना, नगरसेवकांना मुंबई-पुण्याचे दौरे आखावे लागले असते.

छुपायी लाख मुह़ब्बत मगर छुपा न सके

किती दिवस अमलताश आपले सौदर्य लपवुन ठेवणार ? एरॉस चित्रपटगृहाबाहेरील बहावा अखेर खुलु लागलाय.

बहुत ही इतजार करवाया इस कंब्ब़ख्तने. अभी तो केवल सुरवात है.



काल बेलापुर ला होतो, रेल्वे स्थानकासमोरील सागर उपवना कडे जाणाऱ्या रस्तावर एक बहावाचे लहानुसे झाड संपुर्ण बहरलय.



कॅमेरा सोबत असता तर ?

निर्वाणा

आजचा दिवस चांगलाच स्मरणात रहाणार आहे. आज आगळीवेगळी भेट मिळाली, सहचारणीकडुन. लग्नाच्या वाढदिवसा निमीत्ते.

प्रियजनांसमवेत कलेचा आस्वाद घेण्यासारखे सुख नसावे. याज ते लाभले या निर्दयी प्रीतमला.

बायको चक्क आनंदाने सोबत आली श्रीमती नंदीनी अशोक यांच्या श्री पवित्र आट्‌र्स अकादमी ने २६ व्या आंतरराष्ट्रीय नॄत्य दिवसाच्या निमीत्ते आयोजीलेल्या नॄत्य महोत्सवाला.

मेरे तो भाग खुल गये. किस्मत का दरवाजा समझो य़ु खुल गया.
त्यात परत नॄत्यांगना माझ्या आवडीच्या. मग काय विचारता.

सर्व प्रथम जयाप्रिया विक्रमन यांनी कुचीपुडी हा नॄत्यप्रकार सादर केला. मग आल्या त्या डोना गांगुली व त्यांच्या शिष्या. ओडीसी सादर करण्यासाठी. वाहवा, क्या बात है. महषासुरमर्दीनी संबधी नृत्य. दिल खुष हुवा. त्यांचा कार्यक्रम गेल्यच वर्षी येथेच म्हणजे नेहरु सेंटर मधे झाला होता, तो बघितल्या पासुन पुनर्प्रत्ययाचे वेध लागले होते. आज योग जुळुन आला.

त्या नंतर मग श्रीमती नंदीनी अशोक आणि त्यांच्या शिष्या.

शेवट पर्यंत काही थांबता आले नाही. हरकत नाही. जे काही मिळाले तेही नसे थोडके.

बदल

काल कॅफे कॉफी डे मधे "व्हीगन शेक" पिण्यास गेलो. आवडला.

बाहेर कोणाकडे नुसता "व्ही " हा शब्द उच्चारला तरी आता आपला बाप व्हीगन डायट वर लेक्चर सुरु करणार या धास्तीने धास्तावलेल्या माझ्या छोकऱ्याने आपल्या बापासाठी एक खबर आणली.

" तुला माहीती आहे का " कॅफे कॉफी डे मधे "व्हीगन शेक" मिळतो, चल पियायला जावु.

ताडकन मी उडलोच म्हणायचो.

जगामधल्या सर्वात सुंदर रात्री

मेक्सीको

पॅरीस
नायगरा
लंडन

भारत
ओ, माफ करा ह. पॉवर कट. लोडशेडींग सुरु आहे

टिप. हे सारे फोटॊ व मुळ कल्पना माझी नाही.

रंग केसरिया सिर पागा बंधले । वनवेलरिया रंग लै आयोरे

आपण आयुष्यभर किती गैरसमज उराशी बाळगुन जगतो. आपल्याला वाटते बसंत ऋतु आला म्हणजे, सारी सृष्टी, वॄक्ष, वेली, लता, कसे बहरुन येतात स्वतःहुन, कोणीच काहीच न करता. ही तर सारी निसर्गाची किमया.

चुक. साफ चुक. हा एक भ्रम. त्रिवार सत्य एकच.

खरच हा बहार आपोआप येतो का ? की त्यासाठी काहीतरी करायला लागते ?

लागते ना !

स्त्रीयांनी जी काही वनदेवतेचे व्रते आहेत ती सारी कशी निष्ठेनी पाळायला लागतात. तरच हा बहार प्रगटतो.

महाकवी कालीदासाने हे सारे सुंदर संकेतात जोडलेले. "माविकाग्निमित्र" या आपल्या नाटकात.

सीता अशोक बहरतो तो सुंदर स्त्रीच्या कोवळ्या पावलांचा स्पर्श झाल्यानंतर.
लवंगीची वेल आहे ती स्त्रीचा स्पर्श झाला म्हणजे उमलते.
स्त्री ने मद्य पिऊन त्याची चूळ अंगावर टाकली तरच बकुळ फुलतो,
मंदारवॄक्ष मारुतीचा लाडका, तो तरी ब्रम्हचारी आहे का ? तोही त्याच्याशी कुणी स्त्री हास्य विनोदाने आणि प्रणायचेष्टॆने बोलली तरच उमलतो.
सोनचाफाही तरूण स्त्री त्याच्याशी हासली तर बहरलो.
आंबा तर स्त्रीने त्याला हळूवार फुंकरानी फुलवले नाही तर मुळी मोहरतच नाही.
पुन्नागाचे झाड स्त्रीच्या मुखातुन रागदारीचे सुंदर संगीत ऐकल्याशिवाय मुळी अंकुरणारच नाही.
तिळाचे झाड फुलायला त्या कडे बाईने पाहावे लागते.
आणि कोरंटी फुलण्यासाठी तिला स्त्रीने मिठीत घ्यावे लागते.

"मालविका" - लेखक - आनंद साधले मधुन साभार.

खंत एकच सिमेंट कौंक्रीट च्या जंगलात आपण सारे विसरुन गेलोय. वनदेवतेला, सॄष्टीला आणि स्वतःच्या मनालाही.

कुहुक कुहुक करे रे कारी कोयलीया

आज तो मेरे भाग खुल गये ! श्रीमती अश्विनी भिडे देशपांडे व पं. संजीव अभ्यंकर यांचा बहुचर्चीत जसरंगी जुगलबंदी अर्थातच सहगायनाचा कार्यक्रम ऐकण्याचा मणीकांचन योग अखेरीस जुळुन आला आणि तो ही एनसीपी च्या टाटा थेटर मधे. गाणे ऐकायचे तर ते येथेच. नाही तर ऐकु नये.

गाण्याला जायला निघालो आणि शुभशकुन झाला. बहरलेला. फुलांच्या गुच्छाने लगडलेला सीता अशोक अकस्मात समोर आला, तोही कार्यालयाच्या अगदी जवळ असलेल्या योगक्षेमच्या इमारतीच्या आवारात. युसलेस माणसा, कर्मदळीद्री माणसा, काय करत काय होतास आजन्म ? नजर तुझी नक्की कोठे असायची? सरत्या आयुष्याच्या काळात त्याचा आढावा घेण्याची बुद्धी सुचलीच तर मला आपण ऐकलेल्या मैफीली व त्यात श्रीमती अश्विनी भिडे देशपांडे, विणा सहस्त्रबुद्धे, उल्हास कशाळकर, मुकुल शिवपुत्र यांचे कार्यक्रम नक्कीच याद रहातील.

वातावरण निर्मीती. या साठी आधी दोघेही वेगवेगळे गायले. अश्विनीताई गायल्या यमन व चैती. त्यांच्या नंतर संजीवजी गायले रागेश्री व होरी.

मग बारी होती सहगायनाची. बंदीश एक, पण एकाच वेळी ते दोघेही वेगवेगळ्या रागात ती गाणार.

श्रीमती अश्विनी भिडे देशपांडे नी सुरवात केली ललीत रागाने व त्यांच वेळी संजीव अभ्यंकर गावु लागले राग पुरीया धनश्री. त्या नंतर अभोगी व कलावती. शेवटी एक भजन.

नाही म्हणजे थोडासा वैचारीक गोंधळ उडायचा होता तो उडलाच. हे असे काही ऐकायची प्रथमच वेळ होती ना.

स्वारी महिकावतीवर, झांझरोळी मार्गे

अस्मादीकांचे पुर्वज बहुदा पापडी, केळवे-माहीम या परीसरातुन फार फार पुर्वी मुंबईस येवुन स्थाईक झाले असावे. आपण दुसऱ्या कोणाचे पुर्वज होण्याच्या आधी हा परीसर पाहुन घ्यावा हा विचार मनी प्रबळ झाला, बरेच वर्षे जावु जावु करत, जाणे लांबबले. आज म्हटले जायचच. फांदी तुटो वा पारंबी. मेरे मुन्नेकी मां. या वाल्या कोळ्याची सहचारणी , त्याच्या या असल्या पापकर्मात नेहमीच आनंदाने सहभागी होणारी.

मग काय कुच केले. विरार वरुन सकाळी ८.३० वाजता सुटणारी शटल पकडुन. केळवे रोड रेल्वे स्थानकावर उतरलो. पुर्वेला एक अप्रतीम स्थळ आहे, पावसाळ्यात तर जन्नतच. झांझरोळी धरण, वरती डोंगरात सुपझरा नामक धबधबा ( फक्त पावसाळ्यात ) , तारुखांड व वरच्या धारमाथावरुन दिसणारा पलीकडचा सूर्या आणि वैतरणा नदयांचा संगम.

आधी विचार केला वर पर्यंत जावुन येण्याचा. पण उन्हाचा तडाखा सहन होईना. रेल्वे स्थानका पासुन आता धरणाकडे जाण्यासाठी चांगली डांबरी सडक झाली आहे, पुर्वी गेलो होतो तेव्हा नव्हती. ऑटोरिक्षा ही उपलब्ध आहेत. पण सध्या फिटनेसचा मौसम असल्या मुळे आम्ही चक्क चार किलोमीटर चालत गेलो. धरण पाहुन मग पश्चिमेला असलेल्या केळवे गावी गेलो.

केळवे, एक नितंत सुंदर , शांत गाव, समुद्रकिनारा प्रेक्षणीय आणि आल्हाददायक असे सुरुचे बन असलेला. नागवेलीच्या पानांच्या उत्पादनासाठी प्रसिद्ध असलेला.

येथे शितळादेवीचे सुंदर, स्वच्छ आणि प्रशस्त मंदीर आहे. देवळासमोर तलाव आहे. आणि हो, दोन चांगली रहाण्याजेवणाची सर्वोत्तम सोय असलेली हॉटेल देखील आहेत.

विसावा मधे रुचकर घरगुती जेवणाचा आस्वाद घेतला .चवळीची तोंडाला पाणी सुटायला लावणारी रस्सेदार भाजी बहुदा घोसाळे घालुन केलेली, बटाटा सुकी भाजी, परत परत खावासा वाटणारा, मन व पोट दोघांनाही संतोष देणारा डाळभात व चटकमटक लिंबुचे गोडे लोणचे.

मग सुरुच्या वनातील वामकुक्षी, तबीयत खुश झाली. गावात ऊन व उकाडा मात्र खुप होता. पण समुद्रकिनारी मात्र छान वारे होते.

मग गेलो माहीमला. माहीम म्हणजे प्राचीन काळची महिकावती नगरी. ही बिंब कुलातल्या राजाची राजधानी होती. ( माझे पुर्वज बिंब कुलातले तर नसावे ना ?) बाजारपेठेत हिंडलो, चालत चालत, मजल दरमजल करत येथील समुद्रकिनारी, उन्हाचे चटके सहन करीत, वाटॆत असलेल्या नारळी पोफळीच्या बागा न्याहळत. हा किनारा काही खास नाही हे जाणुन घेण्यासाठी.

आणि हो , कलींगडॆ, शहाळ्याचे पाणी, जाम, व ताडगोळे यांचा दिवसभरात मनमुराद उपभोग घेतला. उन्हात येवढे चालायचे तर टिकाव धरला पाहीजेना.

केळवे ते माहीम रस्ता मस्त आहे.

अशोक व महाकवी कालीदास.

अमंळ जरा विलंबच झाल, बहरलेले त्याचे रुप न्याहळत डोळ्याचे पारणे फेटुन घेण्यास.

"भोवती वसंत बहरला होता. सारी सॄष्टी रंगली होती. दंगली होती, फुलली होती.गंधली होती.गात होती.झुलत होती.नाचत होती.
मधेच हा अशोक होता -
चांगला डवरलेला. पोसलेला. पण अजुन न फुललेला. मुका. एकटाच. जणु प्रियेची प्रतीक्षा करणारा.
संगोत्सुक !
तो वाट पहात असतो, ऋतुमयीची.
तिने यायचे. आपल्या कोवळ्या पावलांनी त्याला स्पर्श करायचा. अळीत्याने पाय शॄंगारुन, अलंकार घालून पैंजण छुमकवीत होणारा हळुवार स्पर्श.
मग तो रोमांचित होणार. शहरणार. फुलणार.


पाय लावुन झाल्यावर मालविकेने विचारले, ’सये, आपण याचे एवढे लाड केले. आता हा फुलेल ना ?"
न फुलला तर हा उणेपणा तुझा नव्हे.
असे का ?
इतक्या सुंदर पावलांचा स्पर्श होवुनही जर तो फुलला नाही तर तो अरसीक ठरेल. वेडा ठरेल

अग्निमित्राला नशिबाचे नवल वाटले -
- जो अरसिक ठरण्याचा संभव होता त्याला प्रीतीचे समर्पण झाले होते
- मालविकेची ही पावले -
- जणु फुललेली सुंदर लाल जोडकमळे.
- तिचे शेलटे लांब पाय ते या कमलाचे नाल.
- कटितळीचे रूप-वैभव ती या कमलवेलीची कंदमूस.
- नूपुरांची छुमछुम ती जणू तिच्या अंतरीचे जीवनसंगीत
- या साऱ्याचे वैभव या अशोकाला लाभले.
- आणि हा अरसिक शांत उभा आहे.
-अजुन फुलांनी फुटलेला नाही.
-हेच भाग्य माझे असायला हवे होते.
- मी या वेळी फूल फूल फुललो असतो.
- अरसिक अशोका !
-माझ्यासारख्या प्रेमिकाशी तुझी तुलना करतात.
- तूही रमणीच्या स्पर्शासाठी झूरतोस असे म्हणातात.
- ते सारे खोटे आहे.

अशोक आजच फुलला होता. -
अगदी भरभरुन फुलला होता -
आजवर कधी नाही असा उमलला होता.
: याचे हे सौंदर्य अतुलनीय आहे.
: असाधारण आहे.
: सारी वसंतश्री याच्या वरुन ओवाळून टाकावी असे आहे.
: आधी फुललेली झाडे उगाच क्षणाचा दिमाग दाखवून गेली.
त्या सर्वांची एकत्र शोभा आता याच्यावर फुललेली आहे.


ज्या अशोकाचे, महाकवी कालीदासाने "माविकाग्निमित्र" या कादंबरीत मुक्तहस्ते वर्णन केलय. अग्निमित्र व माधवीचे, मालविकेचे मिलन घडुन आणण्यासाठी त्याच्या खुबीने वापर केलाय, त्या अशोकाची आठवण जरा अंमळ उशीराच झाली. ( वरील भावानुवाद - "मालविका " लेखक आनंद साधले मधुन साभार. "


हा अशोक कुलाबा उपवनातील.
गोरेगावला पिकनीक पॉइंट मधे ही एक लोभस अशोक आहे. माझे लग्न जमले होते, तिला घेवुन या उपवनात गेलो. समोर उभा राहीला,
संपुर्ण बहरलेला अशोक

पण अस का ?

कधी नव्हे ते एक मराठी माणुस उच्च पदावर बसला, दुसऱ्याच एका मराठी माणसाने त्याला खाली खेचला. त्याच्या जागी अमराठी आला.

पण अस का हो ?

राजकारण मोठे गहन हो, राजाभाऊ.

मागे एकदा लोकसत्तामधे हुकलेल्या बातम्यांविषयी एका जेष्ट पत्रकारानी लेखमाला सुरु केली होती. ती आठवली.

विधानपरीषदेवर निवडुन आल्यानंतर एका नेत्याची मुंबई भर तरफदारी करणारी उत्तुंग पोस्टर्स लावली गेली होती. अगदी अगदी दोन दोन मजले उंचीचॆ पोस्टर मंत्रालयाजवळ लावले गेले होते. ( अश्या रितीने पोस्टर लावुन नेता खरोखरीच मोठा होतो काय ?) तर सांगायच म्हंणजे हा साऱ्यांचे फोटो काढुन बॉगवर टाकणार होतो. राहुनच गेले. कारण काय तर राजकारण बॉग पासुन अलिप्त ठेवायचे.

मग हे सारे मानापमानाचे नाट्य घडले.

कुलाबा उपवन

या मुंबईत कॉक्रीट्च्या जंगलात एक सुंदरसे उपवन साकारलय. कुलाबा उपवन. एक देखणे बोटॅनीकल गार्डन. समुद्र किनारी. शहरांमधले हिरवे पट्टॆ नजरेखालुन घालायचय म्हणतोय.

पाय मुरगळुन घ्यायचा आहे का ? चालता चालता पडायचे आहे का ?

सुरक्षतेबाबत आपण किती बेफिकिर असतो. रस्तातुन चालता चालता एखाद्या बेसावधक्षणी आपला पाय या पदपाथाच्या कडेला खोदुन ठेवलेल्या खड्यांमधे जावुन जायबंदी होवु शकतो. शोभेसाठी खांब रोवण्यास पाडलेले हे खड्डॆ खणुन १५-२० दिवस झाले असतील. परिस्थीती जशी आहे तशीच. वास्तवीक पहाता हे केवळ अर्धा एक तासाचे काम आहे.

आपण कधीही या बाबतीत अंध व्यक्तींचा विचार करत नाही. त्यांच्या साठी हे सापळेच आहेत.

पाय मुरगळुन घ्यायचा आहे का ? चालता चालता पडायचे आहे का ?

सुरक्षतेबाबत आपण किती बेफिकिर असतो. रस्तातुन चालता चालता एखाद्या बेसावधक्षणी आपला पाय या पदपाथाच्या कडेला खोदुन ठेवलेल्या खड्यांमधे जावुन जायबंदी होवु शकतो. शोभेसाठी खांब रोवण्यास पाडलेले हे खड्डॆ खणुन १५-२० दिवस झाले असतील. परिस्थीती जशी आहे तशीच. वास्तवीक पहाता हे केवळ अर्धा एक तासाचे काम आहे.
आपण कधीही या बाबतीत अंध व्यक्तींचा विचार करत नाही. त्यांच्या साठी हे सापळेच आहेत.

बंडोबा थंडोबा झाले

"बंडोबा थंडोबा झाले " हां वाक्प्रचार पहिल्यादा कोणी बरे केला असेल ?

तसाच "औट घटकेच राज्य " किंवा "पंत पडले शेट्टी चढले " या म्हणी हे केव्हा ब़र प्रचलित झाल्या असाव्यात ?