पुणे ओकायामा मैत्री उद्यान

सिंहगड रस्तावर एक अप्रतिम उद्यान साकरलय , पुणे ओकायामा मैत्री उद्यान. जपान मधील ओकायामा शहरातील कोराक्वेन उद्यानाच्या धर्तीवर विकसीत केले आहे. आज अश्या धर्तीवर शहरांमधे बागा विकसीत करणे ही काळाची गरज आहे.

अभिनंदन - शहर नियोजन समितीवर निवड झाल्या बद्दल.

पुण्यात अमुकतमुक यांची शहर नियोजन समितीवर निवड झाल्याच्या अभिनंदनाचे भले मोठाले फलक लागले आहेत.

सरकार. आपले अभिनंदन.

पण काय हो असे भले मोठाले, स्वतःची पाठ स्वतःच थोपटुन घेत, किंवा आपल्या चमच्यांकडुन लावले गेलेले हे फलक आपले हे असे शहर विद्रूप करते का नाही याचा आढावा घेणे हे या समितीच्या कार्यक्षेत्रात येते काय हो ?

यु टर्न व राउंड अबाऊट्स

केवळ योगायोगाने मी तेथे होतो, वळत असलेल्या त्या पी.एम.टी.च्या बस समोर एक बाई आपली पायातुन निघालेली चप्पल उचलण्यास खाली वाकते काय व खाली वाकलेली बाई दिसत नसल्यामुळे बसचालक बस पुढे काय घेतात व मी जोरात बस थांबवा हे ओरडल्याचे ऐकुन प्रसंगावधान राखुन ते बस काय थांबवतात, एक इंच, एक सेकंदाने त्या बाईचा जीव वाचला.

दोष खर तर त्या बाईचा. आपल्या जीवाची पर्वा न करता रस्तातुन कसही चालायचे , कसेही वागायचे. या अफाट बेशिस्त गर्दीतुन बस चालवतांना पी.एम.टी बस वाहान चालकांची खर तर कसौटी लागते. किती म्हणुन व काय काय सांभाळायचे.

हा दोष खरा तर नगर नियोजन, वाहतुक नियोजन शुन्यतेचा.

दुसरा मुदा असा की अश्या रीतीने वहानांनी भर रस्तात, गर्दीत वळणे धोकादायक असते. तसेच सुरळीत वाहतुकीस ही त्याच अडथळा होतो. स्वारगेटला सातारा रोडवरुन कात्रज च्या दिशेनी आलेल्या बस स्वारगेटला माघारी जाण्यासाठ यु टर्न घेतात. परदेशात जगात मला वाटते अश्या रीतीने यु टर्न घेण्याची परवानगी नसते. वळण्यासाठी राउंड अबाऊट्स असतात. तेथेच त्यांनी वळायचे असते.

पण.

मुंबई-पुणे म्हणे फक्त तीन तासात.

नेहमी संध्याकाळी दादर वरुन शिवनेरी पकडुन पुण्याला जाणे हा शिरस्ता. गेल्या शुक्रवार जरा वेगळा प्रयोग केला जो चांगलाच महाग पडला. चर्चगेट वरुन दादरला जाण्यासाठी बस पकडली. महमद अली रोड ट्रॅफीक जॅम. धार्मीक मिरवणुक.

कोणतेही सण, उत्सव साजरे करण्याची आपली संकल्पना एकच. रस्ताच्या मधे मांडव घाला, व्यासपिठ उभारा, स्पिकरच्या भींती रचा, मोठ्य़ामोठ्याने कानठळ्या बसतील ऐवढय जोरात कर्णाकर्कश गाणी लावा व रस्ते जॅम करण्यासाठी मिरवणुका काढा.

मग काय म्हटले रेल्वेने वाशीला जावे, तेथ पर्यंत पटकन पोचु, मुंबईतला ट्रॅफीक जॅम वाचेल. ६.३० वाजता वाशीला पोचलो. आता पुणे काय अडीच-तीन तासावर. पण नियतीला ते मान्य नसावे. वाशीला ही तोबा गर्दी, महामंडळाच्या बसीस मिळण्याचे नाव नाही. अखेरीच कवठे महांकाळ ला जाणारी साधी बस , जी आपण लाल डबा म्हणुन हेटाळतो ती रात्र आठ वाजता मिळाली. अब तेरा ही है सहारा. नशीबाने ती स्वारगेटला जाणार होती. सोन्याहुन पिवळे. पण. हा पण मोठा होता. ती जुन्या महामार्गावरुन प्रवास करणार होती.

मजलदरमजल करत, घाटातला अपघातामुळे झालेला वाहतुक खोळंबा पार करत रात्री १२.४५- १ च्या सुमारास ती अखेरीस स्वार गेटला पोहचली.

चलो आखीर यंहा तक आही पहुंचे. मावळ्या, परतीचे दोर कापलेले आहेत. अजुन गड सर व्हायचा आहे. एका मेहरबान गृहस्थाने फाट्या पर्यंत सोडले, तेथुन ११ नंबरची बस सुरु, तंगडतोड चालु. एकला चलो रे ! सुमसान रस्ता, मी एकटा, वाटॆत सोबत फक्त रस्तावरील कुत्रांची. चालतोय चालतोय. तसे अधुन मधुन एकादे वहान, दुचाकीस्वार जात होते, पण एकानींही माणुसकी दाखवली नाही, अगदी मी हात करुन देखील थांबण्याशी तसदी घेतल नाही. अखेरीस घराजवळ एकानी गाडी थांबवुन मला घेतले.

दिलीपकुमारचा बहुतेक शक्ती (?) मधाला सीन आठवला. रोको, कोई तो रोको.

पण चांदण्या रात्री चालायचा मजा आली. रात्री २.१५ वाजता घरी पोचलो.

आणि मुंबई-पुणे म्हणे फक्त तीन तासात.

वाशी ते पुणे

२५०-३००-४०० रुपये। सुलातानी जिझीया कराप्रमाने, हे मुंबई-पुणे मार्गावर अवैध्य वाहतुक करणारे खाजगी गाड्यांचे चालक आपली मनमानी करत तोंडाला येईल तेव्हढे पैसे मागत होते. व अडलेले प्रवाश्यांना त्यांच्या या बेशरमी मागण्या मान्य करण्यावाचुन गत्यंतरच नव्हते। त्यांना कसेही करुन पुण्याला पोचायचेच होते. हे येथे म्हणे रोजचेच आहे.

स्थळ - वाशी. शुक्रवार संध्याकाळी ६.३० वाजता

येथे एकेका सुमोत , जीप मधे, गाड़ी मधे क्षमतेचा दुप्पट माणसे जनावारांप्रमाणे कोंबुन बेकायदेशीर वाहतूक अगदी उघडपणे सुरु असते. सरळसरळ लुट. पोलिसांनी नेहमी प्रमाणेच डोळ्यावर गेंड्याचे कातडे ओढुन दुर्लक्ष केलेले. कदाचीत हे असे काय चालत असावे हे त्यांच्या खिजगणतीतच नसावे.

या प्रवाशांमधे , एकट्या, दुकट्या प्रवास करणाऱ्या मुली देखील होत्या. त्या देखील नाईलाजास्तव या धोकादायक, बेभरवश्याच्या, गैरकानुनी प्रवासात सामील होत होत्या. कारण एकच. प्रवास करण्यासाठी आवश्यक असलेल्या अधिकॄत वाहनांची वानवा. मुंबई कडुन येणाऱ्या शिवनेरी, महाबस, सेमी लक्झरी बसेस तेथुनच भरभरुन येतात.

त्यात परत मुंबई-पुणॆ किंवा पुणे मुंबई अधिकॄत टॅक्सी फक्त दादर वरुनच सुटतात.

या मार्गावर रोज सुमारे २०,००० ते २५,००० प्रवासी प्रवास करत असतात. आपला व्यवसाय वाढवण्याची ही येवढी मोठी संधी असतांना देखील राज्य परीवाहन मंडळ, मुंबई-पुणॆ किंवा पुणे मुंबई अधिकॄत टॅक्सी या संस्था झोपलेल्या असाव्यात.

गरज आहे ती वाशी येथे यांची स्थानके असण्याची. वाशी वरुन बस. टॅक्सी सुरु करण्याची. आपल्या सेवेअभावी आपल्या ग्राहकांचे हाल होतात ही जाणीव करुन घेण्याची.

स्वयपाकघरातील गॅस सिलिंडर

स्वयपाकघरातील गॅस सिलिंडरचा वापर डोळस पणे करावा. शेगडी बंद करताना प्रथम सिलिंडरचा व्हॉल्व्ह आणि नंतर शेगडीचा व्हॉल्व्ह बंद करावा. रात्री झोपतांना तर सिलिंडरचा व्हॉल्व्ह बंद करायलाच हवा, गॅस रबर ट्यब आय.एस.आय. मार्कचीच वापरा. सिलिंडर नेहमी उभा ठेवा. गॅस शेगडी त्यापासुन दुर उंच जागी असावी.

सिलिंडरचा स्फोट झाल्यास त्याची ही अशी अवस्था होते.

सौजन्य - अग्नीशामक दल, पुणे.

तुम्ही किती रोडावलात ?

अभय बंग आपल्या पुस्तकात लिहितात की " जेव्हा लोक म्हणायला लागतात की तुम्ही किती रोडावलात , काय बरबीर वाटत नाहीय का ? तेव्हा समजा तुमची तब्बेत सुधारलीय। "

मला लोक म्हणायला लागली आहेत " काय झाले काय तुम्हाला ? " प्रकृति बरी आहे ना ?

पण अस का ?

काल पुणे-मुंबई प्रवासात, ट्रेन मधे एक कॉलेज मधला जानी, जिगरी दोस्त भेटला. खुप खुप कालावधीनंतर. मला बघुन तो बाहेर आला. स्वःत होवुन तो पुढे आल्या मुळेच मी त्याचा ओळखु शकलो, ते पण स्मरणशक्तीला ताण दिल्या नंतर, पण तेही महत्वाचे नाही. ऐवढ्या वर्षाच्या अंतराने भेटल्या नंतर खर म्हणजे खुप बोलायला पाहीजे, दिलखुलास गप्पा झाल्या पाहीजेत. आनंद झाला पाहीजे.

पण.

पण माझ्या कडे त्याच्याबरोबर बोलण्यासाठी काहीच नव्हत. फक्त त्याची व आमच्या ग्रुप मधल्यांची चौकशी, हा कसा आहे ? तो काय करतो . ते ही दोन चार आठवलेल्यां नावांची, बस्स संभाषण संपले. मग आपली गाडी उगाचाच ओढायची म्हणुन काही बाही बोलत रहायचे.

हे असे का होते ?

त्या आधी बाजुला बसलेल्या जोडप्याने जळव जळव जळवले. लांबच्या सफरीचे त्यांचे बेत सुरु होते. आम्हाला केव्हा जायला मिळणार आहे कोण जाणे ! रजा असते तेव्हा पैसे नसतात, पैसे असतात तेव्हा रजा नसते आणी दोन्ही असते तेव्हा जायला मिळत नाही. आधीच एकट्याने परत मुंबईस परतायचे म्हणजे बोयरींग असते, हा परतण्याचा दिवस उजाडुच नये असे दिवस भर वाटत रहाते , मग दिवसभर वेळ जाता जात नाही. त्यात हा वैताग.

आता प्रतिक्षा शुक्रवारची. प्रियजनांच्या भेटीगाढी होण्याची

द पॉवर ऑफ बॉगर्स

सद्ध्या आमच्या घरात जुगलबंदी चालु आहे. नवरा बायकोत. एकच ध्यास घेतलेल्यांमधे, वजन कमी करुन शारिरीक व मानसीक दॄष्टा एकमद तंदुरुस्त व्हायचे.

९२,८६,२,५,३,८६,८३ , माझे वजन २ किलो कमी झाले, माझे ४ किलो नी. धाकधानीधीन.

चालण्याचा कंटाळा करणारे आम्ही रोजच्या रोज चांगलेच चालायला लागलो आहे, हाणहाण हाणणारे आम्ही खवय्ये आता तोंडावर ताबा ठेवु लागलो आहोत.

या परिवर्तनाचे सारे श्रेय जाते ते दोन बॉगल्सना.

वैशाली (http://lopamudraa.blogspot.com/) व संगीता (http://kasakaay.blogspot.com/) .

वाढत्या वजना बरोबर येणाऱ्या साऱ्या व्याधी सतवत तर होत्याच, काही तरी करायच इच्छा होती पण मुहुर्त सापडत नव्हता.

ती ठिणगी टाकण्याचे काम, मशाल पेटवण्याचे काम केले वैशालीनी. व या मार्गावरुन चालायचे कसे त्या साठी कोणत्या डायटची साथ घेयची याचे मार्गदर्शन केले संगीताने आपल्या बॉग च्या माध्यमातुन. व्हीगन डायट किंबहुना या जीवनशैली बद्दल मोलाची माहीती पुरवुन, वेळोवेळी प्रोत्साहन देवुन.

याची सुरवात झाली ती माझ्या ’मुंबई मॅरेथोन’ या पोष्ट वरुन, ज्यात मी लिहीले होते की "काकाच्या ’लिटील प्रिंन्सेस’ नी आज खुप धम्माल केली. काश आज तीचा काका व काकी फिट्ट असते तर.?"

या वर वैशालींनी विचारले की तुम्ही असे का म्हणता ? मग त्यांनी अनिल अंबानी च्या फिटनेस वर आपल्या बॉग वर लेख लिहीला.

आणि अश्या रीतीने एका प्रवासाची सुरवात झाली.

धन्यवाद वैशाली व संगीता.

बेस्ट

वाहतुकीच्या नियमांचे पालन , स्वःताच्या व पादचाऱ्यांच्या, व इतर वाहनचालकांच्या सुरक्षीततेसाठी करावा या संबधीची कार्यशाळा बेस्ट च्या संचालकांनी घ्यायला हवी, लाल सिग्नल मोडणॆ, वेगाने बस चालवणे हे तर आता सर्रास व्हायला लागलय.

मराठीतुन लिहीणॆ

आज याची ओळख झाली - या वर http://ssandesh.blogspot.com/

paahijen.com/scratchpad

आवडले.

कोण होतास तु काय झालास तु ?

कोणे एके काळी येथे महानगरपालिकेनी प्लॅस्टीकच्या कचराकुंड्या बसवल्या होत्या, फारच थोडया दिवसात काप गेली भोके राहीली ची गत झाली.

शेवटी हा सारा वाया गैलेला पैसा आपलाच, आपण भरलेल्या कराच्या रुपाचा.

चैत्र पालवी

घराजवळील कैलासपती व कार्यालयाजवळील तामण केव्हा बहारला कळलच नाही.

आदित्य खांडवे - ट्रिनीटी क्लब, मुगभाट, गिरगाव

यंदाचा गुढी पाडवा मला भलताच महागात पडलाय. घरात चक्क प्रवेशबंदी चा हुकुम पुकारण्यात आला आहे. माझ्या दॄष्टीकोनातुन जरी मी नव्या वर्षाची सुरवात चांगली केली , हा दिवस सत्कारणी लावला असला तरी, धर्मपत्नीच्या मते मी फुकट गेलेली केस आहे. युसलेस माणुस आहे.

सक्काळी सक्काळी गेला गावाच्या उठाठेव्या करायला ,सण नाही वार नाही , घरात बसायचे नाव नाही.

आता शोभा यात्रा काय रोजरोज असतात ? त्यात परत नेमके याच दिवशी पार चांगले कार्यक्रम होते त्याला मी काय करु शकतो ?

सकाळी नेहरु सेंटर मधे ऒडीसी नॄत्याचा फार देखणा कार्यक्रम झाला. मग त्याच्या नंतर चित्रकलेची प्रदर्शने, डोळ्याचे पारणॆ फिटले. मग कान म्हणायला लागले "आम्हाला पण तॄप्त कर ना ! " आता त्यांचे चोचले पुरवायला श्री. आदित्य खांडवे यांचे गायन ऐकायला "ट्रिनीटी क्लब, मुगभाट, गिरगाव " मधे जाणॆ क्रमप्राप्त होते. काय मारवा रंगलाय म्हणुन सांगु.

ही तरुण पिढी खुप गुणी आहे. अलीकडे मी महान, थोर आणी जेष्टांचे गाणॆ ऐकणे जवळ जवळ बंदच केले आहे.

मग काय ऐन गुढी पाडव्याच्या दिवशी दिवाळीच्या पाडव्यात फुटतात तसे फटाके व ऍटम बॉंब.

That's too bad. HKG,


आणी माझ्या हातुन नकळत पण कुणी दुखवले जावु नये असे मला वाटत असते.

रस्ते व गटाराची झाकणे

आपल्या कडे रस्ताची पातळी व या गटारांची, त्यांच्या झाकणांची पातळी समांतर करण्याचे शास्त्र बहुतेक विकासीत झालेले नसावे. या खड्यात दोन चाकी वहानांनी प्रवेश करावा, चालकानी पाठीला हिसका बसुन घ्यावा, चारचाकी वहान चालकांनी हादरा जाणुन घ्यावा व पादचाऱ्यांनी लक्ष न दिल्यास पाय मुरगळुन घ्यावा.

हार्मनी शो

उन्हाळ्याची चाहुल

पण सावधान, लालेलाल, लाल कलींगडाचा हा रंग नैसर्गीक असेलच असे नाही. कॄत्रीम रंग त्या मधे इंजेक्शन द्वारे टाकला जातो. तेव्हा सांभाळुन.

एक तुतारी द्या मज आणुन फुंकीन मी ती स्वप्राणाने

बाल शिवाजी

हिरवळ व प्लास्टीकची पाण्याची बाटली,

येवढ्या देखण्या हिरवळीवर बेदरकारपणे अशी प्लास्टीकची पाण्याची बाटली टाकुन जाण्यास मन कसे करवते ?

पेवर बॉक - एक नवे कुरण ????

गल्लांमधल्या डांबरी रस्तांवर हे नित्कॄष्ट दर्ज्याचे पेवर बॉग लावण्या मागचा उदेश काय असावा हे मला उमजेनासे झाले आहे. ज्या ठिकाणी रस्तांखाली कामे करण्यासाठी वारंवार खोदावे लागतात, त्या रस्तांवर हे बसवले तर गोष्ट वेगळी. हे बॉकस बाजुला करा, रस्ता खाली काम करा, परत बसवा. वारंवार डांबरीकरण करण्याचे पैसे वाचतात.

प्रामाणीक करदात्यांनी भरलेल्या करांच्या पैश्याची ही उधळपट्टी आहे असे मला वाटते. या ऐवजी जर खासदार निधी, आमदा, नगरसेवक निधी च्या पैश्यातुन दक्षिण मुंबई मधल्या घरगल्यांच्या दुरुस्तींची कामं केल्यास नागरीकांचे जिवन काहीप्रमाणात का होईना , सुसह्य होईल.

पण ???

ओडिसी नॄत्य

संस्मरणम

ओडिसी गुरु पद्मभुषण केलुचरण महापात्र यांच्या चौथ्या पुण्यतिथीचा स्मरणोत्सव नेहरु सेंटर मधे सुरु आहे. आज शिष्यांच्या शिष्यांनी नॄत्य सादर केले. उद्या ६.३०० वाजता झेलम परांजपे, शुभदा, देवी बसू, दक्षा मश्रूवाला या नॄत्यंगना ओडिसीतील पारंपारीक निर्मीती सादर करणार आहेत.