UNKE DUSHMAN HAI BAHUT AADMI AACHA HOGA

विक्रम , वेताळ आणि मुंबईच्या रस्तावरचे खड्डॆ.

2011-07-31T20:42:00.000+05:30

विक्रम , वेताळ आणि मुंबईच्या रस्तावरचे खड्डॆ.

आज प्रथमच वेताळ हतबल झाला.

त्याचे असे झाले.

पावसाळ्यातील मुंबई नगरीची दशा विक्रमाला सांगुन झाली.

शेवटी वेताळ म्हणाला "माझ्या प्रश्नाचे उत्तर दे, नाही गप्प राहिलास तर आज तुज्या डोक्याऐवजी तुझ्या रथाच्या चाकांच्या ठिकऱ्या ठिकऱ्या उडतील.

" सांग मला , मुंबईतल्या प्रत्येक रस्तावर २३८८ खड्डॆ पडले असतांना मनपा आयुक्‍तांनी सर्व १०३८ रस्तावर एकुण २३८८ खड्डॆ पडले आहेत असे का सांगितले असावे ? त्यांच्या समजुतीचा कोठे घोटाळा झाला असावा ? का त्यांना चुकीची माहीती पुरवली गेली असेल ? सांग नाहीतर तुझ्या रथाची चाके !"

विक्रम म्हणाला " बा वेताळा कशाला भय दाखवतोस ? मी काही आज तुला घाबरणार नाहीयं, आधीच माझा रथ या मुंबईतल्या रस्तांवर चालुन चालुन (धावुन नव्हे ) खिळखिळा झाला आहे, त्याचे प्रत्येक भाग न भाग ढिले झालेले आहेत, आता आणखी काय व्हायचं बाकी राहीले आहे ? "

विक्रमा तु बोललास आणि मी हा चाललो उडुन.

इडली आणि मी

2011-07-25T09:31:00.000+05:30

खंडळ्याचे एक हॉटेल, नुकतेच सुरु झालेले ( त्या काळी ) . आतमधे अभिमानाने मिरवणारी पाटी " ह्या हॉटेलचे मालक येथे जेवतात "

काळ आत्ताचा.

राजाभाऊंनी मनोर नाक्याजवळच्या एका हॉटॆलात इडली खाल्ली, खाल्ली की अर्धी टाकुन दिली ?

येथे इडली बनवणाऱ्यांना कोणीतरी " वैशाली " मधे इडली खायला घेवुन जा रे.

लक्ष एकच

2011-07-24T21:15:00.000+05:30

साथसोबत चुकलेली.

2011-07-23T21:49:00.000+05:30

आता पोळा उसळ खायची सोडुन पोळ्याबरोबर कुर्मा मागवल्यावर काय होणार ? नेहमीनेहमीच तेच तेच काय करुन केलेला प्रयोग असफल झाला. त्यात कुर्म्याचा चव, राजाभाऊंच्या आवडीच्या कुर्म्याची चव साफ म्हणजे साफ बदललेली. सर्वच गोड गोड झाले. कुर्मा बरोबर पुरी न मागवुन घोटाळा झालेला.

आस्वाद. दादर.

काही दिवस असतात खरे असे.

सारे काही अनलिमिटेड सांबार व चटणी साठी

2011-07-23T21:42:00.000+05:30

"वाईट, एकदम वाईट."

राजाभाऊ म्हणाले.

"बंडल अगदी बंडल "

राजाभाऊंची बायको म्हणाली.

लग्नानंतर प्रथमच तिला आपल्या नवऱ्याचे म्हणणे पटले असावे.

"मी काय मागवले असेल ? ओळख पाहु "

राजाभाऊंनी विचारले.

"रवाडोसा, ऑनीयन रवा डोसा, मागवशील व नंतर खाता खाता नावंही ठेवशील "

जेथे आपणच अजुन स्वःताला ओळखलेले नसते तेथे या बायका कसंकाय आपल्या नवऱ्याला चांगलेच जाणुन असतात ?

बायकोचे न ऐकल्याचा हा सारा परिणाम. रात्रीचे जेवण जेवायला तिला जायचे होते ठाकुरद्वारी तांबेंकडॆ. पण गिरगावात गाडी उभी करण्यासाठी जागा शोधण्याची शारीरीक व मानसीक तयारी नसल्यामुळे गाडी वळली " स्टेटस " कडॆ, केवळ येथे मिळणाऱ्या अमर्यादीत सांबार व चटणीसाठी. मग तुम्ही त्या सोबत काहीही खा ना, ते तर दुय्यम.

ऑनीयन रवाडोसा समोर आला, ऑनीयन उत्तपा समोर आला. रंगरुप पाहुनच आता आपल्यापुढे काय ताट वाढुन ठेवलेले आहे ह्याची कल्पना आली. ना रंग ना रुप, ना चव ना ढव. आतमधे कच्चा.

आता आपलाच अट्टाहास असल्यामुळे राजाभाऊंना आपल्या बायकोवर चिडण्यासाठी काहीही सबब मिळाली नाही.

खाण्याचा निष्पळ प्रयत्न, दोघांनीही अर्धवट सोडलेला.

पुर्वीसारखे "स्टेटस " एकंदरीत राहीलेले नाही. हा अनुभव पुर्वीही आलेला. अनुभवाने शहाणे होणे नाही.

तरी बरे संध्याकाळी ते दादरला आस्वाद मधे गेले होते. अगदीच उपाशी पोटी रहायला लागले नाही.

सांगितलं ना एकदा मी हात लावणार नाही

2011-07-17T20:28:00.000+05:30

द बे लीफ - हॉलीडॆ इन , पुणे

2011-07-17T19:13:00.023+05:30

आपल्या निश्चयाच्या भिंती कधी तरी ढासळणार , संयमाचे बुरुज एकएक करत कोसळत रहाणार , आणि ते ही कोठे याची राजेशभाईंना चांगलीच कल्पना होती. पण त्याच्यासाठी ते कोणता बहाणा करतील, कोणते कारण शोधतील याची कल्पना तिला नव्हती.

"एकच घास , फक्‍त एकच "

आठवडाभर केलेले डायटींग . केवळ वजन कमी करण्यासाठीचे. आणि वाढलेले वजन परत पुर्वपदावर आणण्यासाठीचा एक कमकुवत (आपलं म्हणायला ) क्षण.

एखाद्या दुकानात, हॉटेलमधे, एकाद्या जागी आपण परत परत का जात रहातो याचे एक कारण म्हणजे त्या ठिकाणच्या कर्मचारीवर्गांनी घेतलेल्या आपल्या अस्तित्वाची दखल, दुसऱ्यांदा जेव्हा तुम्ही जेव्हा जातात तेव्हा त्यांनी तुम्ही येथे आधीही येवुन गेल्याची ठेवलेली आठवण , एक ओळखीचे स्मित हास्य व तुम्हाला दिलेली चांगली वागणुक.

अगदी याच याच कारणासाठी हॉलीडे इन मधल्या "द बे लीफ " च्या प्रेमात राजेशभाई न पडतील तर नवलच.

एक तर या ठिकाणी असलेला सर्वोत्तम बुफे त्यांना नेहमीच साद घालत आलेला त्यात परत मुंबईला परततांना वाटेवरचेच हे ठिकाण. एकदम सोईचे. सर्वोत्तम अंतर्गत सजावट, पुलसाईड ला असलेले रेस्टॉरंट. खुप मोठा स्प्रेड.

पुण्यानी राजाभाऊंना स्पॉईल केले आहे हे मात्र अगदी खरं.

आज जेवणात गुजरात्यांचे फरसाण,ढोकळा, भाकरवडी, इ.इ. देखिल होते. जे टाळले गेले.

आज त्यांना आपल्याकडॆ आलेल्या वडलांचे निम्मित्त मिळाले, पुढच्या वेळी ते कोणता बहाणा करतील ?

एक घास भटाचा फिश करी राईस मधे

2011-07-17T18:57:00.001+05:30

आशिष चांदोरकरांनी लिहावे (पुणॆ टाइम्स, १६ जुलै ) आणि राजाभाऊंने त्याचे ऐकुन हॉटेल बाहेर रांग लावावी. ( या आशिष चांदोरकरांना आवरा आता तरी कोणी ).

"एक घास भटाचा "

"फिश करी राईस मधे ".

खरं सांगायचे म्हणजे राजाभाऊंना "मासे" हा शब्द वाचल्यानंतर पुढे काहीही वाचण्याची गरजच नव्हती, जे आपण खात नाही त्याबद्दल वाचावे तरी कशासाठी ?

पण एक तर लेख आशिष चांदोरकरांनी लिहीलेला. त्यात परत त्या लेखात सुधीर भटांचे आलेले नाव व सर्वात मोठी गोष्ट कोणती असेल तर मत्स्याहार प्रिय असणारे त्यांचे वडील पुण्यात रहायला आलेले. ( मुलगा शाकाहारी असल्यानंतर मासांहार करणाऱ्यांची मुस्कटदाबी होत असेल हे त्याचे तेच जाणो. घरी काही हे असले काही भलते सलते खायला आणले जात नाही आणि बाहेर जावुन खाताही येत नाही.)

मग राजेशभाईंनी आजचे सकाळचे जेवण जेवण्यासाठी "फिश करी राईस " मधे जाण्याचे ठरवले.

आता पर्यंत जेथे मासे मिळतात त्या खाद्यगृहात ते जाणे टाळत आलेले आहेत. कारण एकच. येथे येणारा एक प्रकारचा विशिष्ट वास. आत प्रवेश करतांना दोनचार सेकंद तो जाणवला खरा पण आत बसल्यानंतर मात्र अजिबात तो जाणवला नाही. मग संदेश भट यांच्या ह्या हॉटॆल मधले स्वयपाकघर पाहीले आणि मग आता आपल्याला येथे खाण्यास हरकत नाही असे राजाभाऊंना वाटले. अत्यंत स्वच्छ, निटनेटके, टापटिप. हॉटॆलमधले वातावरणही प्रसन्न वाटले, काय हवे काय नको याची विचारपुस करायला स्वःत संदेश प्रत्येक टेबलाकडॆ जात होते.

आता जेवणाबद्दल काय बोलणे. आशिष चांदोरकरांनी त्या चविष्ट भोजनाबद्दल एवढे भरभरुन लिहिले आहे की त्यानंतर कोणी लिहु नये.

जेवणाची सुरवात झाली ती कोकम कढींनी. मग समोर आली ती शाकाहारी थाळी (रु.१००)

मऊसुत तांदळाच्या भाकरीचा पहिला घास. लाल माठाची भाजी (हिच भाजी जर का घरी बनवुन राजेशभाईंना खायला घातली असती तर सात पिढ्यांच्या उल्लेखाशिवाय तिच्या पदरी काहीही पडले नसते ), कोबीची भाजी, डाळींब्या, डाळ भात, हिरवी चटणी, लाल चटणी आणि सोलकढी.

पापलेट फ्राय, बांगडा मसाला व कोलंबी करी , बऱ्यापैकी मोठाल्या कोळंब्या, आख्खे लहानसे पापलेट. तांदळाच्या भाकऱ्या (रु. २५०. ही किंमत जरा जास्त वाटली )

शेवटी मग आता चांदोरकर म्हणताहेत तर पिऊन बघुया करत रिचवली एक वाटी "जिरामिरा कढी ".

ता.क. ह्या हॉटेलचा पत्ता म.टा. मधे जरासा चुकला आहे. हे हॉटेल कन्याशाळेच्या शेजारी आहे खरे पण कन्याशाळा कुमठेकर रस्तावर नाही, ती नारायण पेठेत आहे.

डोक्याला हात लावुन कधी बसु नये

2011-07-12T23:03:00.000+05:30

वडीलधारी माणसं सांगतात ते काही अगदीच खोटे नाही.
डोक्याला हात लावुन कधी बसु नये.

" गाडी साईडला घ्या "

पाठुन बाईकवर दोन वाहतुक हवालदार. एका सेकंदात मेंदुत स्कॅनींग चालु. नक्की कशाला हे बाजुला गाडी घ्यायला सांगताहेत ? आणि ह्यांना पटवण्यासाठी काय करावे ?

राजाभाऊ तुम्ही सिग्नल मोडलात ? लेनची शिस्त मोडलीत ?
नाही .
सिटबेल्ट लावला आहे ना ?
हो.

आता कोणते कलम लावतील हे ?

"गुड इव्हनिंग सर "

राजाभाऊंनी एक जोरात चिमटा घेतला. मुंगीने तर मेरु पर्वत गिळला नाही ना ?
चक्क "गुड इव्हनिंग सर ".

"गुड इव्हनिंग, "गुड इव्हनिंग साहेब "
"साहेब माझे काय चुकले काय ? "
मग तशाच मधाळ स्वरात राजाभाऊंनी विचारले.

दोघांचाही सौजन्य सप्ताह सुरु. डोक्यावर बर्फ आणि तोंडात बर्फी.

"साहेब तुम्ही गाडी चालवतांना मोबाईल वर बोलत होतात. "

" माफ करा हं आपला काहीतरी गैरसमज झालेला दिसतोय "

"सर आपण कानाला हात लावुन बसला होतात "

(आता कानाला हात लावणे हा पण गुन्हा ? )

"साहेब कानाला नव्हे डोक्याला. डोके चेपत होतो, काल रात्रीपासुन खुप दुखतयं ’ आणि हा बघा मोबाईल , ब्यागेखाली आहे "

’सर माफ करा हं, आमचं चुकत असेल, ( मध रे मध ) आपला मोबाईल चेक करु शकतो काय ? "

जरुर साहेब जरुर चेक करा ( मधात साखर ). मग दोन चार बटने दाबली गेली.

"हा घ्या तुमचा मोबाईल. तसदीबद्द्ल क्षमा असावी "

"साहेब होतो असा गैरसमज केव्हा केव्हा "

म्हणुन म्हणतो "डोक्याला हात लावुन कधी बसु नये "

खरं सांगायचे म्हणजे वाहतुक पोलीसांच्या अनपेक्षित सौजन्यपुर्ण वागणुकीने धक्काच बसला.
पावसापाण्यात, उन्हातानात , प्रचंड, महाप्रचंड प्रदुषणाच्या विळख्यात हे सारे काम करत असतात.

जावु तेथे खावु - प्रतिपंढरपुरच्या वाटॆवर

2011-07-10T22:24:00.000+05:30

वेध लागायला लागले गणराया तुझ्या आगमनाचे

2011-07-10T22:22:00.002+05:30

ज्वालामुखी, रामा नायक आणि जित्याची खोड मेल्याशिवाय

2011-07-10T22:16:00.000+05:30

काय गरज होती राजाभाऊंना आपल्या बायकोला भडकवण्याची.

दोन दिवस लेक्चर दे दे दिले.

नवऱ्याचे वजन शंभरी पार करुन पुढे घोडदौड करु लागले आहे ते लक्षात घेता सकाळी घरी राजाभाऊंना तिने श्रीखंडपुरी (श्रीखंड आणि ते देखिल "आदर्श" चे ) जरासुद्धा चाखुन दिली नाही. कंट्रोल म्हणजे कंट्रोल.

पण राजाभाऊ.

संध्याकाळी त्यांनी जरा बायको कडे थोडीशी सुट मागितली.

"चल माटुंग्याला खायला जावु "

तिला वाटले नीर डोसा हा खाईल. तेवढे चालेल. पण. राजाभाऊंच्या मनात वेगळेच होते.

रामा नायक कडॆ रविवारी पोळ्या नसतात फक्त पुऱ्या असतात हे त्यांना चांगले ठावुक असतांना देखिल ते तिला घेवुन रामा नायक कडॆ जबरदस्तीने , तिची इच्छा नसतांना पण घेवुन गेले.

पुऱ्या नको खावुस या सांगण्याकडॆ दुर्लक्ष करुन त्यांनी तिच्या संतापाला बाहेर पडायला जागा करुन दिली.

कुछ तो शरम करो, राजाभाऊ, कुछ तो सोचो.

दह्याची वाटी व ताकाचा ग्लास समोर आणुन ठेवणे हा एक संकेत जेवण वाढणाऱ्यासाठी. ह्यांच्या कडुन कुपन गोळा केले आहे. ह्यांना ताट वाढायला हरकत नाही.

तिला वाटलं असेल आपला नवरा फक्त सांबारभात, रसमभात, दहीभात , डाळ भातात समाधान मानेल , निदान आज पासुन तरी.

आपल्या नवऱ्याचे गुण कसे आहेत हे ठावुक असतांना देखिल काहीसे भाबडेपण.

आणि मग पुरी फुगली.

ताटात पण आणि .....................

मग राजाभाऊंने घाबरुन " पायसम " खाण्याचे टाळले.

सह्याद्रीच्या कुशीत

2011-07-10T18:11:00.000+05:30

आयुष्याची अखेर

2011-07-10T18:04:00.000+05:30

गोव्यात

2011-07-10T18:02:00.002+05:30

गोवा व पाव

2011-07-10T18:01:00.000+05:30

गोव्यामधे सर्वात जास्त गोष्ट एन्जॉय केली असेल तर तेथले "पाव"

अस्सा बंगला असावा

2011-07-10T17:57:00.000+05:30

जेवणाची तयारी

2011-07-10T17:56:00.000+05:30

मत्सर वाटतोय.

2011-07-09T19:30:00.000+05:30

मोक्ष

2011-07-09T19:16:00.005+05:30

भांजे , चल आज तुझा वाढदिवस साजरा करु. मग मामाभाचे "मोक्ष " मधे जेवायला गेले.

"मोक्ष ". एक जेवणासाठी चांगली जागा, विक्रोळीच्या होम टाऊन मधे खरेदीला जावे आणि मनोसक्त खरेदी झाल्यावर मनपसंद जेवण जेवावे.

जुने झरझर नव्याला वाट करुन देतयं

2011-07-09T19:02:00.002+05:30

पारंब्यांचे जग

2011-07-09T18:59:00.001+05:30

नभ मेघांनी आक्रमीले

2011-07-09T09:47:00.002+05:30

आमी बी चाललोय वारीला

2011-07-09T09:41:00.002+05:30

सभी रोगोंका एक ही डॉक्टर

2011-07-09T09:21:00.001+05:30

पण मी काय म्हणतो, माणसाने किती गोड असावे , बिमारी नसतांना देखिल यांच्या कडुन औषध घ्यावेसे वाटावे ?

आम्ही वारकरी

2011-07-09T09:01:00.001+05:30

पोळा उसळ आणि आस्वाद.

2011-07-07T23:36:00.000+05:30

आस्वादनी आपल्या दाराच्या वरती "पुनरागमनायच " काय लिहीले आणि राजाभाऊंनी तेथे वारंवार जायला सबब काय मिळाली.

योको सिझलर्स की आस्वाद मधे पोळा उसळ या मधे निवड अर्थात पोळा उसळीचीच झाली हे सांगायला नको. आणि सोबत नारळाचे दुध.

ते लाभे या झोपडीत माझ्या

2011-07-06T23:23:00.000+05:30

या फोटोवर एक अप्रतिम कविता लिहुन पाठवली आहे ते

Ugich Konitari has left a new comment on your post "ते लाभे या झोपडीत माझ्या":

थंडगार वातानुकुलीत गाडीत
गियर बदलत
पावसाळी खड्यातून
बाहेर पडून
आसमांतले धुके बघत
हिरवाइत बुडून
मैलोमइल हिंडून
ते चहाच्या शोधात असतात .....
आणि
रोजच
वातानुकुलीत डोंगरातून
लाल बस ने शाळेतून घरी येउन
एका पक्क्या घरामागे
म्हशीची धार काढून
टप टप गळणार्या झोपडीत
चुलीशी बसलेल्या आपल्या आईला
नेउन देउन
सगळ्यान बरोबर चहाची वाट बघणारी
हि दरवाज्यातील चंद्रमुखी .....

बापदे्व व पिकॉक बे

2011-07-06T17:50:00.001+05:30

बापदेव - एक मस्त घाट.
पुण्याच्या अगदी म्हणजे अगदी जवळ.
मस्त पावसाळी माहोल. आल्हाददायक, चित्तवृत्ती प्रफुल्लीत करुन सोडणार्रे वातावरण. हवेमधे भरुन राहिलेला गारवा आणि जेथे पहावे तेथे फक्त हिरव्या रंगाचे गालीचे.

रस्ताचे नुतनीकरण नुकतेच झालेले. गुळगुळीत मस्कासारखा रस्ता.
खाली पसरलेले पुणे वरती घाटावर आपण. मजा आली लॉंग ड्रायव्हींगला.
सोबत ती. पण म्यान केलेला कॅमेरा. उगीच भिजुन हा तरी खराब व्हायला नको करत.

आपल्या घराजवळ एवढा मस्त रस्ता आहे पिकॉक बे व त्या पुढचा आणि राजाभाऊ तुम्हाला तो ठावुक नसावा ?
परतण्याची घाई नसती तर आणखीन पुढे जाण्याचा बेत होता.
आता जरा चांगला पाऊस होवु द्या, गाडी ह्या दिशेने वळवलीच समजायचे.

टॉपलेस

2011-07-05T15:38:00.001+05:30

वांद्रेच्या रस्तावर एक फेरफटका

2011-07-05T09:25:00.000+05:30

मस्त पावसाळी माहोल. ताम्हीणीतुन एक रस्ता लोणावळ्याजवळील भांबुर्डॆला जातो . म्हटंल चला मुंबईला जातांना हा मस्त रस्ता धरु.

वांद्रेपर्यंत या रस्ताचे उत्तम डांबरीकरण झालेले आहे. पण त्यापुढचा १२ कि.मी. रस्ता म्हणावा तसा बरोबर झालेला नाही, कामं चालु आहेत. तसा अर्धाकच्चा आहे. या रस्तावरुन मोटरसायकल वरुन जाणारे भेटले.

एकदोन कि.मी. पुढे खाडखुड करत पुढे गेल्यानंतर मग राजाभाऊ मागे फिरले.
सुसाळे तसेच अंधारबनात जाण्याचा मार्ग बहुदा याच रस्तावर आहे.

बटाटा भजी, गरमागरम बटाटा भजी आणि शिवाजी पार्क

2011-07-04T22:57:00.002+05:30

शिवाजी पार्क मैदानाला फेरी, फेऱ्या मारतांना राजाभाऊंनी ठामपणॆ ठरवले.

चालतांना अजिबात इकडेतिकडे, आजुबाजुला पहायचे नाही. डोळॆ , मान अजिबात जरासुद्धा वळवायची नाही. घोड्याला जशी झापडं बांधतात अगदी तशीच बांधल्यागत नजर समोर ठेवुन नाकासमोर सरळ चालायचे. लक्ष म्हणुन विचलीत होवुन द्यायचे नाही.

पण.

"एक भजी पाव द्या."

समाधान नाही. पावामुळॆ बटाटाभज्याची, गरमागरम बटाटाभज्याची चव कळली नाही की काय ?

"अजुन एक प्लेट भजी द्या. पाव नको. "

मस्त आहेत, आवडली. अगदी छानच.

"मालक, भजी आवडली. खुप आवडली , एखादी आणखीन प्लेट खायला हरकत नाही "

राजाभाऊ, राजाभाऊ थांबा की आता, आवडली म्हणुन काय तीन तीन प्लेट. एकीकडॆ शंभराला धडक्या देवु पहाणाऱ्या वजनाला काबुत आणण्यासाठी चालायचा प्रयत्न करावा व चालताचालता अचानक थबकुन मान बाजुला वळवुन, तिरके डोळे करुन हळुच मनाला फसवत भजी हाणावीत ?

महाराष्ट्र कबड्डी महासंघाच्या इमारतीच्या बगलमधे मैदानात उघड्यावर एक छोटेसे बटाटावडा, बटाटाभजी इ.इ. खाण्यासाठी एक जागा आहे.

वारी - माउली सारी तुझी कृपा

2011-07-03T23:25:00.000+05:30

दमली गं ताई माझी

2011-07-03T23:17:00.002+05:30

खारुताई खारुताई तु कुठे चाललीस ?

2011-07-03T23:16:00.000+05:30

खरचं कमाल आहे. कसं काय जमते यांना ?

2011-06-29T22:18:00.000+05:30

का पण का ?

2011-06-29T22:16:00.000+05:30

राजाभाऊ तुम्ही एक गोष्ट प्रामाणिकपणॆ सांगा तेवढेच एक कारण होते की आणखीन काही ज्या मुळॆ तुम्ही जेवायचे टाळलेत ?

संत म्हणती क्षण मोहाचा टाळा

2011-06-29T21:47:00.001+05:30

मोह फार वाईट .
फारच वाईट.
आता वारकऱ्यांच्यासाठी बनवलेली ही अशी चमचमीत, रस्सेदार भाजी पाहिल्यावर ती एखाद्याचा विश्वामित्रच होणे स्वाभाविकच.
त्यात परत सेवाभावी वृतीने वारकऱ्यांची भोजनाची व्यवस्था करणाऱ्यांचा आग्रह. थोडेसे तरी जेवा.

पण

भरल्यापोटी घरी परतल्यावर ज्या काही शिव्यागाळी खायला लागल्या असत्या त्या ध्यानी घेता राजाभाऊंनी मनी निग्रह करुन स्वतःला या पासुन दुर ठेवले.

बायकोने केलाला जंगी बेत. त्याच भावनेने खास राजाभाऊंसाठी.खास वालाची खिचडी, काजुची भाजी.

दिवटेंना भेटले सव्वाशेर

2011-06-26T17:36:00.003+05:30

ओढ असली कसली रे माऊली ?

2011-06-26T17:27:00.000+05:30

वारकरी

2011-06-26T17:16:00.001+05:30

राजाभाऊ निघाले माऊलीच्या दर्शनाला

असतं एकेकाचं नशिब

2011-06-20T23:59:00.001+05:30

मुंबई मधे जन्मलेल्या शेफ फॉईड कार्डोझ यांना America’s much-watched “Top Chef Masters” contest मधे USD 100,000 चे प्रथम पारितोषक मिळाले.

त्यांनी बनवलेला खाद्यपदार्थ होता

"उपमा"

तिने बनवलेला खाद्यपदार्थ होता
"उपमा"
तोच उपमा मस्तपैकी खोबरेबिबरे पेरलेला.

तिलासुद्धा बक्षिस मिळाले.

राजाभाऊंनी आणि तिच्या मुला कडुन.

" तुला कळत कसं नाही ?
तुला दुसरे काय बनवता येत नाही ?
तुला माहिती नाही आम्हाला उपमा आवडत नाही ते ?
जगात एवढ्या डिश असतांना तुला काय फ‍क्‍त उपमाच बनवता येतो ?
दुसरे काय बनवायला शिकवले नाही काय ? इ.इ,इ, "

झक मारले आणि आपण ह्यांच्या साठी नास्ता बनवतो असे नक्कीच तिला वाटले असणार ?

काय चाललय ?

2011-06-15T23:26:00.000+05:30

कोण बरे आणि का बरे ?

2011-06-15T23:08:00.000+05:30

कोण बरे ही सुंदरी ?

आणि का बरे ही अशी लपुन बसली आहे ?

अलिखित - सचिन कुंडलकर

2011-06-14T22:06:00.000+05:30

काही काही वाक्य बराच काळ लक्षात रहातात.

सारे चर्चेचे गुर्‍हाळ जे साध्य करु शकले नसते ते सचिन कुंडलकरांच्या एका वाक्याने साध्य व्हावे आणि गहाण ठेवलेले डोके त्वरीत जागेवर यावे, भुरळ घातले गेलेले डोळे खाडकन उघडावेत.

" भगव्या वेशातील एका करोडपती योगगुरुंकडून देशाच्या अर्थव्यवस्थेच्या सुधारणा आपण समजुन घेणार असू, तर आपल्यात आणि मुल्ला-मौलावींच्या इशाऱ्याने चालणाऱ्या देशांमधे काहीही फरक उरणार नाही "

अतिथी डायनींग हॉल

2011-06-14T18:18:00.000+05:30

केव्हा केव्हा सरकारला कठोर पावले उचलुन आपल्या अस्तिवाची जाणीव करुन द्यायला लागते. अगदी तसचं. केव्हा तरी राजाभाऊंना आपलेही स्वतंत्र अस्तित्व जाणवुन द्यायला लागते, मग सर्वांची पावले मुकाट्याने साधे, घरगुती जेवण जेवायला जाण्यासाठी वळु लागतात.

आणि हे "अतिथी डायनींग हॉल " मधले हे जेवण व त्यातला आमटीभात पाहिल्यावर कोणता मुलगा "मी जेवणार नाही, मी उपाशी राहीलो तरी चालेल " हा बालहट्ट करत राहिल ?

( सरकारनेही ह्या पासुन काही तरी शिकावे. कोणी आमरण उपोषणाला बसला रे बसला की त्याच्यासमोर गरमागरम, वाफाळलेला मऊसुत आमटीभात ठेवावा किंवा ठेवावा वरणभात सोबत गोडयालिंबाच्या लोणच्याची एखादी फोड आणि वरती घरगुती शुद्ध तुपाची धार सोडलेली.

काय कोणाची बिशाद आहे आपल्या हटवादी स्वभावाला चिकटुन रहाण्याची ? )

पुण्यामधे घर होण्याआधी "नंदनवन " मधे रहाणे आणि अतिथीत जेवणे. तेव्हा पटवर्धन हे डायनींग हॉल चालवत असतं. राजाभाऊंच्या बायकोच्या मते तेव्हा जेवणाची मजा काय और होती.

पटवर्धन आत्ता ते कुठे गेले आहेत देव जाणे. त्यांच्या नावाचा बोर्ड अलकासमोरील एका बंद दुकानावर दिसतो खरा.

चालतच राहते, ती चालतच राहते ....

2011-06-14T17:41:00.000+05:30

जेव्हा राजाभाऊंनी हे फोटो काढले तेव्हा त्यांच्या नजर्रसमोर श्री. ४२० मधला नर्गीस व राजकपुरचा पावसातील् सीन होता.

पण तसे झाले नाही.

जेव्हा ही Suranga Date यांनी या फोटोवर रचलेली एक अप्रतिम कविता वाचली तेव्हा जाणवले की या प्रसंगाला आणखीही कंगोरे आहेत-

पायाखाली रखरखीत जमीन ,

काहीतरी उगवल्याचा भास देणारे गवत,
आणि आई पृथ्वी,
निळ्या आभाळाच्या छत्राखाली
थोडा गारवा अनुभवत
संथ पायपीट करते ....
घरातला मिळवता सूर्य
तिला त्याच्या मागे मागे
आणि भोवताली फिरवतो ;
आयुष्यातले ऋतू बदलतात ,
कधी तो तळपतो ,
की कोणाला ग्रहण लागतं,
कधी तो तिचे श्रम ओळखून
ढगामागे तोंड लपवतो ....
पण ती
चालतच राहते, ती चालतच राहते ....

छत्री एकच पण ......................

2011-06-14T10:57:00.000+05:30

कॅफे बे लीफ - हॉलीडे इन - पुणॆ

2011-06-12T20:47:00.000+05:30

आज राजाभाऊंनी सर्वात जास्त कोणती गोष्ट एन्जॉय केली असेल तर ती हे ग्रेट आर्टीस्ट ज्या नजाकतीने बुफेतील साऱ्या डेलीकेट पदार्थांची रचना करताहेत, मांड्णी करताहेत ही, त्यात विशेषता सॅलॅडस व डॆसर्ट्स ह्याची.

ह्या बल्लावाचार्यांची त्या क्षणासाठी तुलना करायचीच झाली तर ती तन्मयतेने चित्र रंगवणारा एखादा चित्रकार किंवा मुर्ती घडवतांना देहभान विसरलेला एखादा शिल्पकार.

हॉलीडॆ इन.

दुपारचे पावणे बारा वाजलेले. अजुन नानाविध खाद्यपदार्थांनी सजलेले, नटलेले बुफे सुरु व्ह्यायला पाऊण तास आहे. ह्याच वेळी नेमके राजाभाऊंचे लक्ष ह्या साऱ्या कलावंतांवर गेले. मग काय त्यांची देहबोली, त्यांच्या हालचाली, त्यांचे निटनेटकेपणा, टापटीपपणा, प्रत्येक डिश नी दिश, प्रत्येक ग्लास लावतांना घेतली गेलेली काळजी. प्रत्येक गोष्टीतले perfection.

आजचे खाल्ले गेलेले खाद्यपदार्थ. (भीमाची कसम , हे सच आहे )

Cream of Asparagus Soup , सोबत नानाविध पाव.

Salads - Roasted Potato with Garlic mayonnaise , Pasta salad, Baby Corn & Tomato Salad , Garden Green Salads. with lot's n lot's of fruits.

Main course -
(Indian ) Makhamali Paneer ( Excellent ) , Dhoodi Channa , Aloo Capsicum. Mushroom Mutter

Western - Cajun Potato Wedges , Baked Corn and peas, Caponate, Herb tossed vegetables

Oriental - Black bean veg,

Staples - Biryani, Hakka Noodles.

Dal - Dal Makhani / Dal Tadka

Desserts - Creme caramel, Creme Brulee, Raising Pudding, Green Tea , Bevarian Cream , Mixed fruit pie, Chocolate cake slice, Fruit tart, Apricot Jelly, Banana Custard, Kiwi Parfait, Banana Mousse , Strawberry Tart, Caramel Cooler.

आता बास करत न खाल्लेले - सेमीया खीर आणि सुजी हलवा.

दर - रु.३५० + कर.

ते तुमच्या वर लक्ष ठेवुन आहेत

2011-06-12T20:20:00.000+05:30

परमेश्वराची कृपा की चमत्कार

2011-06-12T18:02:00.000+05:30

ही अशी माणसे द्रुतगती महामार्गावर अपघातात न सापडुन जिवंत रहातात, सुखरुपपणे इच्छीत स्थळी पोहोचतात हा एक चमत्कारच म्हणायचे.

पावसाळ्याचे दिवस. खंडाळा घाट. डावीकडॆ रस्तावर आलेले दगडधोंडे आणि लाल माती.

कांचन - यवत जवळ

2011-06-12T17:49:00.000+05:30

कांचन.

काय राजाभाऊ अगदी मणी"कांचन"योग जुळुन आला म्हणायचा.

छानसे खाद्यगृह. शाकाहारी. मस्त पावसाळी माहोल, रम्य संध्याकाळ, सुंदर अंतर्गत सजावट, अतिथ्यशील कर्मचारीवर्ग व स्वःत मालक. चविष्ट जेवण. सजवुन समोर आणलेले अन्न.

आतापर्यंत हे नजरेतुन सुटलेच कसे याचा राहुन राहुन विचार. किती वेळा आपण पुणॆ-सोलापुर हमरस्तावर प्रवास केलेला. अगदी भुकेल्या पोटी वहान हाकलेले, हायवेवर कुठे काय चांगले जेवायला मिळणारच नाही हा विचार करत.

भुलेश्वर वरुन परततांना स्नेहींनी हायवेवर एखाद्या धाब्यावर जेवु करत केलेली फर्माईश. राजाभाऊ त्या कल्पनेत फारसे उत्साही नसलेले. जेव्हा का त्यांनी "कांचन" मधे पाऊल ठेवले तेव्हा त्यांचा पुर्वग्रह मावळलेला.

यवत पासुन पुण्याला येतांना हे "कांचन " लागते. अगदी सायंकाळी मुद्दामुन पुण्याहुन येथे जेवायला जाण्यासाठी उत्तम ठिकाण. दुपारी मिळणारी महाराष्ट्रीय भोजनाची थाळी . सायंकाळ पर्यंत मिळणारे खाद्यपदार्थ. रात्री पंजाबी व चायनीज जेवण.

राजाभाऊ आणि त्यांच्या बायकोचे एकमत झाले. आयुष्यातील फार दुर्मिळ घटना. नाहीतर नवऱ्याला एखादी गोष्ट पसंद आली की त्याला नाक मुरडायचा हा यांच्या स्वभाव.

परत एखाद्या रात्री येथे जेवायला यायचेच यायचे, मुलाला घेवुन.

देवा तुझ्या दर्शनाला मी आलोय

2011-06-09T21:02:00.000+05:30

येथे सचिन व आरती आले होते.

2011-06-09T20:55:00.000+05:30

स्त्री रुपातील गणेश आणि महेश

2011-06-09T20:53:00.000+05:30

काय कस काय ?

2011-06-09T20:51:00.001+05:30

निवांत.

विद्रुपता

2011-06-09T20:50:00.001+05:30

भुलेश्वरची भुल

2011-06-09T20:34:00.001+05:30

पावसाळी माहोल, मस्त घाट वरती सुंदर पठार. भुलेश्वरचे सौदर्य लाजबाब.

अशी रात्र

2011-06-08T12:08:00.002+05:30

रात्रीचे साडॆसात- पावणेआठ वाजले असावेत, प्रकाशाचा रंगांचा खेळ अजुन चाललेला.

एक नवे कारण

2011-06-08T12:06:00.002+05:30

मुलाला चांगली नोकरी नाही.
मुलगा व्यसनी आहे,
मुलगा दिसायला चांगला नाही,
मुलगा अगदीच बावळट आहे.
मुलाची आई खाष्ट आहे
मुलाचे स्वःतचे घर नाही.
मुलावर पाठच्या बहिणींची जबाबदारी आहे.

आणि आता

काय पाव्हन

2011-06-08T12:03:00.002+05:30

मोर बघायला जनु आलासा

मोराची चिंचोली

2011-06-08T12:01:00.001+05:30

घन गरजत बरसत आले की वनी मोराचा षडज लागतो, पिसारा फुलवुन आनंदाने नाचु लागतो , हे सारे वाचलेले. ते अनुभवण्यासाठी गाठली ती थेट मोराची चिंचोली.

संध्याकाळचे ५.३०-६.०० चा सुमार.

रस्तातुन जातांना जे आजुबाजुला मोर , लांडोरी पाहिल्या त्याला सुमार नाही.

मजा आली. वातावरण फार आल्हाददायक असल्याकारणे भटकणेही चांगले झाले.

निसर्ग आणि दानव

2011-06-07T11:39:00.000+05:30

ज्या प्रमाणे पावसाची प्रतिक्षा चातक करत असतो त्याच प्रमाणे बेवडे कंपनी पण करत असते.

पावसाळा सुरु होतोनहोतो तोच दारुड्यांच्या झुंडी निसर्गात जावुन नशापाणी करीत निसर्गाची मजा लुटायला निघु लागतात.

दारु पिणे, दारुच्या बाटल्या धबधब्यामधे, ओढ्यामधे फोडणे, विकृत चाळे करणे हाच यांचा पुरषार्थ. हीच यांची आनंदाची कल्पना.

आसुड, एक चाबुक हवा हातात.

पहिल्या पावसाची जादु

2011-06-06T18:37:00.001+05:30

मेघ दाटले

2011-06-06T18:36:00.000+05:30

मेघ सह्याद्रीच्या माथ्यावर टकरा देवु लागले आहेत.

एकीकडे

2011-06-06T18:34:00.000+05:30

एका बाजुला पाण्याने गच्च भरलेला, दुसरीकडॆ रिकामा.

पांगारा आणि वटवाघळे

2011-06-06T18:33:00.001+05:30

पांगाऱ्याच्या एका झाडाला अजुन रेंगाळणारा लाल रंगांच्या फुलाचा बहर आणि त्याच्या पाठीमागचे झाड सारे वटवाघळांनी व्यापलेले.

आणखी एक

2011-06-06T18:28:00.003+05:30

राजाभाऊंचे उपोषण

2011-06-06T18:27:00.002+05:30

आपल्या नेत्याला साथ देण्यासाठी राजाभाऊंनी प्राणांतिक उपोषणला बसायचा ठाम निश्चय आपल्या मनाशी केला. आता उपोषण करायचे म्हणजे करायचेच.

आणि मग त्यांचे उपोषण सुरु झाले. आपल्या न्याय मागण्या पुर्ण झाल्या शिवाय आता माघार नाही.

स्थळ. हुतात्मा चौक, मुंबई.
साल - १९८०-८२ असावे.

उपोषणाचा पहिला दिवस. प्रहर पहिला.

उपोषणाला सुरवात झाली. खुप उत्साही वाटत होतं. आपण समाजासाठी हा त्याग करीत आहोत, ही भावना किती सुखद.
आता रिकाम्या पोटी उपोषणाला बसणे नको करुन भरपुर , भरपुर बकासुरी नाष्टा केलेला. न जाणो परत केव्हा पोटात अन्न जाईल ?

उपोषणाची सुरवात मोठी दमदार झालेली.

उपोषणाचा पहिला दिवस. प्रहर दुसरा.

अजुन राजाभाऊ आपल्या निश्चयावर ठाम आहेत.

दिवस पहिला, प्रहर तिसरा.

आता मागे हटणे नाही, प्राण गेले तरी चालेल.

प्रहर चौथा.

उन्हं वाढत चालली आहेत. पोटातले कावळे फारच वेडॆपिसे झालेले. कसेबसे त्यांना पकडुन ठेवलेले. जरा आडवं व्हाव काय ?

संध्याकाळचे पाच.

प्रकृती पार खालावलीय वाटत. सलाइनबिलाइन लावावी लागते की काय ?

अजुन पर्यंत कसे कोणी फिरकत नाही ? सरकार दरबारची माणसे गेली कुठे ? आणि वार्ताहार , पत्रकार ? कोणीच कसं अजुन पर्यंत दखल घ्यायला आलेले नाही ? या रे या, कुणी तरी मुसंबीचा रस घेवुन या.

संध्याकाळचे सहा वाजले.

राजाभाऊ नुकतेच उघडलेले" सुविधा " जवळच आहे.

एक दिवसाचे साखळी उपोषण समाप्त.

नेत्यानी मात्र उपोषण पुढे सुरु ठेवलेले.

मागण्या काही मान्य झाल्या नाही. गुळमुळीत आश्वासने मात्र पदरात पडली.

फी वाढ व्ह्यायची ती झालीच.

रस गळीतो

2011-06-06T18:24:00.000+05:30

हात, तोंड , शर्ट सारे सारे रसात माखुन राहीले, लवासाच्या वाटॆवर.

ह्या गोड पाखरांचा हट्ट मोडवेना , आणि आजीबाईंचा देखिल.

का पण का ? का ?

2011-06-01T22:40:00.002+05:30

तुमच्या घरी एखादा समारंभ. आवर्जुन सर्वांना निमंत्रण,
अगदी अगदी आग्रहाचे.

तुमचे नातेवाईक, तुमचे मित्र, तिचे नातेवाईक, तिच्या मैत्रीणी. मुलाचे मित्र.

पण ती कोणाला तरी बोलवायला विसरलेली असते.

तुम्ही आठवण करुन देता " अगं तिला पण बोलव, किंबा अगं तिला बोलवलसं नाही ? "

का पण का ?
का ती तिच्या एखाद्या मैत्रीणीला बोलवायला विसरली असते ?

आधीच मर्कट तशात मद्य प्याला किंवा माकडाच्या हाती आंब

2011-06-01T22:36:00.002+05:30

किंवा या राजाभाऊंच डोस्क फिरलयं. पार वेड लागलयं म्हणायचं. कोणत्या जातीचा घेवु नी कोणता नको. कोणता चाखुन पाहुन नी कोणता नाही ? पायरीचा रस ओरपु की राजापुरीचा ?

लंगडा, चौसा, बदामी, तोतापुरी, लालबाग, दशेरी, पायरी, राजापुरी ते हापुस ,काय बोलाल ते सारे सारे मांडीला मांडी लावुन ज्या नजाकतीत बिराजमान झालेले होते , अहाहा, मनाचा ताबा सुटला, मन धरुन रहाणॆ कठीण झाले, हे सारे सारे आंबे पाहुन राजाभाऊ वेडेपिसे झाले. झालेतर झाले त्यात परत ते एकटॆच "फुडहॉल " मधे गेलेले, अटकाव करायला, नवऱ्याच्या लालसेला बांध घालण्याचे काम करणारी बरें झाले सोबत नव्हती. घेतल थोडे थोडे प्रत्येकी.

दशेरी पासुन सुरवात झालीयं.

शेवट बहुदा आमच्या गावच्या चोखी आंब्याने करावी म्हणतोय.

"फुडहॉल " पॅलॅडीयम मॉलमधे जाण्यास एक नवे कारण मिळाले.

ता.क.- हे काय एवढेच ?

बच्चु

2011-05-30T00:00:00.000+05:30

पुणे डेक्कन सदाशिव लढवय्ये.

2011-05-29T23:49:00.000+05:30

आमच्या येथे चेंडुफळीचे सामने खेळण्यासाठी संघ भाड्‍याने किंवा विकत दिला जाईल.

आमची कुठेही शाखा नाही.

कृपया लक्षात ठेवा.

एकावेळी एकच संघ सामना खेळण्यासाठी मिळेल. तसेच संपुर्ण संघ एकसंघी मिळेल. एखादाच , किरकोळ, फुटकळ खेळाडु हवा असला तरी मागु नये. दिला जाणार नाही.
दुपारी बारा ते संध्याकाळी चार वाजेपर्यंत आमची वामकुक्षीची वेळ असल्यामुळे त्यावेळेत आम्ही सामने खेळायला येणार नाही.
आमचा फलंदाजांकडुन एका षटकात फक्‍त सहा चेंडु खेळले जातील. त्याला अधिकचे चेंडु खेळण्यास लागले तर जास्तीचा आकार घेतला जाईल.
आमच्या खेळाडुने षटकार मारल्यानंतर जर का चेंडु सापडला नाही किंवा हरवला तर त्यास आम्ही जबाबदार नाही. कोणत्याही परिस्थितीत नुकसानभरपाई द्यायला आम्ही बांधील नाही. तसेच जर का चेंडु टोलावल्यानंतर त्याचा आकार बदलला, तो वेडावाकडा झाला तर त्याची दाद आमच्याकडे मागितली जावु नये.
प्रत्येक षटकात आमच्या फलंदाजाच्या अंगावर केवळ दोनच उसळणारे चेंडु टाकले जावेत. जास्तीचे चेंडु टाकले गेल्यास सामना खेळायला आम्ही बांधील नाही.
प्रतिस्पर्धी संघाने प्रत्येक षटकात केवळ दोनदाच चेंडु सीमेपार धाडण्याचा प्रयत्न करावा. तिसऱ्यांदा आमचा खेळाडु सीमेच्या दिशेने धावला जाणार नाही, आणि जर का आमच्या खेळाडुला चेंडु पाठोपाठ धावाने लागलेच तर त्याचा आकार अलग घेतला जाईल.
प्रतिस्पर्धी संघाच्या फलंदाजाला जर का वाटत असेल की आम्ही त्याला झेलबाद करावे तर त्याने चेंडु पकडण्यासाठी चेंडु आमचा खेळाडु जेथे क्षेत्ररक्षण करण्यास उभा असेल त्याच जागी टोलवावा व सरळ जावुन त्याच्या हातात पडेल अश्या रितीनेच मारायला हवा. त्याला झेल पकडण्यासाठी धावायला लावले जावु नये. तसे झाल्यास वेगळा आकार पडॆल.
आमचा संघ केवळ टी शर्ट व अर्धी चड्डी घालुनच खेळ खेळायला ये‍ईल. त्यानी चित्रविचीत्र गणवेष घालावा असे वाटत असेल तर तो गणवेष तुम्ही त्यास शिवुन द्यावा, आम्ही आणणार नाही.
आमच्या फलंदाजाला शुन्यावर बाद केले जावु नये, जर चुकुन तो शुन्यावर बाद झाला तर त्याला परत खेळण्याची संधी दिली जावी.
सामन्यामधे आम्ही प्रथम फलंदाजी केल्यास जास्तीतजास्त १७५ धावा काढल्या जातील. प्रतिस्पर्धी संघाने प्रथम फलंदाजी केल्यास त्यांनी आपली धावसंख्या फक्‍त दिडशे पुरती मर्यादित ठेवावी. आम्हाला दिडशेपेक्षा अधिक धावा काढण्यास लावले गेले तर त्याच्यासाठी प्रत्येक धावांमागे अधिकचे पैसे आकारण्यात येतील.
सामना जिंकण्यासाठी आमच्याने शक्य होतील तेवढेच प्रयत्न केले जातील. सामना हरल्यास तसेच प्रेक्षकांना त्यांचे पैसे वसुल न झाल्याचे समाधान मिळाले नाही तर त्यास आमचा संघ जबाबदार मानला जावु नये.
प्रेक्षकांनी आपले वर्तन सभ्य ठेवावे. वेडेवाकडॆ वागु नये अशी आमची अपेक्षा आहे. आमच्या खेळाडुच्या भावना दुखावल्या जातील असे वागु नये. आमच्या खेळाडुचा अपमान कोणत्याही परिस्थितीत सहन केला जाणार नाही.
या सामन्याच्या प्रक्षेपणदरम्यान दाखवल्या गेलेल्या जाहिरातीवरील उत्पनावर दहा टक्के आमचे कमीशन आकारले जाईल.

वरील नियम व अटी मान्य असल्यासच आमचा संघ भाड्‍याने / विकत घेण्यासाठी आत शिरावे.

लक्षात असु दे आमची गरज तुम्हाला आहे, तुमची गरज आम्हाला नाही.

सर्वात महत्वाचे म्हणजे जरी आपण आमचा संघ लिलावात विकत घेतला असला तरी प्रत्येक गोष्टीत आमचा निर्णय अंतिम राहील.

प्रतिक्षा ....................प्रतिक्षा ............................ आता आलच म्हणायचं ......प्रतिक्षा

2011-05-29T23:46:00.000+05:30

मिडनाईट बुफे - नको रे बाप्पा

2011-05-29T23:42:00.000+05:30

निशाचर राजाभाऊ विचार करुन राहिले "आपण निशाचर असुन देखील अजुन पर्यंत मिडनाईट बुफेच्या वाटेला गेलेलो नाही हे काही खरे नाही"

दुसरीकडे बेहिशोबी राजाभाऊ हिशोब करुन राहीले "अरे मिडनाईट बुफे म्हणे स्वस्त असतो की मग तो खावाच"

कधी नाही ते त्या रात्री राजाभाऊ विचार करुन राहिले " मिडनाईट बुफे माणसी रु. २९९ व इतर वेळीचा दर रु.५९९. पण या ५९९ रुपयात एकावर एक फुकट , मग हा स्वस्त कसा ? हिशोब काही पचनी पडेना, त्यात "आता वाजले की बारा " ला अर्धा तास बाकी. भुकेने पोटात आणि भेज्यात थैमान मांडलेले. "व्हिट्स " मधे मध्यरात्री जेवायचे करुन मुंबईवरुन गाडी हाणलेली.

ह्या सुमारास तेथे फक्‍त बर्गर व सॅंडवीझस मिळणे ते आत्ताच्याला खाणॆ नको, काही खरं नाही राजाभाऊ. चला निघा येथुन.

जे खाल्ले गेले नाही ते

हं, आता पुढे काय ? परत मागे फिरुन सयाजीत जायला आलेला कंटाळा, बायकोला बोलायला काय जाते ?

आता मध्यरात्री कुठे बरं जेवण मिळु शकेल, कुठे मिळेल ? कुठे मिळेल ? " मॅरीयटस" मधे नक्कीच मिळु शकेल.

राजाभाऊ तेथे पोचेपोचेस्तो बुफे बंद झालेला.

मग त्यांनी सब्जी बिर्याणी व एक सब्जीकी हांडी ही भाजी मागवली.

पण नाही तितकीशी मजा आली. एक तर भुकेल्यापोटी अन्नाच्या प्रतिक्षेचा काळ फार दिर्घ होवुन जातो त्यात परत चव काही जमली नाही.
जेवल्यावर आपण हजार रुपये केवळ दोन पदार्थांसाठी वाया घालवल्याची चुटपुट घेवुन रात्री दिड वाजता ते घरी पोचुन राहिले.

आता घरी आल्याआल्या तुलाच जेवण बरोबर घेवुन निघायला नको असे बायकोच्या अंगावर डाफरायची खरं तर काहीच गरज नव्हती. चटक लावायला कारणीभुत तेच.

पण आलेला राग कोणावर तरी काढायला लागतो , दुसरे सॉफ्ट टार्गेट कोण सापडते काय ?

बादलोके घेरे मे चांद नजरबंद है !

2011-05-26T23:13:00.000+05:30

द मशीन आणि एक प्रिन्सेस

2011-05-26T23:06:00.001+05:30

स्वयपाकघरातुन बाहेर जाता जाहले नी .....

2011-05-26T22:55:00.000+05:30

घरातुन हद्दपार झाले आणि पंचतारांकीत हॉटेलात पोचले ते "जातं "

ये न थी हमारी किस्मत

2011-05-26T22:49:00.000+05:30

आपण आपल् नुस्त काठावर बसुन बघत रहायचे.

पण असं का ?

2011-05-25T22:15:00.002+05:30

तिखट ,झणझणीत भाजी, नाव मात्र " गोडी बटाटी "

एक अडगळीची खोली, एक बया आणि एशियन पेंट्स

2011-05-25T22:12:00.000+05:30

अजुन कशाचा कशाला पत्ता नाही, आणि राजाभाऊंना वेध लागले आहेत. न जाणो कधी कोणाला .....................

सावधान, सावधान, सावधान, सावधान.

2011-05-22T15:54:00.001+05:30

पण हा सावधानाचा इशारा कधी कोणी गंभीरतेने घेतला आहे का ? अब पछताने से क्या फायदा राजेशभाई ! आता भाचेसुना आल्या, सुन येईल. तेव्हाच आपल्या सासरेबुवांनी सोडलेला सुटकेचा निश्वास कानी पडला असता तर ?

जाऊं दे, आपण जसे जाळ्यात गुरफटत गेलो तसचं दुसऱ्यांना त्या मार्गाने जातांना मजा बघु,

श्री. शंकरराव पापळकर

2011-05-22T08:37:00.001+05:30

आजच्या "लोकरंग , लोकसत्ता " मधे श्री. शंकरराव पापळकरांवर, त्यांच्या कार्यावर एक सुरेख लेख श्री. अरविंद सुरवडे यांनी लिहीला आहे.

http://www.loksatta.com/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=305&Itemid=307

श्री. शंकरराव पापळकरांबरोबर एकदा दुरध्वनीवर बात केल्यांनतर जर राजाभाऊ एवढे भारावुन गेले होतो तर प्रत्यक्ष त्यांच्याबरोबर काम केलेल्या माणसांची काय स्थिती होत असेल ?

========================================================================

श्री शंकर पापळकर

आज मी बेहद्द खुश आहे म्हणण्यापेक्षा जास्तच उत्तेजीत झालो आहे. आज मी श्री. शंकर पापळकरांशी दुरध्वनीवर संभाषण केले. श्री शंकर पापळकर यांची ओळख तशी संगीताच्या बॉगवर झालीच होती.

मंजुसाठी मुलगा पहा.....

आजच्या फादर्स डे चे औचीत्य साधुन सुधीर जोगलॆकरांनी चतुरंग, लोकसत्ता मधे "सव्वाशे मुलांचे बाप" हा त्यांच्या महान कार्याची माहीती देणारा अप्रतिम लेख लिहिला आहे.

http://www.loksatta.com/daily/20080614/chchou.htm

आपल्या समाजपुरुषाचा गाडा केवळ या अश्या थोर विभुतीच्या जोरावर चालला आहे असे म्हटले तर ते वावगे ठरु नये.

जन्मदात्यांनी ज्यांना लाथाडले, अव्हेरले अशा दुर्दैवी मुलांना जवळ करीत त्यांना मातेची ममता आणि पित्याचा पितृवत आधार देणारे दोन समाजपिता .. त्यांनी जपलेल्या आगळ्यावेगळ्या माणुसकीची ही कहाणी.

ही कहाणी वाचल्यावर मला असा प्रश्न पडला की या मुलांना दुर्दैवी का बरे म्हणावे, ज्यांच्या नशिबी श्री शंकर पापळकर यांच्या छत्रछायेखाली नुसतेच वाढणॆ नव्ह्ते तर त्यांचे योग्य ते पुनर्वसनही लिहीले होते ती मुले तर नशिबवानच म्हणायला पाहीजेत. जे सख्खे आईवडील त्यांना देवु शकत नाहीत, ज्या योग्य प्रकारे त्यांची काळजी घेवु शकत नव्हते ते त्यांचा केवळ श्री शंकर पापळकर यांच्या मुळे लाभले.

आईवडीलांनी टाकुन दिलेली भिन्नमती, मूकबधीर बहूविकलांग अशी ७३ मुले पापळकरांच्या संस्थेत रहात आहेत. या मुलांना श्री शंकर पापळकर नुसतेच घर देवुन थांबत नाहीत तर त्यांची लग्नं लावुन, त्यांना नोकरीढंदा देऊन आयुष्यात उभं करण्याचा प्रयत्न करतात.

श्री शंकर पापळकर यांना लाख लाख सलाम.

श्री शंकर पापळकर यांचे मागणे एकच आहे.

आज भारतात अनेक नामवंत संस्था आहेत ज्या नियमाच्या चौकडीत बांधल्या गेल्यामुळॆ १८ वर्षावरील

भिन्नमती, मूकबधीर बहूविकलांग मुलांसाठी काही करु शकत नाहीत. त्यांना १६ वर्षे पुर्ण झाली की बाहेर काढले जाते.

आज गरज आहे ती सरकारनं विधानसभेत पुढाकार घेवुन १८ वर्षावरील भिन्नमती, मूकबधीर बहूविकलांग मुलांसाठी त्यांचा पुनर्वसनासाठीचा कायदा करावा.

हे "लोककल्याणकारी" दावा मिरवणाऱ्या सरकारला सहज शक्य आहे. गरज आहे ती केवळ इच्छाशक्तीची. ज्यातुन राजकीय लाभ मिळवता येतील अश्या गोष्टींच्या पलीकडला विचार करायला शिकण्याची.

टाटा स्काय आणि मनी व मिनी

2011-05-21T21:55:00.001+05:30

टाटा स्काय काय सर्वांनाच आवडते.
कोणाला पहायला आवडते नी कोणाला कशाला ?

चुलीवरचे स्वादिष्ट जेवण व त्याला दिलेली खमंग फोडणी.

2011-05-21T16:04:00.000+05:30

आपण काढलेल्या एखाद्या फोटोवर Ugich Konitari

यांनी रुचकर प्रतिक्रिया द्यावी, केवळ या साठीच फोटो काढले जावेत.

आयुष्याच्या चुलीचे तीन दगड,
आईवडील,
सासूसासरे ,
आणि नवरा ;

कधी चटके, कधी धूर ,
कधी फोडणीची तडतड ,
कधी आनंदाने उकळणारी आमटी,
एखादं भाजणार बोट ,
शिजणाऱ्या आंबेमोहोर चा सुवास,
चुलीत शिजणारे छोटे छोटे बटाटे ,

कधीतरी एखादं जळक लाकूड ढकलावं लागत ,
कधी कधी मोठा ज्वाळ होतो ,
कधी तर फुंकणीने
कुणाच्यातरी हातावर फुंकर घालावी लागते,
अगदी डोळे पाणावतात ,

आणि जेव्हा ती
कौतुकाने आपल्या मुलांना
गरम भाकऱ्या करून वाढते
तेव्हा

चुलीचे तिन्ही दगड
दीर्घ श्वास घेउन,
ज्वालांना गप्प करून
हळू हळू सुखावून
शांत होतात ......

अशी दुपार अशी दुपार

2011-05-21T12:29:00.000+05:30

पुतळ्याला सुद्धा घनदाट सावलीत जावुन उभे रहावेसे वाटावे

येथे पशुपक्षी खुल्या वातावरणात बहरतात

2011-05-21T12:09:00.004+05:30

ऑल सेंट्स चर्च.

2011-05-21T12:01:00.000+05:30

मुंबईमधे एवढ्या सुंदर वास्तु दडल्या आहेत, त्यांचाकडॆ लक्ष जाईल तेव्हा नं

आकार देण्याचे काम काय फक्‍त शिल्पकाराने आणि कुंभारानेच करावे ?

2011-05-21T10:52:00.000+05:30

दर्यामहाल आणि राजभवन

2011-05-21T10:48:00.000+05:30

ह्या टोपली खाली दडलयं काय ?

2011-05-21T10:44:00.000+05:30

मस्त , मस्त आणि एकदम टॉप.

एका वेळी अर्धा किलो फस्त.

बेसनाचा थाळा आणि बेसनाचे लाडु

2011-05-20T07:01:00.001+05:30

कालपासुन राजाभाऊ जबरदस्तीने बेसनाचे लाडुच खात आहेत.

बेसन उरले त्याचे लाडु झाले. आपल्या नवऱ्यापेक्षा दुसरा कोण मिळेल जो मुकाटयाने सकाळसंध्याकाळ लाडु गिळत राहील ?

एक बहरलेला सुंदर गुलमोहर, एक छानसा फोटो आणि एक अप्रतिम प्रतिक्रिया

2011-05-19T07:30:00.001+05:30

दुसरा फोटो....(एक जीवन बहरलेले दुसरे वठलेले.)

Ugich Konitari has left a new comment on your post "गुलमोहर":

"मावळातील एक पाखरांची पहाट,
पुण्याबाहेरच्या माळरानावर
आसमंतात नजर लाउन बसलेल्या
एक काटक आजीबाई ;
ते बहरलेले दिवस ,
केशरी बुट्टे , हिरवी पैठणी ,
दोन्ही खांद्यावर पदर घेउन
खालच्या पायवाटेवर पडलेली सावली ,
सगळं सगळं आठवून ,
गेलेल्या हिरव्या दिवसांची वाट पहात ,
आपली दुखणारी पाठ सांभाळत
थोडा वाकतात ....

आणि एकदम
एक छोट्या मुलीचा
लाल बांगड्यांनी नटलेला हात
पुढे येतो.....
"आजी ! आमच्या हिरव्या शाळेत किनई ,
एक वसंत ऋतू च नृत्य बसवलंय ,
हि हाताची मुद्रा कशी वाटली ग ?

आणि आजी
आपल्या मागील आयुष्याच्या
वसंतात बुडून हरखून जातात ....... "

वा.

केवळ एवढी नितांतसुंदर प्रतिक्रिया "उगीच कोणीतरी " नीं आपल्या पोस्ट वर करावी , केवळ केवळ या साठीच ब्लॉग लिहला जावा.

वाटलं होतं

2011-05-17T23:09:00.000+05:30

आपल्याला फार चुकीचे वाटल्याबद्द्ल राजाभाऊ खुष होवुन गेले. चला कधी तरी आपले चुकले (?)

वाटलं होतं अभिरुचीत झालेल्या प्रचंड उलटापालटीत हा अंमलताश हरवुन गेला की काय ? हा बहावा आपण कधी काळी बहरत होतो हे विसरुन गेलायं की काय ?

पण नाही, त्याचे सौदर्य आता अधिकच खुलुन उठलयं. अभिरुची आता कात टाकतेयं आणि हा पाठीमागचा नटलेला परीसर त्याच्या मोहवुन टाकण्याच्या गुणात आणखीन आणखीन भर टाकतोयं.

आक्रोश.

2011-05-17T22:55:00.000+05:30

आक्रोश राजाभाऊंनी कितीही केला तरी तो काही प्रियदर्शनच्या कानी पडणार आहे का ?

आता आपल्यावर "मिसीसीपी बर्नींग " ची उघड उघड सेम टु सेम सीन चोरत त्याची भ्रष्ट हिंदी आवृती काढुन चौर्यकर्म केल्याचे आरोप कोणी करु नये केवळ ह्याच साठी , ह्याच साठी केवळ मग इतर चित्रपटातील दोन चार दृष्य कॉपी करावी लागली असली तर त्यात प्रियदर्शनचा काय दोष ? आणि मग दोषारोप टाळण्यासाठी हिंदी खिचडी पकवावी लागली त्यात काय मोठेसे ?

ह्या अश्या चित्रपटांच्या वाऱ्यालाही न फिरकणारे का कोण जाणे , प्रियदर्शनचे नाव वाचल्यानंतर किंवा आपल्या "त्या" तिला बघुन प्रियदर्शन चित्रपट पहायला बसले. बसले तर बसले सबंध, आख्खा चित्रपट पहाण्याचे धाडसही आयुष्यात पहिल्यांदा दाखवत राहीले.

आपणच आपल्यावर अत्याचार करत मग आक्रोश करण्याची त्यांना फार मोठी हौस आलेली. भोगताहेत आता आपल्या कर्माची फळॆ.

तो गाडीच्या टपावर बसुन जंगलात झाडांवर उड्‍या मारत मारत , कोणत्या चित्रपटात का सीन होता हे काही केल्या लक्षात येत नाहीत.

हा सीन नक्कीच मिर्चमसाल्यात होता काय ? ह्या घटना नक्की कुठेशी , कोणत्या प्रांतात घडताहेत ? मधेच हा दुसरा प्रांत कुठुन येतो ?

हा चित्रपट आपल्या बापाला बघायला लावल्याचे प्रायचित्त त्यांच्या चिरंजीवालाही भोगावे लागले. आता पुढे काय होणार ? आता हा कसा वागणार , तो काय करणार हे प्रसंग सुरु होण्याच्या आधीच आपल्या पिताश्रींनी त्याला ऐकवल्यामुळे कंटाळा आला तरी तो सांगायचा कुणाला ?

गुलमोहर

2011-05-17T22:46:00.000+05:30

दुर्गाबाई भागवतांनी गुलमोहराचे सौदर्य न्याहाळण्यासाठी एक नवी दृष्टी दिली.

येथे झाडांना तलवारी लागतात. लुटुपुटुची लढाई पोरांची. (गेल्या पिढीतील )

एक जीवन बहरलेले दुसरे वठलेले.

एक छानसा रस्ता राजाभाऊंना त्यांच्या घराकडॆ घेवुन जातो.

पुणॆ - मुंबई , मुंबई ते पुणॆ व्हाया VITS

2011-05-16T21:44:00.017+05:30

केव्हा केव्हा का अनेकदाच किंबहुना सदाकाळ आपला नवरा अगदी विचित्र वागत असतो असे राजाभाऊंच्या बायकोचे अगदी अगदी प्रामाणिक मत. आपल्या नवऱ्याच्या ती कानीकपाळी ओरडत राहिली होती, पुण्याच्या " व्हीटस " मधे जेवायला चल चल करत पण राजाभाऊ काहीकेल्या तिला घेवुन तिथे जेवायला जाता जात नव्हते.
वास्तविक पहाता हे बऱ्यापैकी स्वस्त आहे, त्यात परत एकावर एक बुफे फुकट. (रु. ५९९ ) असे असुन सुद्धा !

अखेरीस आपल्या काकीच्या मदतीला धावुन आली ती त्यांची पुतणी. नेमक्या " व्हीटस " जवळ पोचतोनपोचतो तो तिला कशी काय एवढी भुक लागली ? की काकीनीच तिला उचकवटले ?

पण एक मात्र गडबड होवुन राहीली.

बुफे जेवायला सुरवात केली खरी पण मग लक्षात आले आपल्याला गाडी चालवायची आहे, भरपेट खाऊन चालणार नाही. मग आपला हात आखडता. जेवण चांगले असुन सुद्धा मग राजाभाऊ त्याला न्याय देवु शकले नाही.

नेहमी मुंबई पुणॆ दरम्यानच्या प्रवासात घरी जाण्यापुर्वी कोठे जेवावे / खावे हा प्रश्न पडलेला असायचा, आता कदाचित यापुढे तो पडु नये.

अचानक

2011-05-13T22:47:00.000+05:30

अचानक

अचानक वाचनालयात सेतु माधव पगडींचे "मिर्झा गालीब आणि त्यांच्या गझला " हे पुस्तक हाती लागले. का कोण जाणे परत केव्हातरी वाचु करत बाजुला ठेवलेले. खुप काळ उलटुन गेला परत ते पुस्तक काही सापडलं नाही. रुखरुख मनात भरुन राहिलेली.

अचानक

अचानक रात्री केव्हा तरी झोपेत आठवलं, सेतु माधव पगडींचे संपुर्ण साहित्य आठ खंडात जे प्रकाशित झाले आहे त्यामधे हे नक्कीच सापडेल. पाचव्या खंडाचा खजिना हाती आला खरा, पण नेमके त्याच वेळी खिशाला भलेमोठाले भोक पडलेले.

चावीच्या घड्याळाप्रमाणे आणखी कशाला चावी देता आली असती तर किती बरं झाले असते, जेवढी हवी तेवढी चावी द्या, हवे तर चालु ठेवा हवे तर बंद करा, हे मात्र काही अचानक वाटणे नाही.

कंटाळा आलाय हे मात्र खरे.

मृगजळामागे का धावावे ? आणि ते ही " मोक्ष "नंतर

2011-05-10T23:54:00.000+05:30

एखादा दिवस असा येतो की त्या दिवशी राजाभाऊंना बायकोच्या माहेरच्या माणसांबद्दल अचानक ममत्व वाटु लागते, ती किती चांगली आहेत याचा साक्षात्कार होवु लागतो. मग समझावे की नक्कीच राजाभाऊंना साडु किंवा त्यांच्या मोठ्या मेहुणीने (मोठ्या) किंवा बायकोच्या भाच्याने बाहेर जेवायला नेलेले असावे.

आजच्या रात्रीचे भोजन "मिराज" मधे.

Food and service - No comments.